บทที่ 8 สอบจบได้คะแนนเต็ม

บทที่ 8 สอบจบได้คะแนนเต็ม

"น่าปวดหัวจริง ๆ ปลาเยอะขนาดนี้ไม่รู้จะกินหมดเมื่อไหร่" ชิกามารุก้มลงใช้มือเขี่ยปลาช่อนในตะกร้า

"นารูโตะต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่ริมแม่น้ำเพื่อตกปลาพวกนี้แน่ ๆ" ชิกาคุลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า "สมัยก่อนฉันก็เคยตกปลาเหมือนกัน เฝ้าอยู่ตั้งนานแต่ไม่ได้ปลาแม้แต่ตัวเดียว"

"เจ้าเด็กคนนี้ ถ้าฉันชวนเขากินข้าวด้วยกัน เขาก็คงปฏิเสธแน่เลย ไม่รู้ว่าเขาจะชอบของที่ฉันให้เป็นของตอบแทนหรือเปล่า"

"ไม่ต้องไปสนใจเรื่องแบบนั้นหรอกครับ พ่อก็รู้ว่านารูโตะเป็นแบบนั้น" ชิกามารุพูดอย่างขี้เกียจ "พ่อทำให้เขารู้สึกกดดัน"

"เจ้าเด็กคนนี้พูดอะไรน่ะ! แย่จริง!"

"นารูโตะชินกับความโดดเดี่ยวแล้วครับ บางครั้งถึงแม้เขาจะดูเหมือนไม่สนใจอะไรหลายอย่าง แต่การชวนเขากินข้าวกับครอบครัวแบบนี้คงทำให้เขารู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ" ชิกามารุลุกขึ้นยืนและพูด

นารา ชิกาคุ ไม่ได้ตอบอะไร เขานึกถึงเรื่องราวของนารูโตะและจมอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน

วันรุ่งขึ้น การสอบจบจากโรงเรียนนินจาเริ่มต้นขึ้น

หน้าโรงเรียนคึกคักกว่าปกติมาก ส่วนใหญ่เป็นผู้ปกครองที่มาพร้อมกับลูก ๆ ของพวกเขาเพื่อสอบจบ

ก่อนการสอบจะเริ่มจะมีการเคลียร์พื้นที่เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ปกครองส่งเสียงดังรบกวนการสอบ

นารูโตะมาถึงโรงเรียนแต่เช้า เขาไปนั่งอยู่บนชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่จนกระทั่งเห็นฮินาตะเดินผ่านมาถึงได้กระโดดลงจากชิงช้าและเดินเข้าไปหาเธอ

วันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อนอกสีส้มตัวนั้น แต่เป็นเสื้อแขนสั้นสีดำธรรมดา อากาศร้อนเกินไปจนเขาไม่กล้าสวมเสื้อตัวนั้นออกมา

"ฮินาตะ อรุณสวัสดิ์"

"อะ...อรุณสวัสดิ์ นารู...โตะคุง"

ฮินาตะตกใจ หน้าของเธอแดงก่ำทันที เธอหลบสายตาของนารูโตะและตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"นี่ฉันให้" นารูโตะหยิบของชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากข้างหลัง

มันคือไม้แกะสลักเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งที่แกะสลักเป็นรูปฮินาตะในแบบ Q ตัวไม้แกะสลักมีขนาดเท่าสามนิ้ว ดูน่ารักมาก

"นารูโตะคุงทำเองเหรอคะ?" ฮินาตะหน้าแดง แต่สายตาของเธอก็ไม่สามารถละไปจากไม้แกะสลักเล็ก ๆ ชิ้นนั้นได้เลย

"อืม ฉันพอทำได้นิดหน่อย ก็เลยเอามาให้"

จริง ๆ แล้วเขาทำได้มากกว่านิดหน่อย ก่อนที่จะย้ายโลกนี้มา เขาเริ่มฝึกแกะสลักไม้กับอาจารย์ตั้งแต่จำความได้ และไม่เคยหยุดพักเลยตลอดสิบห้าปีทั้งในช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาว

ฮินาตะหน้าแดงมากขึ้น เธอรับไม้แกะสลักมาและกล่าวขอบคุณเบา ๆ

"ฉันจำได้ว่าคะแนนของฮินาตะดีมาตลอดใช่ไหม? พยายามเข้านะตอนสอบ" นารูโตะทิ้งท้ายไว้แค่นั้น โบกมือลาแล้วหันหลังเดินจากไป

