บทที่ 934 งานแถลงข่าวจักรยาน free

บทที่ 934 งานแถลงข่าวจักรยาน

"ขอรับ ข้ารับรองว่าจะทำงานให้สำเร็จลุล่วง" โยลาฟและแซมดีใจมากแล้วรีบตอบ

"ไปจัดการธุระของพวกเจ้าเถอะ ข้าจะให้อี้หลีหามาให้พวกเจ้าเอง" ลูเฉินโบกมือ

"ขอรับนายท่าน" โยลาฟตอบรับ แล้วเริ่มเตรียมการเปิดโรงปฏิบัติงาน

"นายท่านวางแผนจะเปิดร้านหรือเจ้าคะ" นิโคลถามพลางเดินตามลูเฉินออกมา

"อืม ข้าตั้งใจจะจัดงานแถลงข่าวก่อน แล้วเชิญพ่อค้ากับขุนนางเหล่านั้นมาร่วมงาน" ลูเฉินพยักหน้าแล้วบอกแผนการบางส่วนของตน

"งานแถลงข่าวหรือเจ้าคะ แล้วนายท่านวางแผนจะขายในราคากี่เหรียญเงินหรือเจ้าคะ" นิโคลถามด้วยความสงสัย

"เหรียญเงินรึ ไม่ๆ อย่างน้อยก็สิบเหรียญทองสำหรับจักรยานหนึ่งคัน" ลูเฉินส่ายหน้าแล้วบอกราคาที่นิโคลคิดว่าเป็นราคาสูงลิ่ว

"อย่างน้อยสิบเหรียญทอง!" มิน่าและนิโคลอุทานออกมาพร้อมกัน เอามือปิดปากหลังจากตะโกนออกไป

"พวกเจ้าประหลาดใจกันมากหรือ" ลูเฉินถามอย่างขบขัน

"นายท่าน ราคาแพงเกินไปหรือไม่เจ้าคะ..." นิโคลกังวล

"ไม่สูงหรอก ข้าว่ามันค่อนข้างต่ำไปด้วยซ้ำ" ลูเฉินลูบคาง ราคานี้เป็นราคาสำหรับจักรยานรุ่นธรรมดาที่สุดของเขา

"..." มิน่าและนิโคลเงียบไป

"ถ้านายท่านจะขายรถยนต์ไอน้ำในตอนนั้น นายท่านวางแผนจะขายในราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ" นิโคลสงสัยเล็กน้อย จักรยานคันหนึ่งราคาตั้งสิบเหรียญทอง แล้วจักรยานที่ล้ำสมัยกว่านั้นจะขายราคาเท่าไหร่ หนึ่งร้อยเหรียญทองหรือ

"ราคาเริ่มต้นที่ห้าร้อยเหรียญทอง" ลูเฉินบอกราคาสูงลิ่วอีกครั้งอย่างเงียบๆ

"ซี้ด......"

มิน่าและนิโคลสูดปาก ราคาเริ่มต้นที่ห้าร้อยเหรียญทอง จะมีใครจ่ายไหวจริงๆ หรือเจ้าคะ

"อย่าดูถูกพวกขุนนางเหล่านั้นเชียวล่ะ เมื่อรถยนต์ถูกผลิตและวางขาย พวกเขาก็ยังจ่ายไหวสำหรับราคาห้าร้อยเหรียญทอง และนี่จะกลายเป็นสัญลักษณ์สถานะของชนชั้นสูงอีกด้วย" ลูเฉินส่ายหน้ายิ้มๆ เขาตบศีรษะแม่นางหูแมวเบาๆ

"ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าสิบเหรียญทองสำหรับจักรยานมันก็ไม่แพงแล้วล่ะ" แอนนี่เดาะลิ้น

"กลับไปที่ปราสาทกันเถอะ ไปเตรียมงานแถลงข่าว!" ลูเฉินโบกมือ

ราคาจักรยานในปัจจุบันเป็นเพียงราคาชั่วคราวเท่านั้น ในอนาคต ราคาจักรยานก็จะลดลงตามธรรมชาติ ใครกันที่ทำให้ของหายากมีราคาแพงขึ้นในตอนนี้น่ะหรือ

ภัตตาคารจุ้ยเซียวโหลวในนครซีดอนปิดให้บริการหนึ่งวันในวันนี้ ที่นี่จะมีการจัดงานแถลงข่าวเปิดตัวจักรยาน มีการดึงป้ายผ้าขนาดใหญ่ขึ้นไปแขวนไว้นอกชั้นสอง

นอกประตูภัตตาคารจุ้ยเซียวโหลว เหล่าขุนนางเริ่มต่อแถวกันแล้ว พนักงานที่หน้าประตูกำลังดูแลความเป็นระเบียบ และมีคนจากหน่วยลาดตระเวนยืนอารักขาอยู่

