ตอนที่ 25 ฟูลบอดี้ขวัญหนีดีฝ่อ! เจอกับซันจิครั้งแรก

ตอนที่ 25 ฟูลบอดี้ขวัญหนีดีฝ่อ! เจอกับซันจิครั้งแรก

โดยธรรมชาติแล้ว ลูฟี่ก็ได้กลายเป็นคนงานที่ภัตตาคารลอยน้ำ

ถ้าก่อความเสียหาย ก็ต้องชดใช้หนี้สิน ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม นี่คือการชดใช้ที่ลูฟี่ต้องทำ

ซันเก็ตสึพลันรู้สึกแปลกๆ ถึงแม้การแทรกแซงของเขาจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องไป แต่ลูฟี่ก็ยังคงถล่มภัตตาคารบาราติเออยู่ดี

บางทีอาจจะมีเหตุผลเบื้องลึกของกฎแห่งโลกอยู่ แต่ซันเก็ตสึก็ไม่ได้คิดให้มากความ

สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และไม่ว่าในอนาคตจะต้องเจอกับความยากลำบากแบบไหน เขาก็มั่นใจว่าจะรับมือได้

เส้นเวลาในตอนนี้เหมือนกับในความทรงจำของเขาก่อนที่จะข้ามโลกมาทุกอย่าง

ต่อไป เขาจะต้องเจอกับกิงและครีกที่ภัตตาคารลอยน้ำแห่งนี้อย่างแน่นอน

และบททดสอบที่ใหญ่ที่สุดของโซโร มิฮอร์ค!

ขณะกำลังโซ้ยสเต็ก ซันเก็ตสึก็จมดิ่งสู่ห้วงความคิด

แน่นอนว่าเขาจะไม่ห้ามโซโรไม่ให้ไปท้าสู้กับมิฮอร์ค

แต่ถ้ามิฮอร์คในโลกโจรสลัดใบนี้ดันมีความคิดไม่เหมือนกับมิฮอร์คในความทรงจำของเขาและตัดสินใจทำอะไรที่แตกต่างออกไปล่ะ?

แล้วโซโรจะต้องเจอกับปัญหาเพราะเรื่องนั้นหรือเปล่า?

ในตอนนี้ ความแข็งแกร่งของตัวเขาเองยังไม่พอที่จะไปเผชิญหน้ากับมิฮอร์ค แต่ถ้าโซโรตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องช่วยให้ได้

'หึ่ม แล้วถ้าเป็นนักดาบที่แกร่งที่สุดในโลกล่ะ?'

มุมปากของซันเก็ตสึยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววคาดหวัง ขณะที่จิตต่อสู้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในร่างของเขา

ส่วนพวกโจรสลัดครีกน่ะเหรอ เป็นแค่พวกตัวตลกเท่านั้นแหละ

...

ในขณะเดียวกัน นาวาเอกแห่งกองทัพเรือ ฟูลบอดี้ กำลังดื่มด่ำอยู่กับการออกเดท

เขาจิบไวน์ ทำทีเป็นผู้เชี่ยวชาญ พลางบอกเล่าที่มาและปีของไวน์

ทว่า ซันจิที่กำลังเสิร์ฟอาหารอยู่ใกล้ๆ ก็สวนกลับทันควัน

ฟูลบอดี้ทั้งโกรธทั้งอาย ทุบโต๊ะปังและเตรียมจะเข้าไปอัดซันจิ

"โอ้? นาวาเอกคนนี้จะทำร้ายพนักงานเสิร์ฟงั้นเหรอ?"

ทุกคนต่างมองดูเหตุการณ์ราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่ง

ฟูลบอดี้เหวี่ยงหมัดขวาที่สวมสนับมือเข้าใส่ซันจิ

ซันจิหลบอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็ยกขายาว ‘1.8 เมตร’ ของเขาฟาดลงบนหัวของฟูลบอดี้เต็มๆ ส่งผลให้ฟูลบอดี้ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นทันที

โซโรยิ้มอย่างสนใจ "พนักงานเสิร์ฟคนนี้ฝีมือไม่เลวนี่"

นามิก็ประหลาดใจ "ไม่นึกเลยว่าพนักงานเสิร์ฟจะเก่งขนาดนี้ ภัตตาคารนี่ไม่ธรรมดาแน่ๆ"

อุซปที่กำลังแทะน่องไก่ วิเคราะห์ขึ้นมา "ก็แหงล่ะ ที่นี่เป็นภัตตาคารที่กล้าเปิดรับทั้งทหารเรือทั้งโจรสลัดพร้อมกันนี่นา มันก็ต้องมีของดีซ่อนอยู่บ้างแหละ"

...