[การยอมรับจากเก้าหาง 2%]

ระบบไม่ถูกหลอกง่าย ๆ จริง ๆ ไม้แกะสลักอันเดียวทำให้ฮินาตะหน้าแดงได้ แต่ระบบดูเหมือนจะตรวจจับได้ว่านารูโตะกำลังทำพฤติกรรมเพื่อเพิ่มคะแนน

สำหรับการกระทำของนารูโตะที่พยายามจะหาช่องโหว่ ระบบให้การตัดสินอย่างยุติธรรม แม้ว่าเหตุการณ์ซ้ำ ๆ จะมีผลกับฮินาตะ แต่ไม่มีผลกับระบบ

"สุดท้ายก็ต้องใช้ความจริงใจสินะ" นารูโตะพูดกับตัวเองเบา ๆ

ฮินาตะในวัยนี้ยังน่ารักมาก แต่ก็ดูขี้อายกว่าในอนิเมะเล็กน้อย เธอสวมชุดวอร์มตัวเล็ก ผมสั้นเท่าคาง

แม้ว่าเสียงพูดจะเบาไปหน่อย แต่เธอก็สุภาพกับทุกคน มีความเป็นภรรยาที่ดีอย่างเต็มเปี่ยม เป็นคุณหนูที่สมบูรณ์แบบในทุก ๆ ด้าน

พูดตามตรง นารูโตะนึกไม่ออกว่าตัวเองไปทำความดีอะไรมาถึงมีผู้หญิงแบบนี้มาชอบ ฮินาตะชอบอะไรในตัวเขากันนะ?

การสอบจบจะจัดขึ้นในห้องเรียนแยกกัน ก่อนหน้านั้นนักเรียนทุกคนจะรวมตัวกันในห้องเรียนขนาดใหญ่เพื่อรอเรียกชื่อ

"เริ่มสอบได้!"

เสียงที่จริงจังของอิรุกะดังขึ้นพร้อมกับเสียงกริ่งอิเล็กทรอนิกส์ของโรงเรียน

เวลาสอบสั้นมาก แค่สอบวิชานินจาพื้นฐานหนึ่งในสามคาถาเท่านั้นและห้องของนารูโตะเป็นกลุ่มแรก ผ่านไปสิบนาทีก็มีบางคนสอบเสร็จแล้ว

มีคนไม่มากที่ได้รับผ้าคาดหน้าผาก ประมาณหนึ่งในสามเท่านั้นและนี่เป็นแค่การสอบจบเท่านั้น การจะเป็นเกะนินจริง ๆ ยังต้องผ่านการทดสอบจากอาจารย์หัวหน้าทีมอีก

"ฮารุโนะ ซากุระ!"

"ค่ะ!"

นารูโตะเห็นร่างสีชมพูวิ่งไปที่ห้องเรียนข้าง ๆ เขาพอดี เขานั่งอยู่ใกล้ประตูจึงได้ยินเสียงของอิรุกะอย่างชัดเจน

"คาถาแยกร่าง"

"ค่ะ อาจารย์อิรุกะ!"

"ดีมาก ยอดเยี่ยม"

เสียงที่ตื่นเต้นของซากุระดังขึ้น: "ขอบคุณค่ะ อาจารย์อิรุกะ"

"คาถาแยกร่างเหรอ?" นารูโตะพึมพำกับตัวเอง และนึกทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนก็พบว่ามันไม่ยากเลย

เกณฑ์การสอบผ่านคือการสร้างร่างแยกที่สมบูรณ์แบบหนึ่งร่าง ถ้าสร้างได้สองร่างถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว สำหรับคะแนนเต็มเงื่อนไขจะเข้มงวดมาก

อย่างที่นารูโตะแสดงให้เห็นในการสอบทบทวนคาถาแยกร่างเมื่อวานนี้ คือการสร้างร่างแยกสามร่างที่แยกจริงกับปลอมได้ยากมาก คนที่ได้คะแนนเต็มทั้งห้องมีแค่สองคน คือ ซาสึเกะและนารูโตะ

ซาสึเกะถูกเรียกชื่อก่อน เมื่อจะออกจากห้อง เขาก็เหลือบมองนารูโตะที่นั่งอยู่ข้างประตู นารูโตะเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร

"อุซึมากิ นารูโตะ!"

