ตอนที่ 25-26

“หึ ช่างเถอะ...”

“งานนี้ใครจะชำระใครเดี๋ยวก็ได้รู้กัน—”

รอนไม่สนใจกลิ่นอายเหล่านั้นเลย และเดินตรงไปยังจุดลงทะเบียน ขณะที่กรอกใบสมัคร รอนก็พบว่าตัวเองกำลังถูกจับตามองจากหลายๆคน

ชายสามคนในชุดแปลกๆ จับกลุ่มกันอยู่ที่มุมกำแพง มองดูรอนและชิสุคุที่กำลังลงทะเบียน ด้วยรอยยิ้มเงียบๆ ที่มุมปาก

“มีหน้าใหม่สองคนเลยเหรอ? พอดีเลย วันประลองของเราใกล้เข้ามาแล้ว นี่มันเหมือนเค้กหล่นจากฟ้าชัดๆ—” ชิสุคุรู้สึกถึงสายตา จึงหันกลับไปพบชายสามคนที่ไม่น่าเป็นคนดี และกระพริบตาโตของเธอ

“อย่าไปสนใจพวกเขาเลย พวกเขาก็เป็นแค่กลุ่มผู้ใช้เน็นพิการ ไม่ใช่แค่ทางกายภาพเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการฝึกฝนจิตใจด้วย”

รอนกล่าวอย่างเฉยเมย เรื่องคล้ายๆ กันนี้เคยเกิดขึ้นในเนื้อเรื่องต้นฉบับมาแล้ว ชายที่อยู่ในชั้น 200 ของหอประลองกางหาวหลายปีที่มีความแข็งแกร่งอยู่ที่จุดต่ำสุดของที่นี่ และใช้วิธีสกปรกสารพัดเพื่อเอาชนะพวกมือใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในชั้น 200 ซึ่งโดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากเอาแต่ใช้ชีวิตไปวันๆในหอประฃองกางหาวนี้

“นี่ นี่ นี่ นี่ไม่ใช่มารยาทของเด็กใหม่ที่ควรพูดแบบนี้กับรุ่นพี่นะ ดูเหมือนว่าพวกนายจะใช้เน็นได้ด้วยสินะ อยากจะมาประลองกับพวกเราไหมล่ั ในฐานะรุ่นพี่ที่นี่ พวกเราจะช่วยสอนแก่นแท้ของการใช้เน็นให้พวกนายแบบจับมือทำเลย” สามคนนั้นมองรอนและชิสุคุอย่างละเอียด และพบว่ามีเพียงออร่าบางๆ อยู่บนตัวพวกเขา จึงกล่าวอย่างเป็นมิตร น้ำเสียงนั้นเหมือนนักล่าที่เฝ้ารอเหยื่อ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่คิดว่ารอนจะใช้ทักษะของเขาเพื่อซ่อนความแข็งแกร่งแต่…เด็กหนุ่มที่อายุดูไม่เกินสิบหกหรือสิบเจ็ดปี และเด็กสาวน่ารักที่ดูจะซื่อบื้อมากกว่าน่ารัก ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่เหมือนคนที่มีความแข็งแกร่งมากนัก และแม้แต่การฝึกฝนเน็นจะดีกว่าพวกเขาสามคน แต่การประลองระหว่างผู้ใช้เน็นกับผู้ใช้เน็นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน ประสบการณ์การต่อสู้ และสติปัญญา แล้วนกน้อยที่ดูเหมือนเพิ่งหัดบินแบบพวกเขาจะมีประสบการณ์อะไรด้านนี้มากแค่ไหนกันเชียว

รอนมองดูสามคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ที่ทำท่ากระเหี้ยนกระหือ ทั้งชายใส่หน้ากากสีแดงที่ท่อนล่างเป็นลูกข่างยักษ์ ชายที่เก็บมือทั้งสองไว้ใต้เสื้อและสวมหน้ากากหรี่ตา

และชายนั่งรถเข็นที่ส่วมหมวกประหลาดๆ รอนเอ่ยปากอย่างสบายๆ ว่า “ก็เอาสิ ฉันจะสู้สักครั้งก็ได้ แต่ฝั่งฉันมีแค่ฉันคนเดียวที่สู้ได้ ส่วนฝั่งพวกนายมีสาม ทำไมพวกนายไม่ไปคิดกันมาก่อนล่ะว่าใครจะออกมา”

“หึ เจ้าหนู แผนสูงนัก คิดจะสร้างความขัดแย้งภายในระหว่างพวกเราหรือไง น่าเสียดายที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสามคนดีกว่าที่แกคิด พวกเราสามคนจะสู้กับแก แต่เรียงตามลำดับ ฮิฮิฮิ เจ้าหนู แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรอก”

รอนมองไปที่พี่ชายคนที่สามที่ตัดสินใจเองโดยอัตโนมัติ และอดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก “พวกแกคิดมากไปแล้ว ฉันแค่พูดความจริง ดูเหมือนว่าหลังจากถูกชำระล้าง สมองของพวกแกคงจะเพี้ยนไปแล้วสินะ”

