18 - เข้าประจำแคว้น
18 - เข้าประจำแคว้น
18 - เข้าประจำแคว้น
เช้าวันนี้หลินอี้ตื่นแต่เช้า หลังจากดื่มน้ำนมถั่วเหลืองเสร็จก็เหยียดยืดร่างกายอย่างเกียจคร้าน ทันใดนั้นหันหลังกลับมาก็เห็นหงอิ๋งอยู่ตรงหน้า ตกใจจนต้องเอามือตบอกตัวเองเบาๆ
เขากล่าวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย “บอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าเดินให้มีเสียงหน่อย เจ้าจะทำให้ข้าตายหรืออย่างไร”
ยังไม่ทันหายตกใจ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหนูในมือของหงอิ๋งเข้าไปพอดี ยิ่งตกใจถอยหลังไปหลายก้าว
ชี้หน้าหงอิ๋งด้วยความโกรธแต่กล่าวไม่ออก
จะบอกว่าไม่ตั้งใจก็เถอะ ใครจะเชื่อกันเล่า
“ท่านอ๋อง......กระหม่อมไม่กล้า...”
หงอิ๋งดีดนิ้วเบาๆ หนูตัวนั้นก็บินข้ามกำแพงสวนออกไป เสียงหวีดร้องจากถนนภายนอกเขากลับทำเป็นไม่ได้ยิน เอาแต่ยิ้มประจบต่อหลินอี้ “กระหม่อมถ้าเสียงดังไปจะทำให้เจ้าหนูนี่ตกใจ มันก็จับยากน่ะพะย่ะค่ะ”
“เจ้าไม่ไปพักรักษาตัวให้ดี กลับมาทำไมอีก”
หลินอี้แค่นเสียงเย็นๆ อย่างน้อยก็พอใจคำอธิบายของเขาเล็กน้อย ถามต่อ “หากให้หน่วยลับตรวจพบว่าเจ้ามีแผล ข้าจะอธิบายอย่างไร
เจ้าจะตายก็เรื่องของเจ้า แต่อย่ามาทำให้ข้าลำบาก”
“ท่านอ๋อง วางใจได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมหายดีแล้ว”
หงอิ๋งยิ้มกล่าว “ไม่อย่างนั้นกระหม่อมไม่กล้าเข้ามาในเมืองหรอกพะย่ะค่ะ”
“จริงหรือ”
หลินอี้ไม่เชื่อแต่แรก เมื่อวานยังไอเป็นเลือดอยู่เลย วันนี้จะหายดีได้อย่างไร
นี่มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์หรอกหรือ
ชัดๆ ว่าเป็นเรื่องเหลวไหล
“หายดีแล้วพะย่ะค่ะ” หงอิ๋งกล่าว
“ไม่ป่วย?” หลินอี้ถามด้วยความสงสัย
“ไม่ป่วยพะย่ะค่ะ” หงอิ๋งพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“ไม่ป่วยก็ลองกระโดดสองทีให้ข้าดูหน่อย” หลินอี้กล่าว
หมิงเยว่กับจื่อเซี่ยเดินผ่านมาเห็นหงอิ๋งกระโดดดึ๋งๆ อยู่ตรงนั้น ก็อดหัวเราะกลั้นไว้ไม่ได้
“ท่านอ๋อง เขาดีขึ้นจริงๆ แล้วเพค่ะ ดีจริงๆ แล้ว...”
