บทที่ 28: การตัดสินใจของเฉินซื่อเสวียน

Hydraulic Ramp หรือ ทางลาดไฮดรอลิก แผ่นเหล็กขนาดใหญ่ ที่ติดตั้งอยู่บริเวณท้ายตู้รถไฟ ซึ่งสามารถยกขึ้นหรือลดลงได้ด้วยระบบไฮดรอลิก

เวลาไม่ได้ใช้งานจะยกขึ้นมาปิดไว้ทำให้เหมือนเป็นกำแพงเหล็ก

บทที่ 28: การตัดสินใจของเฉินซื่อเสวียน

ปัง!!

แรงมหาศาลกระแทกเข้ากับทางลาดไฮดรอลิกที่ท้ายตู้โดยสารจนบุ๋มเป็นแอ่ง หลินเซียนหัวใจเต้นกระหน่ำ...พละกำลังของเจ้าสัตว์แมลงนั่นช่างน่าสะพรึงกลัว

‘ถ้ายังเป็นแบบนี้ ทางลาดไฮดรอลิกจะโดนเจาะทะลุแน่…’

ตุบ ตุบ ตุบ ~

ครึ่งหน้าของมันไต่ขึ้นมาบนตู้โดยสารหมายเลข 2 แล้ว คิกิเห็นดังนั้นก็กระโดดตามไป เธอเตะกระเป๋ากันน้ำมุมตู้ จนมีดพับเล่มเล็กที่ซ่อนไว้เด้งออกมา

‘...ที่แท้ก่อนหน้านี้เธอตัดเชือกได้เพราะสิ่งนี้?’

หลินเซียนเหลือบตามอง แต่ไม่มีเวลาจะใส่ใจ

เค้ง! เค้ง!

เสียงขูดเหล็กจากหลังคาดังขึ้น...เฉือนใจแทบขาด ราวกับโลหะถูกกัดกร่อนช้า ๆ อย่างทรมาน

‘...มันจะเจาะหลังคาเข้ามาเหรอ?’

หลินเซียนขบกรามแน่น กระหน่ำยิง ปืนใหญ่อากาศ ใส่ใต้ท้องสีขาวนุ่มของสัตว์ประหลาดไม่ยั้ง!

ปุ ปุ ปุ!

ในที่สุดแรงอัดจากปืนก็เริ่มส่งผล ส่วนท้องบางส่วนระเบิดเป็นรู เลือดสีเขียวคล้ำพุ่งกระจาย กลิ่นคาวรุนแรงกระแทกจมูก

สัตว์ประหลาดร้องลั่น มันชักเหล็กแหลมกลับ แต่เพียงเสี้ยววินาที...มันกลับม้วนตัวใหม่ พุ่งแทงใส่ทางลาดไฮดรอลิกท้ายตู้โดยสารที่บุ๋มอยู่เดิม

"หนี!!"

ม่านตาหลินเซียนหดกระตุก เขารู้ อีกไม่กี่วินาที แผ่นทางลาดไฮดรอลิกนั่นต้องทะลุแน่ เขาหันไปตะโกนใส่คิกิ

ตูม!!

เหล็กแหลมพุ่งทะลุทางลาด เสียบทะลุเข้ามาในตู้...คิกิกำลังนั่งคุดคู้อยู่พอดี เธอกำลังใช้มีดเล็กตัดเคเบิลรอบข้อเท้าอย่างเร่งรีบ

เงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของหลินเซียน...เศษเหล็กนับสิบชิ้นที่แตกจากทางลาดลอยเข้าหาเธอราวกระสุน

เธอชะงัก...ม่านตาขยายสุดขีด

หลินเซียนเห็นว่าเธอไม่หลบ ใจเขาหล่นวูบ

ในพริบตา ร่างของหลินเซียนก็พุ่งเข้ามาในสายตาเธอ พร้อมผนังน้ำแข็งบางสีฟ้าที่เรียกขึ้นทันที

เขาเหวี่ยงมือออก กาง กำแพงน้ำแข็ง

ปุ ปุ!!

น้ำแข็งเพิ่งแข็งตัวไม่เต็มที่...เศษเหล็กทะลวงเข้าปักแน่น เสียงแตกเปรี้ยงเปรี้ยงดังไปทั่ว

"อึก~"

คิกิร้องเบา ๆ ก่อนจะโดนหลินเซียนผลักล้มลง เขากอดรัดเธอไว้แล้วกลิ้งหลบไปด้านข้าง

“โอ๊ย~”

ร่างเธอถูกทับไว้เต็มแรง เชือกที่พันมือเท้าหลุดกระจาย เธอมองหลินเซียนที่ฟุบอยู่บนตัว...ใบหน้าแดงซ่านเล็กน้อย

“เฮ้ย...ไอ้บ้า นายโอเคไหม?”

หลินเซียนยันตัวขึ้น ดวงตาวาววับ ขบกรามแน่น

“ถ้าเธอไม่ช่วยล่ะก็ พวกเราตายหมดแน่!!”