หน้าแถว โทริและภรรยาของเขากำลังยืนรอเพื่อเข้างาน เมื่อสองวันก่อน พวกเขาได้รับบัตรเชิญแล้ว เป็นบัตรเชิญจากลูเฉิน

"วันนี้มีแต่เหล่าขุนนางและพ่อค้าทั้งนั้นเลยนะ" โทริมองดูผู้คนรอบๆ เขาเคยเห็นหลายคนในนั้น

"สิ่งที่ข้าสงสัยก็คือจักรยานมันคืออะไรกันแน่" ภรรยาของโทริเงยหน้ามองป้ายผ้าเหนือชั้นสอง

"เข้าไปดูกันเถอะ" โทริส่งสัญญาณให้ภรรยาตามไป และในไม่ช้าก็ถึงตาพวกเขาเข้างาน

"กรุณาแสดงบัตรเชิญด้วยขอรับ" พนักงานยิ้มให้โทริ

"บัตรเชิญ อยู่นี่ค่ะ" ภรรยาของโทริหยิบบัตรเชิญปกสีแดงออกมาจากกระเป๋าใบเล็กของนางแล้วยื่นให้พนักงาน

"ยินดีต้อนรับทั้งสองท่านขอรับ ที่นั่งของท่านทั้งสองคือแถวที่ห้าด้านใน หมายเลขหกและเจ็ดขอรับ" พนักงานเปิดบัตรเชิญตรวจสอบ จากนั้นก็คืนบัตรเชิญให้พร้อมรอยยิ้ม และส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนเข้าไปด้านใน

"ครับ" โทริพยักหน้า แล้วพาภรรยาเข้าไปในภัตตาคารจุ้ยเซียวโหลว

"แถวที่ห้า หมายเลขหกกับเจ็ดอยู่ตรงนี้" โทริหาที่นั่งเจอแล้วดึงภรรยาให้นั่งลง

"หืม? นี่ท่านโทริไม่ใช่หรือ" เสียงของท่านโจดังมาจากด้านหน้า

"ท่านโซโล ท่านก็มาด้วยหรือครับ" โทริหันไปตามเสียงแล้วพบว่าท่านโจนั่งอยู่แถวหน้า

"ใช่ขอรับ ได้รับบัตรเชิญจากนายท่านลูเฉิน มีหรือจะไม่มา!" ท่านโจยิ้มแล้วเริ่มพูดคุยกับโทริ

"จริงสิ ท่านโซโลน่าจะทราบใช่หรือไม่ครับว่าจักรยานนี่มันคืออะไร" โทริถามด้วยความสงสัย เขาจำได้ว่าลูกสาวของท่านโจทำงานให้กับนายท่านลูเฉิน

"ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ดาเลียไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว" ท่านโจส่ายหน้า ดาเลียพักอยู่ที่ปราสาทตลอดสองสามวันที่ผ่านมา

ท่านโจชินกับเรื่องนี้แล้ว แม้ว่าเขาจะซื้อบ้านไว้ในนครซีดอน แต่โดยปกติแล้วดาเลียก็จะพักอยู่ที่ปราสาทหากไม่มีธุระอะไร

"ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องรอให้งานแถลงข่าวเริ่มอย่างเดียวแล้วสินะ" โทริทำหน้าเสียดาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องโถงชั้นหนึ่งของภัตตาคารจุ้ยเซียวโหลวก็เต็มไปด้วยเหล่าขุนนางและพ่อค้าที่ได้รับเชิญ มีผู้คนกว่าสามร้อยคน หลายคนในจำนวนนี้มาจากเมืองใกล้เคียง สำหรับเมืองเทียนเทียน ลูเฉินไม่ได้ส่งบัตรเชิญไป

"ท่านเจ้าเมืองมาแล้ว!" ขุนนางคนหนึ่งตะโกนขึ้น

ทั้งห้องโถงชั้นหนึ่งเงียบลงในชั่วพริบตา ทุกคนหันไปมองที่ประตู ซึ่งมีร่างหลายร่างเดินเข้ามาแล้วเดินตรงมาข้างหน้า

เสียงฝีเท้าดังตึกๆ...

ลูเฉินเดินมายังเคาน์เตอร์ด้านหน้า มิน่า แอนนี่ ดาเลีย แคทเธอรีน และคนอื่นๆ ต่างก็มานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า

ลูเฉินยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มองดูเหล่าพ่อค้าและขุนนางที่เงียบสงบอยู่เบื้องล่าง มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกสูงขึ้น

เขายันมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์แล้วกล่าวเสียงดัง "ทุกท่านที่ได้รับเชิญมาที่นี่ คงจะสับสนเกี่ยวกับจักรยานกันมากสินะ"

"ใช่แล้ว พวกเราอยากรู้มากว่าจักรยานนี่มันคืออะไร"

"มันก็มีคำว่า 'รถ' เหมือนกัน ไม่ใช่ว่ามันก็เหมือนกับรถม้าหรอกหรือ"

"..."