หงอิ๋งกระแอมสองครั้งด้วยความกระดาก ทำให้หมิงเยว่กับจื่อเซี่ยรีบกลั้นหัวเราะทันที
หลินอี้เดินวนไปรอบตัวเขา เห็นใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด จึงไม่ได้ซักไซ้ในเรื่องนี้อีก กล่าวเพียงว่า “พรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง ถึงฟ้าจะร่วงลงมาก็ต้องไป”
“พะย่ะค่ะ”
หงอิ๋งกับสองสาวรับคำพร้อมกัน
จื่อเซี่ยกล่าวเสียงเบาว่า “พระสนมให้คนมาส่งข่าว รับสั่งให้ท่านอ๋องเข้าเฝ้า”
หลินอี้ขมวดคิ้ว “เช้านี้มีข่าวอะไรหรือ”
จื่อเซี่ยกล่าว “จูกว๋อกงกราบทูลขอลาออกอีกครั้ง ฝ่าบาทกริ้วมาก ขว้างฎีกาทิ้งพร้อมด่าจูกว๋อกง”
“ชีวิตก็เหมือนละคร การแสดงล้วนสำคัญ”
หลินอี้หันไปกล่าวกับหงอิ๋ง “เตรียมรถม้าให้พร้อม ข้าจะเข้าเฝ้า ดีหรือร้ายก็ต้องเผชิญอยู่ดี”
หยวนเฟยเอนกายอยู่บนตั่งงามอย่างเกียจคร้าน ทำเหมือนไม่เห็นหลินอี้ที่เดินเข้ามา
“เช้าตรู่เช่นนี้ ใครทำให้พระมารดาขุ่นเคืองหรือ เหตุใดจึงดูไม่สดชื่น”
หลินอี้เห็นว่านางไม่ได้บอกให้ลุกขึ้นยืน จึงนั่งลงเองเสียเลย หยิบถ้วยชามาจิบอย่างไม่สนใจสิ่งใด
หยวนเฟยถลึงตามองเขา แล้วนั่งตัวตรง ถอนหายใจกล่าวว่า “เจ้าถ้าเป็นคนมีความทะเยอทะยานเสียหน่อย แม่คนนี้ก็คงมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้นบ้าง”
“พระมารดากล่าวเช่นนี้ไม่ถูกแล้ว คนขี่เกี้ยวก็ต้องมีคนแบก หากทุกคนจะขี่เกี้ยว แล้วใครจะเป็นคนแบกเล่า”
หลินอี้ยิ้มกล่าว “บุตรชายคนนี้เรียกว่ารู้จักพอ ใจก็สุข”
“สุขไปเถอะ ข้าจะดูว่าเจ้าจะสุขได้ถึงเมื่อใด”
หยวนเฟยโบกมือให้นางกำนัลที่พัดอยู่สองข้างออกไป จากนั้นนวดขมับกล่าว “เรื่องตาของเจ้าก็รู้แล้วใช่หรือไม่”
หลินอี้กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ได้ยินว่าเขาขอลาออก กลับบ้านเกิด ข้ารู้สึกว่าก็ดีแล้ว ท่านตาอายุก็มากแล้ว งานการบ้านเมืองวุ่นวายนัก อยู่บ้านเลี้ยงหลานน่าจะสุขใจกว่า”
“เฮ้อ ศีรษะข้านี่มัน...”
ปลายนิ้วเรียวงามของนางก็ยกขึ้นกดขมับอีกครั้ง
นางรู้สึกว่าเมื่อใดก็ตามที่ได้พูดคุยกับบุตรชาย ศีรษะของนางก็จะปวดขึ้นมาทันที “เจ้าตั้งใจจะทำให้แม่ตายด้วยความโกรธหรืออย่างไร”
“ไม่มีทางพะย่ะค่ะ”
หลินอี้แทบอยากยกเท้าสาบานต่อฟ้า “แม้ในวังจะมีพระสนมมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบเท่าความรักของแม่แท้ๆ ที่มีให้ข้าได้”
“เฮ้อ......”
แม้หยวนเฟยจะไม่สามารถจับผิดถ้อยคำนั้นได้ แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจนัก จึงทำได้เพียงถอนใจ “เจ้าอายุก็ป่านนี้แล้ว เดิมทีก็ควรแต่งงานไปนานแล้ว
แต่แแม่ก็หวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อพระบิดาของเจ้าพอใจ จะทรงพระราชทานสมรสให้ เด็กหญิงอวี้เหวินของบ้านอวี้เหวิน แม่เคยพบกับนางมาแล้ว
แค่เสียดายนัก”
“ท่านแม่กล่าวถึงธิดาเอก หรือธิดารองเล่า ข้าไม่แน่ใจว่าเป็นคนไหน”
ดวงตาของหลินอี้สว่างวาบขึ้นทันที
“พูดเพ้ออะไร ธิดารองจะคู่ควรกับเจ้าได้หรือ”
หยวนเฟยกล่าวอย่างหงุดหงิด “แน่นอนว่าเป็นคุณหนูสามของตระกูลเขานั่นแหละ ได้ยินว่าไม่ว่าจะบุ๋นหรือบู๊ก็ไม่แพ้บุรุษคนใด”
“บุตรชายแต่งภรรยา ไม่ใช่หาแม่ทัพไปรบ จะต้องการบุ๋นบู๊ไปทำไมกัน”
หลินอี้กลับหมดความสนใจไปทันที เขานั้นชอบคุณหนูห้าของบ้านอวี้เหวินมากกว่า แม้จะเป็นธิดารอง แต่รูปลักษณ์งดงามเหลือล้ำ
หน้าตานี่แหละคือความยุติธรรมที่สุดในโลก
“เด็กเหลวไหล!”
