บทที่ 21 แค่นี้เองเหรอ?

สำนักพิมพ์นิตยสารดาวเหนือ

“เฮ้อ ดูสิไม่ทันไรก็เห็นนายไปถ่ายภาพถึงชานเมืองแล้วนะ เจียงเฉิน”

หัวหน้าจางเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ขณะหยิบภาพถ่ายจากมือขึ้นมาดูทีละใบ

“ถ้าส่งภาพพวกนี้ไปประกวดล่ะก็ บรรดามือโปรทั้งหลายคงต้องโดนตบหน้ากันบ้างล่ะ”

เจียงเฉินเพียงส่ายหน้า ไม่ได้เอ่ยอะไร เขาไม่เคยชอบพวกงานประกวดตั้งแต่โลกเดิมของเขาแล้ว เห็นเป็นแค่เรื่องสิ้นเปลืองเวลา

เขาไม่จำเป็นต้องใช้รางวัลเหล่านั้นมายืนยันตัวตน มีเวลาว่าง ก็เอาไปถ่ายภาพขายให้ได้มากขึ้นดีกว่า จะได้มีเงินเลี้ยงตัวเองกับฟาไฉอย่างไม่ลำบาก

“ภาพชุดนี้คุณภาพดีมาก ฉันไม่ต้องปวดหัวกับปกฉบับหน้าของคอลัมน์สัตว์อสูรอีกต่อไปแล้ว”

หัวหน้าจางพูดพลางเปิดลิ้นชักหยิบเงินสดจำนวนหนึ่งกับกล่องเล็ก ๆ ขึ้นมา

“ว่าไง ครั้งนี้จะรับเป็นเงินสด หรือเอาเป็นแก่นพลังดี?”

“ขอบคุณครับหัวหน้าจาง เอาเป็นแก่นพลังแล้วกันครับ แล้วก็… ผมอยากแลกแก่นพลังธาตุดินก้อนนี้เป็นแก่นพลังธาตุทองได้ไหมครับ?”

ในแววตาของเจียงเฉินมีประกายแห่งความขอบคุณฉายชัด

การถ่ายภาพอสูรวิญญาณชั่วร้ายในชานเมืองนั้น ยากกว่างานถ่ายภาพทั่วไปมาก ค่าจ้างจึงสูงกว่า แต่มันก็ยังไม่ถึงระดับที่ต้องจ่ายเป็นแก่นพลัง

ยิ่งกว่านั้นนิตยสารดาวเหนือก็มีช่างภาพฝีมือดีของตัวเองไม่น้อย แถมบางคนยังเป็นผู้อัญเชิญระดับสูงกว่าด้วย

ที่หัวหน้าจางให้ราคางามเช่นนี้ เรียกได้ว่าให้ความเมตตาเขามากจริง ๆ

“ได้สิ ฉันเตรียมไว้ให้แล้วด้วยซ้ำ”

หัวหน้าจางยิ้มบาง ก่อนจะหยิบแก่นพลังอีกหนึ่งก้อนจากลิ้นชักมายื่นให้เจียงเฉิน

แน่นอนว่า ราคาที่เขาให้สูงกว่าราคาตลาดเล็กน้อย แต่นั่นก็เพราะภาพของเจียงเฉินมันดีจริง ๆ

ส่วนพวกช่างภาพที่เขามีอยู่นั้น…

ระดับผู้อัญเชิญสูงกว่าเจียงเฉินก็จริง แต่ถ่ายภาพสู้ไม่ได้ ส่วนคนที่ถ่ายภาพเก่งกว่า....ก็ยังไม่เคยมีเลยสักคน!

“ขอบคุณมากครับ”

เจียงเฉินรับแก่นพลังทั้งสองก้อนด้วยความดีใจ แววตาเปล่งประกายราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน ขณะเดียวกัน ฟาไฉที่เกาะอยู่บนไหล่ก็ถึงกับน้ำลายไหลไม่หยุด

สองแก่นพลัง… เท่ากับทองคำสองก้อน!

