บทที่ 973 ข้อเสนอของเบลล่าและแผนการของลูเฉิน free

บทที่ 973 ข้อเสนอของเบลล่าและแผนการของลูเฉิน

"หืม เจ้าเองรึ... เบลล่า!" ดวงตาของแอนนี่เป็นประกายขึ้นเล็กน้อยขณะมองเบลล่าที่เพิ่งเข้ามาในห้อง และในวินาทีต่อมานางก็เบ้ปาก "ที่แท้ก็เจ้า งูพิษสาวร้ายกาจ"

"..." เบลล่ากัดฟันจนเส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก "เจ้ามันนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ หน้าอกหน้าใจก็ยังแบนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"

"บ้าน่า... ของเจ้าเองก็ไม่ได้ใหญ่สักหน่อย" แอนนี่กล่าวอย่างขมขื่น

"ก็ยังดีกว่าของเจ้าล่ะน่า อาจจะแค่นิดหน่อย แต่ทั้งชีวิตนี้เจ้าก็คงไม่มีทางตามทันหรอก" เบลล่ากอดอก เชิดหน้าอกของตนขึ้น ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

"เจ้า..." แอนนี่ถึงกับพูดไม่ออก นางก้มมองหน้าอกแบนๆ ของตนเอง แล้วอารมณ์ที่เพิ่งจะฮึดขึ้นมาก็พลันมอดลง นางหันหน้าหนีไปมองลูเฉินอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

"เอาล่ะ เชิญนั่งก่อน คุณเบลล่า" ลูเฉินเมินสายตาน้อยใจของหูเอ๋อเหนียง หรือว่าเขาเป็นคนที่ไม่ยอมให้หน้าอกของแอนนี่เติบโตกันเล่า

"หึ่ม!" เบลล่าเหลือบมองแอนนี่อย่างผู้ชนะก่อนจะค่อยๆ นั่งลง

"เบลล่า ครั้งนี้เจ้ามาทำอะไรที่นี่" แอนนี่ถามอย่างฉุนเฉียว

"ข้ามาเพื่อพบไอชา"

เบลล่าหยิบถ้วยชาที่สาวหูแมวยกมาให้ จิบคำหนึ่งแล้วกล่าวเบาๆ "และข้ายังต้องการหารือเรื่องความร่วมมือกับท่านลูเฉินด้วย"

"ความร่วมมือหรือ" ลูเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างสงสัย "ความร่วมมือด้านไหนกัน"

ตอนนี้เขากับเบลล่าได้ร่วมมือกันในสองด้าน หนึ่งคือการทำธุรกิจ และอีกอย่างคือการรับออร์คที่อีกฝ่ายไม่สามารถดูแลได้

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเรียวตั้งของเบลล่าจับจ้องไปยังลูเฉินอย่างใกล้ชิด ลิ้นสองแฉกของนางแลบเลียริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ข้าต้องการขอเบิกเสบียงอาหารล่วงหน้าสำหรับคนห้าพันคนเป็นเวลาสามเดือนจากท่านลูเฉิน และอาวุธยุทโธปกรณ์อีกสองพันชุด"

"เบลล่า ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ" แอนนี่ลุกพรวดขึ้น มองเบลล่าอย่างโกรธเคือง

"..." เบลล่ายิ้มแหยๆ พลางพึมพำ "ข้าก็แค่อยากจะมาหารือเรื่องความร่วมมือ เผื่อว่าจะไม่ได้มันมาน่ะสิ"

ปีนี้ นางได้ปล้นเสบียงอาหารของกษัตริย์มาโครแห่งอาณาจักรดยุคหม่านเอ่อร์ไป บางทีตอนนี้เมื่อฤดูหนาวใกล้เข้ามา อีกฝ่ายอาจยังไม่มีกำลังพอที่จะจัดการกับอาณาเขตของนาง แต่ในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า สถานการณ์จะแตกต่างออกไป และนางจะต้องถูกกำจัดเป็นคนแรกอย่างแน่นอน

นางต้องเตรียมการรับมือตั้งแต่ตอนนี้ มิฉะนั้นนางจะต้องละทิ้งอาณาเขตที่ยึดมาได้ แล้วไปยึดภูเขาเป็นฐานโจรแทน

"แล้วเจ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยน" ลูเฉินกล่าวเรียบๆ เขาไม่ได้ทุ่มเทพลังงานไปกับการวางแผนในดินแดนโกลาหลมากนัก

ภารกิจแรกของเขาคือการยึดครองราชอาณาจักรอิงหลัวทั้งหมด และเขาจะไม่พิจารณาเรื่องอื่นใดจนกว่าสถานการณ์จะมั่นคง

"ข้าสามารถให้ท่านยืมกองอัศวินออร์คจำนวนหนึ่งได้" เบลล่ายืดตัวตรงกล่าว

นางไม่เชื่อว่าลูเฉินจะพอใจกับการซ่องสุมกำลังอยู่ในดินแดนตะวันตกอันห่างไกล และจะต้องมีความทะเยอทะยานที่จะต่อสู้และปล้นชิงอย่างแน่นอน