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดนารูโตะก็ถูกเรียกชื่อ

น่าแปลกใจที่นารูโตะจับฉลากได้คาถาสลับร่าง ซึ่งเป็นวิชานินจาที่มีความยากค่อนข้างสูง แม้จะเป็นคาถาพื้นฐาน แต่ก็ยากกว่าคาถาแปลงร่างและคาถาแยกร่างหนึ่งขั้น

สาเหตุหลักมาจากความเร็วในการประสานอิน คาถาสลับร่างมีเกณฑ์การประเมินคือความเร็วและความแม่นยำ ความเร็วคือการทดสอบความเร็วในการประสานอิน ส่วนความแม่นยำคือการทดสอบความสมบูรณ์แบบของการใช้คาถา

ถ้าตั้งใจก็ไม่ยากที่จะผ่าน ถ้าพยายามก็สามารถทำได้ดีเยี่ยม

"เอ๋? มีคนได้คาถาสลับร่างด้วย!" นักเรียนคนหนึ่งที่มีหูดีตะโกนขึ้นมา เสียงดังโครมคราม นักเรียนที่สอบเสร็จแล้วและยังไม่ได้สอบก็รีบไปมุงดูกันที่ประตูหน้าและประตูหลังของห้องสอบ

"เจ้านารูโตะนี่มันซวยอะไรวะเนี่ย? ถึงได้จับฉลากได้คาถาสลับร่างที่นาน ๆ จะมีคนได้ที?" ชิกามารุบ่นออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถ้าเป็นปกติเขาคงจะดีใจที่ได้เห็นนารูโตะซวย เพราะไม่ว่าจะจับฉลากได้คาถาไหนก็ไม่ต่างกันอยู่ดีสำหรับความสามารถของนารูโตะ มันก็คือสอบตกอยู่แล้ว

แต่เมื่อวานเขาได้กินปลาที่นารูโตะตกมาให้ ชิกามารุจึงรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเล็กน้อยในใจ เขานึกในใจว่าไม่ว่ามันจะตลกแค่ไหนเขาก็จะห้ามตัวเองไม่ให้หัวเราะ

นี่ไม่ใช่เรื่องตลก มันจะทำให้เขาเสียบุญ

"ฮ่าฮ่าฮ่า! หวังว่าเจ้านั่นจะไม่ทำอะไรแปลก ๆ ออกมาอีกนะ!" อิโนะหัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจอยู่ข้าง ๆ

ในขณะที่หัวเราะ เธอก็ตบหลังชิกามารุ

"ยังจำคาถาสลับร่างของเจ้าหมอนั่นครั้งที่แล้วได้ไหม? เปลี่ยนร่างเป็นครึ่งคนครึ่งท่อนไม้ ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันหัวเราะจนปวดท้องเลย!"

ชิกามารุไออย่างรุนแรงเพื่อกลบเกลื่อนความอยากหัวเราะ

ในขณะที่เขากำลังจะทนไม่ไหวจนต้องตบหน้าตัวเองหนึ่งครั้งและเตรียมจะกลับบ้านไปสำนึกผิด เสียงอุทานพร้อมกันก็ดังขึ้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็หายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความตกใจ

ในเวลาเดียวกัน เสียงที่ตื่นเต้นเล็กน้อยของอิรุกะก็ดังขึ้น

"อุซึมากิ นารูโตะ คาถาสลับร่าง ได้คะแนนเต็ม!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนที่อยู่หน้าห้องเรียนต่างก็อุทานขึ้นมาอีกครั้ง

"คะแนนเต็ม! นี่คนเราทำได้ด้วยเหรอ?"

"ฉันว่าคาถาสลับร่างเป็นวิชานินจาที่ยากที่สุดแล้วนะ!"

"จะให้ผ่านก็ไม่ยาก แต่จะให้ดีเยี่ยมมันยากมากเลย ตอนนี้มีแค่ซาสึเกะคุงเท่านั้นที่ทำคาถาสลับร่างได้ดีเยี่ยมใช่ไหม?"

"โอ้พระเจ้า! ซาสึเกะคุงยังทำคะแนนเต็มไม่ได้เลย ฉันคิดว่าคะแนนเต็มของคาถาสลับร่างมันมีแค่ในตำนานซะอีก"

(จบตอน)