เจ้าหนูช่างเป็นสุขเหลือเกิน~

“ถือว่าได้ประโยชน์กันทั้งคู่ ถ้าได้ภาพใหม่เมื่อไหร่ก็มาหาฉันได้เลย รับรองให้ราคางามแน่นอน”

หัวหน้าจางลูบพุงกลมของตัวเองเบา ๆ พลางเตือนต่อ

“แต่ยังไงชานเมืองก็อันตราย อย่าลืมระวังตัวด้วยล่ะ ฉันเองก็ยังมีงานถ่ายภาพที่ปลอดภัยอยู่อีกหลายงานนะ”

“ครับ ผมจะดูตามความเหมาะสม”

เจียงเฉินพยักหน้ารับ ขณะกำลังจะขอตัวกลับ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายหนูหลายใบที่วางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ

เขาหยุดมองอยู่อึดใจด้วยความสงสัย

จากลักษณะภายนอก หนูในภาพดูเหมือนหนูธรรมดาทั่วไป แต่แววตาแดงฉานกลับสะท้อนถึงความกระหายดุร้ายที่ชัดเจน โดยเฉพาะแววตาแบบนั้น เขาคุ้นเคยดี

มันเหมือนกับหนูที่เขาเคยเห็นในสำนักเต๋าใจพิสุทธิ์ไม่มีผิด

“หัวหน้าจาง ภาพพวกนั้น…”

“อ้อ หมายถึงพวกหนูนั่นใช่ไหม? ช่วงนี้ในเมืองหลิงอิ๋นมีข่าวว่ามีหนูกัดคนอยู่หลายกรณี แต่บาดเจ็บไม่หนักมาก ฝ่ายความมั่นคงเลยกดข่าวไว้แล้ว”

หัวหน้าจางเดินมาหาเจียงเฉิน พร้อมอธิบาย “แต่อย่างไรก็ตาม พวกมันดูเหมือนจะเริ่มมีความรุนแรงมากขึ้น ฉันก็เลยให้ลูกน้องเฝ้าระวังเอาไว้ก่อน เพราะบางที พวกมันอาจกำลังจะกลายร่างเป็นอสูรวิญญาณชั่วร้ายก็ได้”

“กลายร่างเป็นอสูรวิญญาณชั่วร้าย…”

เจียงเฉินเหลือบมองสีหน้าของหัวหน้าจาง ซึ่งแฝงความหมายลึกซึ้ง

เขาก็พอเข้าใจแล้วว่าหัวหน้าจางเองก็คงจะนึกถึงสำนักเต๋าใจพิสุทธิ์เหมือนกัน

ในฐานะหัวหน้าสำนักพิมพ์นิตยสารดาวเหนือ ประสาทสัมผัสไวเรื่องข่าวย่อมไม่ธรรมดา

อย่างไรก็ตาม…

หากมีหนูเริ่มกัดคนในเมืองจริง ๆ เขาคงต้องรีบเตือนทางสำนักให้ระวังตัวไว้ก่อน

“แต่ไม่ต้องห่วงมากหรอก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง ทางสหพันธ์หรือไม่ก็ตระกูลเซียวจะเข้ามาจัดการเอง”

หัวหน้าจางตบไหล่เจียงเฉินเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “อีกไม่นานนายก็จะต้องไปเข้าเรียนในคอร์สสัมภาษณ์ชายแดนแล้วใช่ไหม? งั้นพอดีเลย ฝากช่วยถ่ายภาพแนวชายแดนมาเพิ่มให้ฉันด้วย เดี๋ยวฉันจะฝากฝังไว้กับเพื่อนฝั่งโน้นให้ พวกเขาจะจัดการให้เอง”

“ได้ครับ ผมจะจัดการให้” เจียงเฉินรู้สึกอบอุ่นในใจ แล้วจึงกล่าว “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ไปเถอะ ๆ วันหยุดทั้งที พักผ่อนบ้าง อย่าหักโหมนักล่ะ”

หัวหน้าจางโบกมือให้ จากนั้นก็กลับไปนั่งประจำโต๊ะแล้วเริ่มงานต่อทันที

เมื่อออกจากสำนักพิมพ์ เจียงเฉินก็ไม่ได้กลับหอพักทันที แต่เดินตรงไปยังโกดังของชมรมถ่ายภาพแดนรกร้าง

เขามั่นใจดีว่าไม่มีแฟนคลับของเซียวเอี้ยนดักซุ่มอยู่รอบโกดัง หลังจากนั้นจึงล็อกประตูโกดังรวมถึงประตูทางเข้าพื้นที่ถ่ายภาพ แล้วพาเอาแก่นพลังทั้งสองก้อนเข้าสู่พื้นที่ฟาร์ม

แม้ว่าในห้องนอนที่หอพักจะเป็นห้องส่วนตัว แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าสู่ฟาร์มจะมีเอฟเฟกต์บางอย่างที่อาจทำให้คนอื่นสงสัย ดังนั้นจะให้ปลอดภัยที่สุดก็คือที่โกดังแห่งนี้

อ่ะจิ๊ อ่ะจิ๊!