หยวนเฟยกล่าวด้วยความโกรธ “เจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้ แม่เองก็ไม่คิดหวังอะไรแล้ว จึงต้องหาคนที่สามารถช่วยเจ้าจัดการดูแลบ้านเมืองได้ จะได้ไม่ทำเรื่องเลอะเทอะ
แต่ในตอนนี้เจ้าเลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อนเถิด รอให้มีโอกาสแล้วแม่จะหาให้เจ้าใหม่ เอาคนที่เหมาะสมที่สุด”
“ท่านแม่มองการณ์ไกลจริงๆ” หลินอี้กล่าวเสียงแผ่วเบา
หยวนเฟยโบกมืออย่างรำคาญ “เจ้าไม่ใช่ว่าจะไปประจำแคว้นหรือไร เช่นนั้นก็รีบไปเสีย แม่จะไม่ส่งแล้ว”
หลินอี้ยกมือคารวะ “พะย่ะค่ะ บุตรชายขอลา”
เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ถึงทำให้พระมารดารีบผลักไสเขาออกจากเมืองอันคังเช่นนี้
“กลับมา”
หยวนเฟยเรียกเขาทันทีที่เท้าเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู “เอาหีบตรงประตูไปด้วย นั่นเป็นเงินสะสมส่วนตัวที่แม่เก็บไว้หลายปี พอไปถึงซานเหอ อยากใช้อะไรก็ใช้ อย่าทำตัวลำบากลำบนล่ะ”
“บุตรชายไม่ขาดเงินใช้ ขอให้พระมารดาเก็บไว้ให้น้องเล็กเถิด”
หลินอี้ไม่กล้าหันกลับไป กลัวว่าตนเองจะหลั่งน้ำตา
สุดท้ายก็จากไปโดยไม่หันกลับมาอีกแม้แต่น้อย
บานประตูวังเป็นรูปหัวสิงห์คู่ทองเหลือง จะย้อนกลับมาเห็นอีกเมื่อใดเล่า
คนรับใช้ในวังอ๋องตระเตรียมกันวุ่นวาย ผู้คนในละแวกนั้น ใครเป็นคนก็รู้กันทั้งนั้นว่าซานเหออ๋องจะไปประจำแคว้นแล้ว
“ต่อไปไม่รู้ว่าจะตั้งแผงขายของตรงนี้ได้อีกหรือไม่”
จ้าวหรงโบกไม้ตีแมลงวันทำจากไม้ไผ่ในมืออย่างไร้เรี่ยวแรง
“แล้วจะอย่างไรเล่า”
ภรรยาของจ้าวหรงตะโกนเสียงดัง “ท่านอ๋องทรงอนุญาตไว้นานแล้ว ต่อให้ท่านอ๋องไปประจำแคว้นก็จะมีคนกล้ามาหาเรื่องที่นี่หรือ”
“เจ้ารู้เรื่องอะไร หุบปากไปเถอะ”
จ้าวหรงทำหน้าดูถูกใส่นาง แล้วหันไปชะโงกมองจวนซานเหออ๋องอยู่ไม่ขาด
คนของจวนซานเหออ๋องเข้าออกไม่หยุด แค่หีบก็ไม่รู้ว่าขนออกมากี่ใบแล้ว ทุกใบล้วนเรียงอยู่ข้างหน้ารถม้าที่จอดต่อกันเป็นแถวยาว
“โห ท่านหมอหู!”
จ้าวหรงร้องทักพร้อมกับลุกขึ้นด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบ แล้วโค้งคำนับต่อบุรุษที่ลงจากรถม้า
หูหลูโค้งตอบเขาเล็กน้อย แล้วมองไปยังจวนซานเหออ๋องที่แน่นขนัดไปด้วยรถม้า ถอนหายใจกล่าว “ดูท่าอ๋องคงจะออกเดินทางพรุ่งนี้จริงๆ แล้วล่ะ”
จ้าวหรงกล่าว “ก็แน่นอนสิ แม้แต่เจ้ากรมตระกูลเองยังมาด้วยตัวเอง”
“ขอบใจ”
หูหลูไม่ได้เข้าไปในจวน หากแต่หันกลับขึ้นรถม้าแล้วจากไป
……………