บทที่ 972 ราคาที่สูงลิ่วและการเผชิญหน้า free

บทที่ 972 ราคาที่สูงลิ่วและการเผชิญหน้า

"ราคาเท่าไร" เบลล่าหยิบถุงเงินออกจากอกเสื้อ เอื้อมมือเข้าไปในถุงเงินแล้วหยิบเหรียญออกมา

"พวกเขาบอกว่าจักรยานคันหนึ่งราคาเหรียญทองสิบสองเหรียญขอรับ" ออร์คตนนั้นมองถุงเงินอย่างกระตือรือร้น พวกมันเองก็อิจฉาจักรยานนั่นมากเช่นกัน

"อะไรนะ สิบสองเหรียญทองหรือ" มือของเบลล่าที่กำลังจะหยิบเหรียญชะงักค้าง นางมองเหล่าออร์คอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ขอรับ พวกเขายังบอกอีกว่าถ้ามาเร็วกว่านี้สักสองสามวัน จะสามารถจองได้ในราคาสิบเหรียญทอง" ออร์คยืนยัน

"อะแฮ่ม..." มุมปากของเบลล่ากระตุกเล็กน้อย นางค่อยๆ ดึงมือออกจากถุงเงิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ช่างมันเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งซื้อจักรยานเลย พวกเราไปที่ตี้ 937 ก่อน"

"ขอรับ!" เหล่าออร์คตอบพร้อมกัน

"บัดซบ..." เบลล่าหันหน้าหนี กัดฟันเค้นคำสองคำออกมา

จักรยานนี่มันแพงเกินไป ตั้งสิบสองเหรียญทอง ในขณะที่ในกระเป๋าของนางมีเพียงห้าเหรียญทองกับสามสิบเหรียญเงินเท่านั้น

ตอนนี้นางไม่ใช่บุตรสาวของอดีตดยุคอีกต่อไปแล้ว แต่นางคือผู้นำออร์คแห่งอาณาเขตหนึ่ง บัญชาการอัศวินออร์คหลายพันนาย และเมื่อหนึ่งหรือสองเดือนก่อน พวกเขายังประสบปัญหาเรื่องอาหารการกินอยู่เลย

ดังนั้น เงินห้าเหรียญทองกับสามสิบเหรียญเงินจึงถือเป็นเงินจำนวนมหาศาลสำหรับเบลล่าแล้ว

"มันเสื่อมทรามจริงๆ ไอชาจะต้องเสื่อมเสียกลายเป็นคนไม่ดีที่นี่แน่" เบลล่าเม้มริมฝีปาก นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเรียวตั้งของนางกวาดมองสภาพแวดล้อมและผู้คนโดยรอบ

"หึ! พวกเขาอยู่กันเป็นคู่ๆ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องถูกแย่งชิงไปแน่"

"พื้นสะอาดสะอ้านแบบนี้ ช่างไม่เจริญหูเจริญตาเอาเสียเลย"

"..."

"..." เหล่าออร์คมองหน้ากัน มองนายหญิงเบลล่าของตนอย่างอับอาย และสัมผัสได้ถึง 'กลิ่นเปรี้ยว' โชยมา

พวกเขารู้ว่านายหญิงเบลล่ากำลังอิจฉา ตอนที่พวกเขามาที่นี่ พวกเขาก็ทั้งอิจฉาและริษยาเช่นกัน และคำพูดที่พวกเขาพูดออกมาก็ไม่ได้แตกต่างจากนายหญิงเบลล่าสักเท่าไร

...

"นายหญิงเบลล่า ปราสาทอยู่ข้างหน้านั่นแล้วขอรับ" ออร์คตนหนึ่งชี้ไปยังปราสาทที่อยู่ไม่ไกล

"ข้าเห็นแล้ว" เบลล่าพูดอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบจิตใจที่ปั่นป่วนของตน

เสียงหึ่งๆ...

ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นจากด้านหลัง เบลล่าหันศีรษะไปมอง และเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมสีดำทึบสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนผ่านพวกเขาไป

"นี่มันอะไรกัน" เบลล่านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเรียวตั้งเบิกกว้าง จ้องมองวัตถุประหลาดที่กำลังมุ่งหน้าไปยังปราสาทอย่างว่างเปล่า

"นายหญิงเบลล่า ดูนั่นสิขอรับ นายท่านลูเฉินลงมาจากกล่องนั่นแล้ว พวกเรารีบไปทางนั้นกันเถอะขอรับ" ออร์คเร่งเร้าอย่างร้อนรน

"ได้ ได้" เบลล่าวิ่งเหยาะๆ ไปทางปราสาทพร้อมกับคนของนาง

"ท่านลูเฉิน!!!"