ฟูลบอดี้มาจากกองบัญชาการกองทัพเรือ ที่เขามาทำงานในอีสต์บลูช่วงนี้ก็เพื่อมาฝึกงานหาประสบการณ์ ปกติไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็จะได้รับแต่คำป้อยอ

แต่วันนี้ เขากลับโดนพนักงานเสิร์ฟอัดซะน่วม มันทำให้เขาทั้งอับอายและโกรธจัด

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวพร้อมกับคำรามลั่น "แค่พนักงานเสิร์ฟในภัตตาคารกล้าดียังไงมาทำกับชั้น นาวาเอกผู้ยิ่งใหญ่แห่งมารีนฟอร์ดแบบนี้!"

ซันจิยิ้มตอบ "คุณลูกค้าครับ ชั้นเป็นรองหัวหน้าเชฟของที่นี่"

ฟูลบอดี้ค่อยๆ ลุกขึ้น กัดฟันกรอดแล้วคำรามใส่ซันจิ "รองหัวหน้าเชฟก็ไม่มีสิทธิ์มายั่วโมโหชั้น! แกคอยดูนะ ชั้นจะเรียกเรือรบมาเป่าที่นี่ให้เป็นจุลเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซันจิก็ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างฉุนเฉียว "ถ้างั้นชั้นก็คงต้องกักตัวคุณไว้ที่นี่"

คำพูดสวนกลับทันควันนั้นทำให้ฟูลบอดี้สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง เขากลืนน้ำลายเอื๊อกขณะมองไปที่ซันจิซึ่งเต็มไปด้วยจิตสังหาร

โชคยังดีที่ซันจิซึ่งกำลังจะลงมือ ถูกพวกเชฟคนอื่นๆ ในร้านดึงตัวไว้ได้ทัน ทำให้ฟูลบอดี้มีโอกาสเดินโซซัดโซเซไปยังประตูโดยมีลูกน้องคอยพยุง

ช่างบังเอิญเหลือเกิน ตอนที่ฟูลบอดี้กำลังจะหนีออกจากประตู เขาก็เห็นกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางกำลังนั่งกินอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในโหมด ‘ตัณหาเข้าตา’ อีกต่อไป และทันใดนั้นก็รู้สึกว่าคนสองคนที่โต๊ะนั่นมันคุ้นๆ

'ผมขาว ผมเขียว แล้วเมื่อกี้ก็มีคนสวมหมวกฟาง...'

แค่คิดได้เท่านั้น เหงื่อเย็นก็ไหลท่วมตัวฟูลบอดี้พอดีกับที่ซันเก็ตสึเหลือบมองมาที่เขา

ความเยือกเย็นของฟูลบอดี้แตกสลายในพริบตา เขาสะดุดล้มลงกับพื้น แล้วคลานกลับไปทางซันจิ

บรรดาลูกค้าคนอื่นๆ ที่เห็นท่าทางของฟูลบอดี้ก็เริ่มซุบซิบกัน

ชายคนหนึ่ง: "นาวาเอกคนนั้นทำอะไรของเขาน่ะ?"

หญิงคนหนึ่ง: "ตอนแรกยังดูเป็นสุภาพบุรุษอยู่เลย ตอนนี้ทำตัวน่าสมเพชชะมัด"

โจรสลัดคนหนึ่ง: "ทำไมวิ่งไปถึงประตูแล้วถึงได้กลัวจนวิ่งกลับมาแบบนั้น?"

เด็กคนหนึ่ง: "หนูเห็นคุณลุงทหารเรือมองไปที่พวกพี่ๆ โต๊ะข้างประตูก่อนจะล้มลงค่ะ"

สายตาของทุกคนหันไปที่โต๊ะข้างประตูทางเข้าหลัก

เมื่อมองดูดีๆ ทุกคนก็ต้องอ้าปากค้าง

"พระเจ้าช่วย นั่นมันพวกนั้นนี่นา!"

"เจ้าหัวเขียวนั่นคือนักล่าโจรสลัด โซโร! ค่าหัวตั้ง 15 ล้าน!"

