บทที่ 933 ของหายากย่อมมีราคาแพง free

บทที่ 933 ของหายากย่อมมีราคาแพง

เสียงหึ่งๆ...

ภายใต้การควบคุมของซิงค์ รถยนต์ไอน้ำขับเคลื่อนเข้าสู่แผนกวิจัยวิทยาศาสตร์อย่างปลอดภัยหลังจากผ่านการตรวจสอบใต้ท้องรถและท้ายรถแล้ว

เสียงดังแคล็บ!

"นายท่าน ถึงแล้วขอรับ" ซิงค์ลงจากรถแล้วเปิดประตู

เสียงฝีเท้าดัง ตึกๆๆๆๆ... ลูเฉินพานิโคลและคนทั้งสองลงจากรถแล้วเดินไปยังสถาบันวิจัยจักรยานที่เพิ่งเปิดใหม่

"นายท่าน ท่านมาแล้วหรือขอรับ" ที่ประตูสถาบัน ชายวัยกลางคนสองคนกำลังยืนรออยู่

พวกเขาคือแซมและโยลาฟ ช่างเหล็กสองคน ผู้เคยมีส่วนร่วมในงานวิจัยเครื่องจักรไอน้ำ และต่อมาถูกย้ายมาช่วยอี้หลี พวกเขารับผิดชอบงานวิจัยจักรยาน

"ข้าได้ยินมาว่าโซ่วิจัยสำเร็จแล้วหรือ" ลูเฉินถามเบาๆ

"ขอรับนายท่าน เพิ่งจะติดตั้งบนจักรยานเมื่อครู่นี้เองขอรับ และมันสามารถขับเคลื่อนล้อให้หมุนได้ แต่ยังไม่ได้ทดสอบว่าจะขี่ได้หรือไม่..." โยลาฟกล่าวอย่างอับอาย เหตุผลที่พวกเขายังไม่ได้ทดสอบก็เพราะว่าพวกเขาขี่ไม่เป็น

"ไปกันเถอะ พาข้าไปดูหน่อย" ลูเฉินโบกมือ

"ขอรับนายท่าน เชิญขอรับ" แซมรีบพยักหน้าแล้วนำทางไป

เสียงฝีเท้าดังตึกๆ...

แซมพาลูเฉินไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสถาบันวิจัยหมายเลข 18 และตรงหน้าก็มีจักรยานคันหนึ่งวางอยู่ เป็นจักรยานรุ่นเรียบง่าย

"จักรยาน...คันนี้...ดีกว่าคันที่นายท่านให้มาเสียอีก" มิน่าอ้าปากค้าง เดินวนรอบจักรยานหลายครั้ง รถคันนั้นมันคนละชั้นกันเลย

จักรยานที่นายท่านให้มานั้นมีสีสัน แต่คันที่อยู่ตรงหน้านี้เกือบจะเป็นสีดำล้วน

"นายท่าน โปรดชี้แนะด้วยขอรับ" โยลาฟกล่าวอย่างประหม่าเล็กน้อย

"อืม" ลูเฉินสัมผัสจักรยานสีดำตรงหน้า แม้ว่ามันจะดูไม่สวยงามนัก แต่ก็มีทุกอย่างที่จักรยานควรจะมี

โซ่ดูไม่แตกต่างจากโซ่ของจักรยานบนโลกมากนัก แต่รูปลักษณ์ภายนอกยังคงดูหยาบอยู่บ้าง

เสียงโซ่ดังกรืดๆ...

ลูเฉินใช้มือข้างหนึ่งจับแฮนด์รถ มืออีกข้างยกเบาะหลังขึ้น ยกล้อหลังของจักรยานให้ลอยจากพื้น จากนั้นก็เหยียบบันได ล้อหลังของจักรยานก็หมุนอย่างรวดเร็ว

"อืม แม้ว่ามันจะฝืดไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แก้ไขข้อต่อของโซ่ให้หลวมขึ้นอีกนิด แล้วหาน้ำมันหล่อลื่นมาหยอดโซ่ด้วย" ลูเฉินนั่งยองๆ ลงไปจับโซ่ดูแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ขอรับ" โยลาฟและแซมตอบพร้อมกัน