“ชะ ฉะ ฉันจะพยายาม!!” คิกิตะโกนลั่น รีบยืนขึ้น ยกมือขึ้นฟาดอากาศ “เฮ้!”

...

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลินเซียนเบิกตากว้าง กำลังจะสบถ แต่คิกิชี้ไปยังตู้ที่ 3 แล้วกรีดร้องเสียงหลง

“ข้างหลัง!!”

เหล็กแหลมของสัตว์ประหลาดถอยกลับไป แต่สองหนวดสีแดงพุ่งตามขึ้นมาแทน...ทะลุผ่านรูทางลาดไฮดรอลิกที่พัง กระดกไปมาราวกับมีชีวิต

ปากของมัน...อ้ากว้าง เผยเขี้ยวที่ใหญ่ยักษ์และคมหยั่งเหล็กกล้า!

เค้ง! เค้ง!

เสียงกัดเหล็กไม่หยุด มันตั้งใจจะฝ่าเข้ามาให้ได้

‘...ถ้าเข้ามา พวกเราจะตายหมด’

หลินเซียนไม่ลังเล ยิง ปืนใหญ่อากาศ ใส่ปากมันสองนัดติดกัน!

ตูม! ตูม!

เลือดเขียวทะลัก เนื้อฉีกขาด กลิ่นเหม็นเน่าแผ่ซ่าน เสียงกรีดร้องของมันทำเอาขนลุกไปถึงรากผม

มันสะบัดร่างคลุ้มคลั่ง ท่อนล่างเกี่ยวติดกับรั้วเหล็กข้างรางรถไฟ แรงลากจาก รถไฟไร้ขีดจำกัด ที่เร่งเต็มกำลังทำให้ร่างมันเกือบหลุดออกจากตัวรถ

แต่มันยังไม่ยอม ขาแข็งแรงหลายข้างเกาะตู้หมายเลข 3 แน่น แรงเสียดทานมหาศาลทำให้ความเร็วรถตกฮวบ ทุกคนล้มระเนระนาด

“อ๊ะ!”

ในห้องควบคุม เฉินซื่อเสวียนเซเสียแทบกระแทกแผงบังคับ เธอหันกลับมา เห็นแมลงยักษ์เกาะอยู่เต็มหลังคาตู้

“หลินเซียน! ข้างหน้ามีโค้ง!”

เขาเงยหน้าขึ้นทันที กอดเอวคิกิไว้แน่น ยึดมือจับข้างประตู แล้วเปิดใช้ หัวใจจักรกล ชะลอความเร็วขบวนทันที

ถ้าเข้าโค้งเร็วเกินไป...รถไฟอาจตกราง

เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง!

ขาท่อนล่างของสัตว์ประหลาดเริ่มติดรั้วมากขึ้น รอยขีดลึกปรากฏบนตู้โดยสาร ไฟแลบเป็นประกาย มันกรีดร้องไม่หยุด

แรงเหวี่ยงเหวี่ยงร่างมันเข้ากระแทกเสารั้วเต็มแรง ร่างยักษ์หลุดจากหลังคาตู้หมายเลข 3 กลิ้งตกลงข้างทาง

เงียบ...

เคล้ง... เคล้ง...

ความเงียบปกคลุมขบวนอีกครั้ง

“รอดแล้ว...”

หลินเซียนพ่นลมหายใจยาว แผ่นหลังเปียกชุ่มเหงื่อเย็น

“พวกเธอโอเคไหม?” เสียงของเฉินซื่อเสวียนดังผ่านลำโพง

“ไม่เป็นไร!” หลินเซียนตะโกนตอบ

ทันทีที่หลินเซียนกำลังจะผละตัวออกจากคิกิ...

เสียงคำรามมหึมาก็ดังขึ้นจากด้านซ้ายของขบวนรถ!

“ระวัง!! มันมาอีกแล้ว!!” คิกิกรีดร้องสุดเสียง

ตูมมม!!

เงาแดงทะยานกระแทกด้านข้างของตู้รถไฟเต็มแรง เสียงระเบิดดังกึกก้อง ตู้ทั้งตู้เอียงกระเท่เร่ ล้อเหล็กข้างหนึ่งยกตัวลอยจากราง เสียงเสียดโลหะแหลมสูงดังสนั่น

หลินเซียนเสียหลัก ถูกแรงสั่นสะเทือนเหวี่ยงลอยกลางอากาศ หมุนคว้างไปตามแรงสะท้อน

‘...ไม่ทันแล้ว ตู้จะตกราง เราจะกระแทกตายแน่’

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น แรงบางอย่างคว้าร่างเขาไว้กลางอากาศ!

หลินเซียนตะลึงงัน หันไปมอง เห็นคิกิกำลังนั่งยันขึ้น มือข้างหนึ่งเอื้อมมาหาเขา ดวงตาเรืองแสงขาวจาง ๆ ปนกับสีหน้าตื่นตระหนก

จากนั้น...แรงลึกลับนั้นก็ดึงตู้ที่ 3 กลับเข้าราง

เคล้ง! เคล้ง!

ล้อรถล็อกกลับเข้าตำแหน่งอย่างสมบูรณ์

หลินเซียนอึ้ง

‘...นี่คือพลังของคิกิ? เธอยกทั้งตู้รถไฟได้เลยเหรอ?’

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ สัตว์ประหลาดยักษ์ก็ตะกายขึ้นหลังคารถอีกครั้ง กรามยักษ์อ้ากว้าง กัดเข้าที่เกราะเหล็กเต็มแรง!

“ไอ้สัตว์นรก!! จะตามไม่เลิกใช่ไหม!?”

“หลินเซียน!!” เฉินซื่อเสวียนตะโกนลั่นจากห้องควบคุม “เร่งความเร็ว! ข้างหน้าเป็นอุโมงค์ยาวสามกิโลที่สถานีเป่ยหวัง!”

หัวใจหลินเซียนเต้นระรัว เขาเข้าใจแผนในทันที เปิดใช้ หัวใจจักรกล เร่งกำลังรถพร้อมลดระดับทางลาดลงอีกขั้น

“ผู้หญิงบ้าเอ๊ย…”

“ใครมันบ้ายะ!?” คิกิเหลืออดแหวกลับ

หลินเซียนคว้าชุดพ่วงตะขอไว้แน่น สีหน้าเคร่งเครียด “ใช้พลังของเธอ มัดมันไว้ให้ได้!”

คิกิลังเลชั่วครู่ แต่มองสีหน้าของหลินเซียนแล้ว...เธอรู้ทันทีว่ากำลังเดิมพันด้วยชีวิต

เธอกัดฟันแน่น “เข้าใจแล้ว!!”

เธอหลับตานึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่ แล้วเหยียดมือออก

ฟู่...

แรงที่มองไม่เห็นปรากฏอีกครั้ง มันคว้าชุดพ่วงออกจากมือหลินเซียน แล้วเหวี่ยงพันกับหางของสัตว์ประหลาดทันที!

แกร๊ง!!

มันดิ้นสุดแรง ทำให้เครื่องกว้านส่งเสียงดังอื้ออึง ปล่อยควันดำพวยพุ่งออกมา

“อย่าให้มันหลุด!!” หลินเซียนตะโกนสุดเสียง

“หลินเซียน ระวัง!!”

ข้างหน้า เงามืดของอุโมงค์กำลังคืบคลานเข้ามา แสงไฟหน้าขบวนสาดแสงสีส้มลงไปในความมืดลึก

สัตว์ประหลาดร้องกรีดอย่างหวาดกลัว แต่มันถูกตรึงไว้แน่นหนา

“เร่งให้สุด!!”

หลินเซียนคว้าตัวคิกิแล้วพุ่งเข้าไปในตู้ที่ 2 พร้อมกับที่รถไฟไร้ขีดจำกัดทะยานเข้าสู่อุโมงค์ ลากร่างสัตว์ประหลาดสีเลือดเข้าไปด้วย!

ตูมมมม!!

เครื่องยนต์เทอร์ไบน์แก๊สและหัวรถจักรไฟฟ้าคำรามประสานกัน ความเร็วพุ่งสูงสุด ตู้หน้าทะลุเข้าความมืด ขณะที่เสียงระเบิดลั่นสนั่นดังจากท้ายขบวน!

สัตว์ประหลาดกระแทกเข้ากับผนังอุโมงค์โดยตรง ตู้ที่ 3 สะบัดหลุดจากรางไปชั่วขณะ แรงปะทะทำให้ด้านข้างตัวตู้กระแทกกับผนังปูนจนสะเก็ดไฟระยิบระยับ กระจกแตกกระจาย!

กรี๊ดดดดดดดด!!!!

เสียงร้องจากสัตว์ประหลาดกรีดแหลมสะท้อนก้อง มันดิ้นสุดแรง ขากางออกเต็มที่พยายามขัดขืน แต่แรงเฉื่อยจากขบวนรถลากมันเข้ามาเต็มกำลัง เกราะด้านนอกของมันขูดครูดกับผนังอุโมงค์...เสียงโลหะเสียดดังก้องไปทั้งทาง

คิกิที่ถูกกดอยู่ใต้ร่างหลินเซียน กำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ตาขึ้นอย่างน่ากลัว เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เหงื่อท่วม คำรามในลำคอ ยกมือขึ้น กัดฟันควบคุม พลังล่องหน มัดหางมันไว้แน่นหนา!

ซวววววว!! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!!

เสียงโครงสร้างภายในตัวรถสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ เสียงขูดเสียดแหลมต่ำปะทะกับเสียงโลหะแตกดังไปทั้งอุโมงค์

...สามกิโลในอุโมงค์นั้น ราวกับนิรันดร์

จากนั้น...

เงียบ

เสียงคำรามแหลมค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเสียงหอบหายใจ เศษกระจกตกกระทบพื้น กับเสียงเหล็กที่ยังสะท้อนแผ่วเบา

เคล้ง... เคล้ง...

ตู้ที่ 3 กลับเข้ารางอีกครั้ง