ผู้หญิงทุกคนในห้องต่างอุทาน "ว้าว! คนผมขาวนั่นคือท่านซันเก็ตสึ! ตัวจริงหล่อกว่าในใบประกาศจับอีก!"

นับตั้งแต่ใบประกาศจับของซันเก็ตสึถูกปล่อยออกมา ผู้หญิงมากมายต่างเก็บสะสมใบประกาศจับของเขาราวกับเป็นรูปดารา แขวนไว้ในบ้านเป็นของล้ำค่า

ตอนนี้ พอได้เห็นซันเก็ตสึตัวเป็นๆ บวกกับบัฟสุดโกงระดับบั๊กของเขาที่ว่า ‘การเจอเพศตรงข้ามครั้งแรกจะทำให้คลั่ง’

บรรดาหญิงสาวในที่นั้นก็เริ่มจะคุมตัวเองไม่อยู่

เช่นเดียวกัน พวกผู้ชายในร้านที่มีแฟนมาด้วยก็พบว่าคู่เดทของตัวเองเอาแต่จ้องซันเก็ตสึตาเป็นมัน ทุกคนต่างทำหน้าบึ้งกำหมัดแน่น เหมือนอยากจะเข้าไปซัดกับซันเก็ตสึให้รู้แล้วรู้รอด

แต่พอนึกถึงวีรกรรมและค่าหัวของซันเก็ตสึกับพวกพ้อง พวกเขาก็ได้แต่สงบสติอารมณ์

หญิงสาวคลั่งรักคนหนึ่ง: "สมแล้วที่เป็นผู้ชายค่าหัว 30 ล้าน! เขาทำให้หัวใจชั้นเต้นรัวจนจะทะลุออกมานอกอกแล้ว! ไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"

พูดจบ เธอก็วิ่งพรวดเข้าไปหาซันเก็ตสึ

ทันทีที่ผู้หญิงคนนี้เริ่มเคลื่อนไหว บรรดาผู้หญิงคนอื่นๆ ที่กำลังพยายามหักห้ามใจอยู่ก็ปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา

และแล้ว กลุ่มหญิงงามในชุดราตรี ถุงน่อง และรองเท้าส้นสูงต่างก็พุ่งเข้าหาซันเก็ตสึ

นามิเห็นดังนั้นก็รีบดึงกระบองพับได้ของเธอออกมาจากคอเสื้อแล้วตะโกนลั่น "ยัยพวกผู้หญิงไร้ยางอาย! ห้ามแตะต้องตัวซันเก็ตสึนะ!"

เธอพุ่งเข้าไปเปิดฉากตะลุมบอนกับผู้หญิงคนอื่นๆ

เมื่อต้องเจอกับฉากที่วุ่นวายราวกับแดนอสูรแบบนี้ ต่อให้ซันเก็ตสึจะนิ่งแค่ไหนก็ทนนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้

"ชูชู แปลงร่างแล้วทำให้พวกเธอสงบที" พูดจบ ซันเก็ตสึก็หันหลังกลับไปที่เรือโกอิ้งแมรี่ที่อยู่ด้านนอก

'ชั้นน่าจะใส่หน้ากากไว้ตั้งแต่แรก'

ซันเก็ตสึคิดอย่างใจหายไม่หาย แล้วเดินไปที่ประตูห้อง เตรียมหยิบหน้ากากครึ่งหน้าสีขาวดำที่เตรียมไว้เมื่อสองสามวันก่อนออกมาใส่

...

ในภัตตาคาร ชูชูได้แปลงร่างเป็นร่างปีศาจสุนัข

"โฮกกกก!"

เสียงคำรามกึกก้องพร้อมกับไอปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร้าน

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงจนเงียบกริบจากเสียงคำรามของชูชูร่างยักษ์

แม้แต่ซันจิกับพวกเชฟยังต้องจ้องชูชูอย่างระแวดระวัง

แต่หลังจากที่ทุกคนเงียบลง ชูชูก็คืนร่างกลับเป็นหมาน้อยสีขาวที่ดูไม่มีพิษมีภัยในทันที

ภาพที่ต่างกันสุดขั้วนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับปรับตัวไม่ทัน

...