ทันทีที่เข้าสู่ฟาร์ม ฟาไฉก็รีบคว้าแก่นพลังจากมือเจียงเฉินไปอย่างรวดเร็ว แล้วฝังมันลงใต้ต้นไม้ผลอย่างคล่องแคล่ว

ต้นไม้สั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะออกผลเป็นทองคำสองก้อน ฟาไฉไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่ทองทันที

“ไม่มีใครแย่งกับนายหรอก ใจเย็นหน่อยสิ”

เจียงเฉินหัวเราะออกมา พร้อมกับจ้องมองต้นไม้ผลด้วยแววตาคาดหวัง

【ชื่อ】: ต้นไม้ผลธรรมดา

【ระดับ】: ระดับ Ⅰ

【เอฟเฟกต์】: เพิ่มค่าคุณสมบัติเบื้องต้น (ระดับⅠ 20%)；ความกลมกลืนกับธาตุทอง (ระดับⅠ 20%)

ในที่สุดก็บรรลุขีด 20% เสียที เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะลุ้นว่าผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปเหมือนตอนถึง 10% หรือไม่

ถึงตอนนี้เขายังไม่ได้ให้ฟาไฉกินผลทองกลายพันธุ์ อาจมีผลต่อกระบวนการนี้ก็ได้

เจียงเฉินกำหมัดแน่น มองฟาไฉที่เพิ่งกินทองหมดไปด้วยความตื่นเต้น

อ่ะจิ๊ อ่ะจิ๊～

ฟาไฉนอนแผ่บนต้นไม้อย่างเปี่ยมสุข พุงน้อย ๆ ป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด

กินทองสองก้อนติดกันแบบนี้ นี่คงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเจ้าหนูแล้วจริง ๆ

แต่แล้วร่างของฟาไฉก็เปล่งแสงทองขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

“ก็ว่าอยู่ ทุก ๆ 10% จะมีการพัฒนา! แถมยังไม่เกี่ยวกับการกินทองด้วยซ้ำ!”

เจียงเฉินชกอากาศเบา ๆ ด้วยความดีใจ การเสริมพลังในทุก ๆ 10% แบบนี้ถือว่าไม่เลวเลย ที่สำคัญที่สุดคือทองที่ได้จากต้นไม้ยังเก็บไว้ใช้ได้อีก เท่ากับว่าฟาไฉพกแหล่งพลังงานสำรองติดตัวไว้ตลอดเวลา

“ต่อจากนี้คงต้องเริ่มหาคริสตัลสายพันธุ์กลายพันธุ์เพิ่มแล้วล่ะ ผลทองธรรมดาเริ่มจะไม่พอเสียแล้ว”

เจียงเฉินมองไปที่เส้นพลังสีทองซึ่งหนาขึ้นบนหลังของฟาไฉ ตามระดับพลังของฟาไฉที่เพิ่มขึ้น ปริมาณแสงทองที่สะสมได้ก็เพิ่มขึ้นตาม

ผลสองก้อนเมื่อครู่ เพิ่งจะเติมแสงทองได้เต็มถังเท่านั้นเอง แต่ก็อาจเป็นเพราะแก่นพลังที่เขาแลกมาเป็นแค่ระดับเหล็กดำ ประสิทธิภาพจึงอาจยังไม่ดีพอ

เมื่อแสงทองค่อย ๆ จางลง ฟาไฉก็เริ่มสำรวจร่างกายตัวเองด้วยความอยากรู้ ลูบแขนลูบขาไปมา ก่อนจะคว้าหางตัวเองแล้วหมุนติ้วอยู่กับที่

“พอได้แล้วน่า ฉันขอเช็กสถานะหน่อย”

เจียงเฉินคว้าฟาไฉขึ้นมา แล้วรวบรวมจิตสมาธิเข้าตรวจสอบ

【ชื่อเผ่าพันธุ์】: กระรอกบินทองคำ (ฟาไฉ)

【คุณสมบัติ】: ธาตุทอง

【ระดับสายเลือด】: ธรรมดา

【ระดับพลัง】: เหล็กดำ 9 ดาว

【ทักษะแห่งชีวิต】: แสงทอง (เริ่มควบคุมได้ดี)

【ทักษะเผ่าพันธุ์】: ประกายแสง (เชี่ยวชาญระดับสูง)

【ทักษะทั่วไป】: จู่โจมกัด (เริ่มมีฝีมือ)

“ไม่มีทักษะใหม่เลยงั้นเหรอ? การเสริมพลังที่ 20% มีแค่นี้เองเหรอ?!”

เจียงเฉินมองดูช่องทักษะที่ยังคงเหมือนเดิมอย่างน่าเสียดาย แต่เมื่อเห็นระดับพลังที่แสดงขึ้นมาก็ถึงกับเบิกตากว้าง

“ระดับพลังพุ่งขึ้นถึงเหล็กดำ 9 ดาวเลยเหรอ?!”