ทันทีที่ลูเฉินก้าวลงจากรถ เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตน จึงหันศีรษะไปมอง และเห็นกลุ่มออร์คกำลังประคองหญิงสาวผมยาวสีเขียวคนหนึ่งเดินมาทางเขา

"หยุด!"

ซิงค์และคนอื่นๆ หยุดกลุ่มของเบลล่าที่ต้องการจะเข้ามาใกล้ทันที ดาบปรากฏขึ้นในมือของแต่ละคนอย่างเงียบงัน

"นายท่านเข้าไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ เรื่องตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง" มิน่ากล่าวอย่างเย็นชา ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งเกินไปแล้ว

มีขุนนางและนักธุรกิจมากมายที่ต้องการจะพบพานลูเฉิน และถ้าพวกเขาไม่ได้รับการนัดหมาย พวกเขาก็จะมาดักรอที่หน้าประตูเช่นนี้

"อืม..." ลูเฉินพยักหน้า หันหลังแล้วเดินไปยังปราสาท

"ท่านลูเฉิน นี่คือนายหญิงเบลล่าของพวกเรา นางต้องการจะพบท่านขอรับ!!" ออร์คตะโกนอย่างร้อนรน

"เบลล่างั้นหรือ" ลูเฉินหยุด หันกลับมา พยักหน้าเล็กน้อยให้มิน่าและคนอื่นๆ แล้วกล่าวอย่างใจเย็นว่า "ให้นางเข้ามา"

"เจ้าค่ะ" มิน่าจ้องมองเบลล่าด้วยดวงตาสีฟ้าของนาง ตอนนี้เมื่อไอชาไม่ได้อยู่ที่นี่ นางจึงไม่รู้ว่าคนตรงหน้าใช่เบลล่าตัวจริงหรือไม่

"ข้าต้องการพบไอชา" เบลล่าก้าวไปข้างหน้า ส่วนออร์คทั้งหมดที่อยู่ด้านหลังนางถูกหน่วยหมาป่าศึกสกัดไว้

"ยกมือขึ้น ขอตรวจค้น" มิน่าก้าวไปขวางเบลล่า นางไม่สามารถปล่อยให้หญิงแปลกหน้าเข้าใกล้นายท่านได้ง่ายๆ

มุมปากของเบลล่าสั่นระริกเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเรียวตั้งของนางจ้องมองไปยังสาวหูแมว ในที่สุดนางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ กดความหยิ่งทะนงในใจลง แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ

"มิน่า ให้นางมานี่เถอะ" น้ำเสียงอ่อนโยนของลูเฉินดังขึ้น

"แต่ว่า..." มิน่าชะงักไปครู่หนึ่ง

"ข้าเชื่อใจนาง ไปคุยกันที่ห้องหนังสือเถอะ" ลูเฉินเหลือบมองเบลล่าด้วยดวงตาสีดำสนิทของเขา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในปราสาท

"เจ้าค่ะ..." ดวงตาสีฟ้าของมิน่าไหวระริก นางหันไปมองเบลล่าอย่างมีความหมาย แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอย่างชาญฉลาด แล้วรีบเดินตามรอยเท้าของลูเฉินไปอย่างรวดเร็ว

"นายหญิงเบลล่า รีบไปเถอะขอรับ" ออร์คตะโกนเสียงดัง

"..." เบลล่าหันไปถลึงตาใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาของตน หลังจากสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนลงได้แล้ว นางก็เดินตรงไปยังปราสาท

เสียงฝีเท้าดัง... ต็อก ต็อก...

เอี๊ยด... (เสียงเปิดประตู)

แอนนี่มองลูเฉินที่กำลังเดินเข้ามาทางประตู นางรีบวางปากกาในมือลงแล้วทักทาย "นายท่าน กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ"

"อืม! เพื่อนรักของเจ้ามาแล้วล่ะ" ลูเฉินกล่าวเบาๆ

"เพื่อนรักหรือเจ้าคะ ใครกัน" แอนนี่สับสนเล็กน้อย มองไปยังแม่นางหูแมวอย่างสงสัย

"..." มิน่าทำปากบุ้ยไปทางด้านหลังของตน