ภัตตาคารกลับสู่ความเงียบ และหลังจากที่ทุกคนสงบลง ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจู่ๆ ฟูลบอดี้ถึงได้ถอยกลับมาอย่างหวาดกลัวตอนที่ไปถึงประตูเมื่อครู่นี้

ก็กลุ่มโจรสลัดฟางเพิ่งจะโค่นเจ้าแห่งอีสต์บลูอย่างตัวตลกบากี้มาหมาดๆ

ถึงแม้วิธีการเอาชนะจะยังเป็นที่ถกเถียงกัน แต่ในตอนนี้ กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางก็คือเจ้าแห่งอีสต์บลูอย่างไม่มีข้อกังขา

ยิ่งไปกว่านั้น ซันเก็ตสึที่มีค่าหัวสูงสุดถึง 30 ล้าน เท่ากับตัวตลกบากี้ ก็ยิ่งทำให้คนธรรมดาเชื่อว่าความแข็งแกร่งของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวตลกบากี้เลย

ส่วนฝีมือของนาวาเอกคนนี้ก็ดูจะไม่เท่าไหร่ เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเจ้าแห่งโจรสลัดแห่งอีสต์บลูในสถานการณ์ที่โดดเดี่ยวไร้ทางช่วย เขาก็ย่อมต้องกลัวจนหัวหดเป็นธรรมดา

ขณะที่ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด โซโรก็พูดขึ้นมาทันที

"พวกเราแค่จะมากินข้าว พวกคุณทำอะไรก็ทำไปเถอะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟูลบอดี้ก็รีบมองซ้ายมองขวา แล้วสั่งให้ลูกน้องรีบพาเขาออกไปทันที

เมื่อฟูลบอดี้กลับมาถึงเรือรบ เขาก็ได้กลิ่นอายของทหารเรือที่คุ้นเคยและในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ท่านนาวาเอก กิง สมาชิกของโจรสลัดครีกที่เราจับได้ก่อนหน้านี้หนีไปแล้วครับ! เขาต้องยังอยู่แถวนี้แน่ๆ เราจะเข้าไปค้นในร้านไหมครับ?"

อารมณ์ของฟูลบอดี้ยังไม่ทันจะสงบดี พอได้ยินข่าวแบบนี้ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"แกจะบอกว่าชั้นยังขายขี้หน้าไม่พอรึไง? หนีไปก็ช่างมันสิ รีบออกจากที่นี่เร็วเข้า"

ฟูลบอดี้ยังคงหายใจเข้าลึกๆ

'นั่นมันกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางนะ! เมื่อกี้ชั้นดันไปสั่งให้ถล่มพวกนั้น ซี๊ด~'

ก่อนจะมาฝึกงานที่อีสต์บลู อาจารย์ของเขาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าคนเดียวที่ห้ามไปยุ่งด้วยเด็ดขาดในอีสต์บลูก็คือตัวตลกบากี้

แล้วโจรสลัดบากี้ก็โดนกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางอัดซะเละ ว่ากันตามตรง เขาก็พอจะรู้เรื่องวงในมาบ้าง

จากคำบอกเล่าของชาวบ้านในเมืองออเรนจ์ ตัวตลกบากี้ไม่ได้แพ้เพราะแผนการ แต่แพ้ในการสู้ตัวต่อตัวกับซันเก็ตสึคนนั้น

แล้วเขาดันไปสั่งให้ระเบิดเรือของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางทิ้งซะนี่

'โชคดีที่ซันเก็ตสึกับคนอื่นๆ ไม่ได้เอาเรื่อง ไม่งั้นชีวิตชั้นได้จบเห่ในวันนี้แน่'

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฟูลบอดี้ก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง เขาหันไปมองเรือโกอิ้งแมรี่ที่อยู่ด้านหลังเรือรบอย่างควบคุมไม่ได้

เขาบังเอิญเห็นซันเก็ตสึที่สวมหน้ากากขาวดำกำลังจ้องมองมาที่เขา

ขาของเขาที่เพิ่งจะกลับมายืนได้มั่นคงก็อ่อนยวบลงอีกครั้ง

เขาสั่งลูกน้องทันทีให้เร่งความเร็วแล้วรีบออกจากที่นี่

"ท่านนาวาเอก เมื่อกี้ท่านทำไวน์หกใส่กางเกงเหรอครับ?"

"แก... เออ ใช่! มันคือไวน์!"

[จบตอน]

เมื่อเรื่องราวหนึ่งจบลง อีกนับร้อยรอคุณอยู่ที่ ᓚ₍⑅^..^₎ ♡ เรื่องเล่าของแมว ✧