และอัศวินออร์ค (เช่นพวกของนูโอม่า) ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในการโจมตีเมืองและยึดครองดินแดน ตราบใดที่พวกเขามียุทโธปกรณ์ที่เหมาะสม พวกเขาก็สามารถบดขยี้อัศวินมนุษย์ได้อย่างง่ายดาย

"..." ลูเฉินขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ให้ข้าลองคิดดูก่อน แล้วอีกสักพักข้าจะให้คำตอบเจ้า"

เขาไม่ได้ตั้งใจจะตอบกลับเร็วขนาดนั้น บางเรื่องยังต้องมีการวางแผน และเขาสามารถพูดคุยเรื่องอื่นๆ ได้มากขึ้นหากเขาดึงเชิงไว้บ้าง

"ได้" เบลล่าพยักหน้า นางรู้ดีว่าสิ่งที่นางต้องการนั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

"แอนนี่ พาคุณเบลล่าไปพักผ่อนที่ห้องรับรองแขกก่อน" ลูเฉินกล่าวเบาๆ

"ได้เลย" แอนนี่ลุกขึ้นแล้วพูดกับเบลล่า "นางงูพิษ ตามข้ามา"

"ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" เบลล่าทำความเคารพอย่างสง่างาม แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกับหูเอ๋อเหนียง

...

เอี๊ยด~~ (เสียงปิดประตู)

ประตูห้องหนังสือปิดลง มิน่ามองไปที่ประตูเป็นเวลานานก่อนจะเอ่ยขึ้น "นายท่าน ท่านจะมอบของมากมายขนาดนั้นให้นางจริงๆ หรือเจ้าคะ"

ลูเฉินหยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วถาม "เจ้าคิดว่าพวกเราไม่ควรจะร่วมมือกับนางหรือ"

"ข้าแค่คิดว่าพวกเราไม่ต้องการอัศวินออร์คของนางเลยสักนิด" มิน่าเหลือบมองลูเฉินด้วยดวงตาสีฟ้าของนาง พลางกระซิบ "ข้าคิดว่าทหารในนครซีดอนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอัศวินออร์คเลยนะเจ้าคะ"

"อืม จริงอย่างที่เจ้าว่า" ลูเฉินพยักหน้าเห็นด้วย

กองทัพส่วนใหญ่ของเขาเป็นออร์คอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการมียุทโธปกรณ์ชั้นยอดทุกชนิดที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยนี้ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอัศวินออร์คของเบลล่าเลย

"ถ้านายท่านวางแผนที่จะปฏิเสธเบลล่าหรือเจ้าคะ" มิน่าเอียงคอถาม

"ไม่ ข้าตัดสินใจที่จะตกลงกับนาง" ลูเฉินยิ้มบางๆ

"เอ๊ะ" มิน่าเบิกตาสีฟ้าของนางเล็กน้อย ถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมหรือเจ้าคะ"

"เบลล่าเป็นจุดยุทธศาสตร์ในการสกัดกั้นที่ดีมาก" ลูเฉินกล่าวเรียบๆ

"สกัดกั้นหรือเจ้าคะ" มิน่ายิ่งงุนงงมากขึ้น

"บางครั้ง การที่เพื่อนบ้านก่อเรื่องวุ่นวาย มันก็สร้างความปวดหัวให้ได้เหมือนกัน" ลูเฉินจิบชาแล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน "ไม่ช้าก็เร็ว อาณาจักรดยุคหม่านเอ่อร์จะต้องส่งผลกระทบมาถึงฝั่งเรา"

เขาต้องการช่วยให้เบลล่ายืนหยัดขึ้นได้ และปล่อยให้อีกฝ่ายควบคุมสงครามในอาณาจักรดยุคหม่าน

ตามความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเบลล่า ตราบใดที่ยังมีสงคราม นางก็จะต้องพึ่งพานครซีดอน และในอนาคตการส่งกองกำลังไปยังอาณาจักรดยุคหม่านก็จะง่ายดายอย่างแน่นอน

แนวโน้มโดยทั่วไปของโลกนั้น เมื่อแตกแยกกันนานย่อมต้องรวมกัน และเมื่อรวมกันนานย่อมต้องแตกแยก

อาณาจักรดยุคทั้งสามในดินแดนโกลาหลสู้รบกันอยู่ตลอดเวลา หากวันใดวันหนึ่งมีผู้นำคนใหม่ที่กล้าหาญปรากฏตัวขึ้น อาณาจักรดยุคทั้งสามก็จะถูกรวมเป็นหนึ่งและกลายเป็นอาณาจักรเดียวอีกครั้งในไม่ช้า

เมื่อถึงเวลานั้น มันจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับลูเฉิน สู้ช่วยคนคุ้นเคยให้สร้างความเสียหายแก่ดินแดนโกลาหลเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า สิ่งที่เขาต้องจ่ายไปก็มีเพียงข้าวสาลีเล็กน้อยกับยุทโธปกรณ์ที่ล้าสมัยเท่านั้น

"อ้อ..." มิน่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"อย่าคิดมากเลย รู้แค่ว่าพวกเราไม่ได้ขาดทุนก็พอ" มุมปากของลูเฉินยกขึ้นเล็กน้อย