ลูเฉินตบไปที่เบาะนั่งแรงๆ "แล้วก็ เบาะนั่งนี่มันแข็งเกินไป ใช้หนังแกะทำเป็นหนังหุ้มด้านนอก แล้วเปลี่ยนเบาะนั่งอันนี้ซะ" มันเป็นไม้ทั้งแท่ง เพียงแต่หุ้มด้วยผ้าลินินเท่านั้น

"ขอรับ" ทั้งสองพยักหน้าอีกครั้ง รายละเอียดเหล่านี้เป็นสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึง

"วงแหวนยางนี่เป็นแบบตันใช่หรือไม่" ลูเฉินบีบล้อหลังของจักรยาน

"ใช่ขอรับนายท่าน ทำตามแบบแปลนเลยขอรับ" โยลาฟรีบตอบ

"อืม" ลูเฉินพยักหน้า การทำยางแบบสูบลมด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบันยังยากเกินไป

ถึงตอนนั้น ยางแบบสูบลมก็จะเสียหาย และซ่อมแซมได้ยาก ดังนั้นก็ทำได้เพียงเปลี่ยนยางทั้งเส้นเท่านั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำเป็นยางตันไปเลยจะดีกว่า ซึ่งก็เหมือนกับยางของจักรยานสาธารณะบนโลกอีกใบหนึ่ง

"ควรเพิ่มแผ่นปิดตรงตำแหน่งบันไดและเฟืองเพื่อป้องกันการหนีบ และลวดลายด้านนอกของวงแหวนยางควรจะหยาบกว่านี้เพื่อเพิ่มแรงเสียดทาน ส่วนเบรกก็..." ลูเฉินชี้ให้เห็นปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ของจักรยานอย่างต่อเนื่อง

"ขอรับ" แซมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาแล้วเริ่มจดอย่างรวดเร็ว นี่คือสิ่งที่พวกเขามองข้ามไป แต่สิ่งเหล่านี้สามารถทำให้จักรยานวิ่งได้เร็วขึ้นและทำให้คนขี่รู้สึกสบายมากขึ้น

"ลองขี่ดูสิ" ลูเฉินรับผ้าเช็ดหน้าที่นิโคลยื่นให้ เช็ดมือแล้วกล่าว

"เอ่อ... นายท่าน ข้า...ข้าขี่ไม่เป็นขอรับ" โยลาฟลูบหัวอย่างเขินๆ แล้วกล่าวอย่างอับอาย

"ข้า...ข้าก็ไม่เป็นเหมือนกันขอรับ" แซมก็อับอายไม่แพ้กัน

"อย่างนั้นไม่ได้นะ ถ้ามีคนรู้เข้า พวกเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้" มุมปากของลูเฉินกระตุก

"นายท่าน ให้ข้าลองเองเจ้าค่ะ" มิน่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ไปสิ ระวังด้วยล่ะ" ลูเฉินยิ้ม

เสียงดังแคล็บ!!!

มิน่าเก็บขาตั้งจักรยานอย่างคล่องแคล่ว แล้วคร่อมเบาะนั่งพลางจับแฮนด์รถ

"มันแข็งมากเลยเจ้าค่ะ!" มิน่าให้ความเห็น

เสียงโซ่ดังครืด...

ขณะที่เสียงเฟืองดึงโซ่ดังขึ้น มิน่าก็ขี่จักรยานวนเป็นวงกลมอยู่กับที่

เสียงดังแคล็บ!!!

หลังจากขี่ไปสองรอบ มิน่าก็หยุด

"รู้สึกอย่างไรบ้าง" ลูเฉินถามด้วยความสงสัย

"เบาะนั่งต้องเปลี่ยนเจ้าค่ะ มันแข็งเกินไป นอกจากความรู้สึกฝืดที่นายท่านพูดถึงแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วเจ้าค่ะ" มิน่าลูบก้นของตนเองแล้วกล่าว

"ข้าจะลองดู" ลูเฉินขึ้นไปขี่เองหนึ่งรอบ

โยลาฟและแซมมองดูอย่างประหม่า รอคอยการประเมินของลูเฉิน

"ดีมาก ปรับปรุงตามที่ข้าเพิ่งบอกไปแล้วเริ่มการผลิตได้เลย แต่มีข้อกำหนดว่าห้ามทำงานชุ่ยเด็ดขาด สองวันข้างหน้าข้าจะมาดูจักรยานสิบคัน" ลูเฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง