บทที่ 10: อสุรกายขาว

บทที่ 10: อสุรกายขาว

หลินเซียนขมวดคิ้ว กั้นลมหายใจ

แครก...แครก...

เสียงนั้นดังใกล้ขึ้น หนักแน่น และตั้งใจ ทุกก้าวเหมือนกดทับพื้นโลก หัวใจเขาเต้นสะดุด เสียงนี้ไม่ใช่ซอมบี้ มันเหมือนเสียงไม้เท้าเคาะหินมากกว่า

เขาค่อย ๆ ลืมตา หวั่นว่าแสงจางจากหัวใจจักรกลจะดึงดูดบางอย่าง แต่เมื่อมองรอบตัว ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ มีเพียงเงารถบรรทุกเลือนรางตรงหน้า

เขาเหลียวหลังมองรถไฟอินฟินิท มันยังคงจอดเงียบงันบนราง ไร้เสียงใด ๆ จากภายใน เฉินซื่อเสวียนก็เงียบไปตั้งแต่ฟ้ามืด บางทีเธออาจหลับไปแล้ว

ทุกอย่างเงียบเกินไป

เงียบจนผิดธรรมชาติ

แม้จะไร้สัญญาณอันตรายชัดเจน แต่ใจของหลินเซียนกลับตึงเครียดอย่างยิ่ง

'เสียงนั่น...เราไม่ได้หูฝาดแน่'

ประสาทสัมผัสที่หกตะโกนบอกเขาว่า มีบางอย่าง...จ้องเขาอยู่

หัวใจเขาเต้นโครม แต่เขายังคงกดสติให้มั่น กัดฟันเร่งพลังกลืนจักรกลสุดกำลัง

'เร็วขึ้น...อีก เร็วเข้า!'

ภาพบ่ายวันนี้ที่เขายังขนโซฟาด้วยความสบายใจจางหายไปหมดแล้ว แค่คิดถึงไอ้ตัวเมื่อคืน “ตาเฒ่าหลี่” เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

【กำลังกลืนกิน: 98%】

'อีกนิดเดียว!'

การกลืนรถคันนี้ใช้เวลาร่วมชั่วโมงครึ่ง แต่มันจะคุ้มค่าทุกวินาที...ถ้าสำเร็จ

【กลืนกินสำเร็จ: แต้มต้นกำเนิดจักรกล +30, ค่าชำนาญกลืนจักรกล +10, โบนัส: พละกำลัง +5, ความเร็ว +5, การป้องกัน +2】

【ยินดีด้วย! ค่าสถานะความเร็วของคุณเพิ่มเป็น LV.1 (3/50)】

แสงวาบผ่านวิสัยทัศน์ หลินเซียนถอนหายใจโล่งอก แต้มต้นกำเนิดพุ่งขึ้นรวดเดียว ความเร็วที่เพิ่มทำให้เขารู้สึกได้ทันที สายตาเขาไวกว่าเดิม

ฟิ้ว

รถบรรทุกค่อย ๆ สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงของตกพื้นกระทบหินดังแกร๊ง ๆ แหวกความเงียบในยามค่ำคืน

แต่ยังไม่ทันให้เขาผ่อนคลาย เสียงประหลาดก็แว่วขึ้นจากเบื้องบน

ฮู่ววววว~

เสียงต่ำสะท้อนลึก เย็นเยียบจนไขสันหลังสั่น เหมือนแตรเรือผุ ๆ ที่ดังผ่านท่อเหล็กขึ้นสนิม มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์...ไม่ใช่เครื่องจักร

เสียววาบแล่นผ่านต้นคอ หลินเซียนสะบัดหัวเงยขึ้น แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำเอาลมหายใจเขาขาดห้วง

ตรงนั้น มีบางอย่างยืนอยู่

มันเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ สูงเกือบสามเมตร ผิวซีดขาวเหมือนเถ้ากระดูก รูปร่างผอมยาวผิดธรรมชาติ แขนห้อยยาวเกินเข่า บนหัวผิดรูปมีปากมหึมาสีเลือดอ้ากว้าง ฟันแหลมวาวราวใบมีด และดวงตากลมสองข้าง...แดงฉานราวถ่านไฟ เฝ้ามองหลินเซียนจากเบื้องบนอย่างเย็นชา

มันยืนเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น...นานแค่ไหนแล้ว? เสียงจากรถบรรทุกคงเพิ่งเรียกความสนใจของมัน

'มันอยู่ตรงนี้...ตลอดเวลา!?'

ความเย็นยะเยือกปะทะแผ่นหลัง หนังศีรษะชา ร่างกายกรีดร้องในสัญญาณอันตรายขั้นสูงสุด

ฮู่ววววว~

เสียงนั้นดังอีกครั้ง แขนยาวค่อย ๆ ยกขึ้น นิ้วทั้งห้าเรียวยาวแหลมดุจกรงเล็บเหล็ก ยื่นตรงมาที่เขาอย่างเชื่องช้า...แต่น่ากลัวสุดขีด

รูม่านตาหลินเซียนหดลง เขาดูดลมหายใจแรง

'ถ้ามันคว้าฉันได้...ฉันคงกลายเป็นบาร์บีคิวมนุษย์แน่!'

โชคดีที่ค่าความเร็วของเขาเพิ่งอัปขึ้นใหม่ ปฏิกิริยาสะท้อนเร็วขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ ก่อนที่กรงเล็บจะถึงตัว เขาก็ถอยฉากออกไปหนึ่งก้าวทันที

เคร้ง!!

กรงเล็บกระแทกรางรถไฟ เสียงเหล็กเสียดกันดังลั่น ประกายไฟแตกกระจาย สะท้อนเงาอสุรกายบนพื้น

หลินเซียนไม่รอให้มันได้จังหวะ เขายกมือขึ้น เล็งตรงหัวอสูรทันที แล้วปล่อย ปืนใหญ่อากาศ

ปัง!!

เสียงอัดอากาศสะท้อนแรง อสุรกายผงะถอยศีรษะสะบัดไปข้างหนึ่ง...เหมือนถูกแรงกระแทกเต็มแรง

แต่หลินเซียนกลับรู้สึกเย็นวาบ

'ไม่ทะลุ! ผิวมันแข็งเกินไป!'

เขาไม่เสียเวลาแม้เสี้ยววินาที หมุนตัวพุ่งกลับไปยังอินฟินิทเทรน กระโดดขึ้นโบกี้ด้วยการเคลื่อนไหวหนึ่งจังหวะ เปิดระบบหัวใจจักรกล ยกประตูท้ายขึ้น และ สตาร์ตรถไฟทันที

แสงไฟในรถสว่างพรึ่บ

เสียงโกลาหลทำให้เฉินซื่อเสวียนโผล่ออกมาจากโบกี้แรก ตะโกนถามเสียงดัง

“หลิน! เกิดอะไรขึ้น!?”

“เร็ว! ไปห้องควบคุมแล้วช่วยดูทางให้หน่อย!”

“รับทราบ!”

เพียงได้ยินน้ำเสียงตึงเครียดของเขา เฉินซื่อเสวียนก็พุ่งไปยังห้องคนขับทันที โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

วื้งงง...

ประตูท้ายระบบไฮดรอลิกเริ่มเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ และเป็นครั้งแรกที่หลินเซียนรู้สึกว่ามันช้าทรมานเกินรับได้

และความกลัวของเขาก็กลายเป็นจริงในไม่ช้า

ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท มือขนาดมหึมาสีซีดขาวก็เอื้อมทะลุเข้ามา คว้าจับขอบประตูเอาไว้เล็บดำแหลมราวใบมีดจิกเข้าในเหล็กหนาเป็นรอยลึกตะปุ่มตะป่ำ

'แรงอะไรกันเนี่ย...!'

ดวงตาหลินเซียนเบิกกว้าง แสงไฟในโบกี้สาดส่องร่างเงานั้นให้เห็นชัดถนัดตา

ศีรษะผิดรูปของมันมีเพียงโพรงตาสองข้างสีแดงสด ลึกจนดูเหมือนเหวนรก หน้าส่วนใหญ่คือปากกว้างฉีกซึ่งเต็มไปด้วยฟันแหลมหลายแถวเพ่นพ่าน

แค่เห็นกรามมัน หลินเซียนก็รู้สึกขนลุกจนหนังศีรษะชา

'นี่ไม่ใช่ซอมบี้แน่...!'

นี่ไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์ ไม่ใช่ศพติดเชื้อ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรมีในโลกนี้ด้วยซ้ำ!

“เชี่ย...!”

ในชั่วพริบตา หลินเซียนกลืนความกลัวลงคอ ฝืนใจพุ่งเข้าโจมตีทันที เขาคว้าดาบสั้น ก้าวพรวดแล้วฟันลงสุดแรงไปที่มือนั้น

แคร๊งง!!

เสียงกระทบเหมือนฟันเหล็ก ไม่ใช่เนื้อ เลือดไม่พุ่ง มีเพียงแรงสะท้อนมหาศาลย้อนกลับเข้ามาจนฝ่ามือเขาชา

เขาก้มมองดาบแล้วสูดลมหายใจเฮือก

'ดาบบิ่น...!? เนื้อมันแข็งขนาดนั้นเลยเรอะ!?'

ฮู่วววววว~

เสียงต่ำสะท้อนลึกเปล่งออกมาจากอสุรกายนั้นอีกครั้ง มันอาจเคลื่อนไหวช้า แต่พลังที่แฝงในตัวมันมหาศาลจนเกินรับ มือหนึ่งยังค้างอยู่บนประตูท้าย ขณะที่ร่างอันใหญ่โตถูกลากไปกับรางรถไฟ มันล้มลงแต่ยังไม่ปล่อย

ประกายไฟแตกกระจายตลอดแนวราง

มันเริ่มโกรธ แขนอีกข้างยกขึ้น ตั้งใจคว้าทั้งโบกี้ราวกับจะฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

ซซซซซซซซซ!!

เสียงโลหะบดกันดังสะท้าน ขณะที่แรงของมันกดล้อโบกี้ให้เสียดสีกับราง เสี้ยววินาทีถัดมา ไฟสปาร์คก็ระเบิดไปทั่วด้านหลังรถไฟ

หัวใจหลินเซียนเต้นระรัว บ้าคลั่งพอ ๆ กับเสียงรถ มันไม่ใช่สิ่งที่ดาบหรือปืนจะหยุดได้ ถ้ามันลากรถไฟตกรางได้ คืนนี้จะกลายเป็นนรกของจริง

เขาไม่ลังเลอีกแล้ว

มือซ้ายชูขึ้น ดึงพลังทั้งหมดของหัวใจจักรกลแล้วปล่อย ปืนใหญ่อากาศ อีกครั้ง คราวนี้ เล็งตรงตาซ้ายสีแดงของมัน

ปัง!!

เสียงระเบิดอัดลมดังลั่น การโจมตีเสริมด้วยแสงจากไฟรถไฟพุ่งเข้าเป้าพอดิบพอดี

เลือดสีแดงเข้มพุ่งทะลักจากเบ้าตาซ้ายของมัน เปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า แล้วหยดเข้าในปากขนาดยักษ์

“อ๊าาาาาาาาาาาาาา!!!”

เสียงกรีดร้องของมันกึกก้องจนทุกขนบนร่างหลินเซียนตั้งชัน แก้วหูเขาสั่นสะเทือนจนแทบแตก

แต่เขาทำได้สำเร็จ

มือยักษ์ของมันผละจากประตูท้าย เสียงไฮดรอลิกดังลั่นก่อนประตูจะปิดผนึกสนิท

แคร๊ง! แคร๊ง!

รถไฟเริ่มเร่งความเร็วอีกครั้ง เสียงล้อกระทบรางดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง

หลินเซียนผุดลุกขึ้นยืนแล้วรีบมองออกไปด้านหลัง แต่ไฟภายนอกยังปิดอยู่ มันหายไปแล้ว กลืนเข้ากับความมืดมิดในพริบตา

'รอดแล้ว...'

เขาทิ้งตัวลงนั่ง พิงพื้นอย่างหมดแรง สายตาหยุดอยู่ที่ประตูท้ายที่บัดนี้มีรอยเล็บลึกสามรอยถากผ่านเหล็ก เสียงในหัวยังเต้นระรัว

มือของเขาสั่น ขณะจ้องรอยนั้น

'ถ้ามันเร็วขึ้นอีกนิดเดียว...ฉันคง...'

นี่คือครั้งแรกในหลายเดือนที่เขาได้เจออะไร “แบบนี้” ใกล้ชิดขนาดนี้

'ถ้าคืนมืดมิดยังเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดแบบนี้อีก...แม่งเอ๊ย...'

นี่คือครั้งแรกที่เขา “เข้าใจ” จริง ๆ ว่าความมืด...น่ากลัวแค่ไหน

ต้องหนี!

ไม่มีทางอื่นแล้ว หนีจากกระแสความมืด หนีจากหลุมนรก

เมื่อคืน...คือพวกแมลงที่ควบคุมศพ คืนนี้...คือยักษ์ผิวขาวจากขุมนรก แล้วพรุ่งนี้ล่ะ...อะไรจะมาอีก?

ใครก็ตามที่คิดว่าอยู่รอดในกลางคืนได้ นั่นมันแค่ฝัน

ทางเดียวของมนุษยชาติคือ...หนีจากกระแสนี้ หนีจากคืนมืดมิดให้ได้!

.........

ผู้แปล - ชอบให้ใส่รูปไหมครับ ถ้าไม่ชอบแอดจะไม่หาทำล่ะ