“นี่ ยะให้ฉันเป็นคนแรกได้ไหม ฉันอยากสอนบทเรียนให้ไอ้เด็กจองหองนี่ร่ะ” ชายลูกข่างค้ำยันร่างกายด้วยแท่งเหล็กและมีไม้เท้าอยู่ในมือกล่าวอย่างมืดมน

“โอเค ไปเลย กิโด แต่นายต้องจำไว้ว่าต้องรักษาชีวิตของมันไว้ เรายังต้องพึ่งมันเพื่อสร้างสถิติอยู่”

หลังจากยืนยันผู้เข้าแข่งขันแล้ว ทั้งสามคนก็จากไปพร้อมรอยยิ้มที่น่าขนลุก

“ฟู่ววว นี่คือผลของการชำระล้างสินะ แม้ว่าจะรอดชีวิตและปลุกเน็นขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึฃความแข็งแกร่งเลยสักนิด กลิ่นอายเต็มไปด้วยจุดบกพร่องที่เหมือนกับลูกโป่งที่พร้อมจะแตกเมื่อถูกจิ้ม”

มองดูแผ่นหลังของทั้งสามคนที่จากไป รอนอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “พวกเขาอ่อนแอมาก”

แม้แต่ชิสุคุก็ยังรู้สึกเช่นนั้น... แม้ว่าความแข็งแกร่งของคนกลุ่มนี้จะไม่ค่อยดีนัก แต่ไม่ว่ายุงจะตัวเล็กแค่ไหนก็ยังเป็นเนื้อ และอย่างน้อยก็สามารถสัมผัสถึงพลังงานบริสุทธิ์จากผู้ใช้เน็นได้

สำหรับเน็นของคนทั้งสาม— ลูกข่าง, มือซ้ายที่มองไม่เห็น,ไฟฟ้า... ช่างเถอะ ช่างมันไปเถอะ ถึงจะได้มาก็ไม่มีประโยชน์อะไร

คำนวณตามเส้นเวลา ทั้งสามคนได้รับการชำระล้างในเดือนเมษายนปีนี้ แม้ว่าพวกเขาจะปลุกเน็นขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด แต่พวกเขาก็ยังคงพิการทางร่างกาย กิโดลูกข่าง และ รีลเบลที่ใช้พลังไฟฟ้าเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไปอย่างสมบูรณ์และสามารถเคลื่อนที่ไปมาได้ด้วยไม้เท้าเหล็กและรถไฟฟ้าเท่านั้น ซาดาโซชายหน้ากากถึงกับถูกตัดแขนทั้งสองข้าง ถึงจะดูน่าเศร้า แต่สำหรับแฃ้วไม่เลย แทนที่พวกเขาจะส่งหยุดส่งต่อสิ่งเหล่านี้ให้แก่ผู้อื่น และส่งมอบบางสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่าหรืออธิบายความน่ากลัวในสิ่งที่พวกรอนต้องเจอค่อจากนี้ไปก็ได้เหมือนที่ฮิโซกะเคยทำให้พวกกอร์น ถึงแม้เขาจะทำไปเพราะมีจุดประสงค์ก็เถอะ แต่พวกเขากลับทำในทางตรงกันข้าม อย่าง

ฉันต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกชำระล้าง พวกแกไอ้พวกหน้าใหม่ก็ต้องมาเจอแบบฉันบ้าง ขอแค่ทำให้พวกแกสักคนสองคนได้มาอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน ต่อให้ต้องตายฉันก็ยอม

หลังจากกรอกใบสมัครเข้าแข่งขันแล้ว รอนและชิสุคุณก็กลับไปที่ห้องใหม่ที่เพิ่งได้รับมา เหนือชั้น 200 ขึ้นไป เหล่านักสู้จะได้รับห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุด แม้จะไม่มีเงินสนับสนุน แต่การดูแลก็ถือว่าดีมากแล้ว

จากนั้น เขาก็ได้รับการติดต่อจากมาจากทางฝ่ายประชาสัมพันธ์และยืนยันวันแข่งขันกับกิโดที่กำหนดการคือวันพรุ่งนี้

จะว่าไป รอนเองก็ไม่เคยต่อสู้กับผู้ใช้เน็นอย่างจริงจังมาก่อน และการต่อสู้กับกิโดจะเป็นครั้งแรกของรอนอย่างเป็นทางการ รอนจึงค่อนข้างให้ความสนใจและกระตือรือร้นมากๆ

เช้าตรู่วันต่อมา รอนเตรียมตัวเล็กน้อย และรีบไปยังสนามประลองหลังกินอาหารเช้าเสร็จ

ที่ชั้น 220 ของหอประลองกลางหาว

ผู้คนที่นี่คึกคักมา หลังจากรอนมาถึง บรรยากาศก็พุ่งถึงจุดสูงสุด

“สู้มัน รอน นายต้องทำให้พวกเราต้องชนะรอบนี้ให้ได้!!”

“ชนะให้ตลอดทาง และไปเป็นเจ้าของชั้นให้ได้นะ!” เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ดังมาเป็นเป็นระยะๆ ซึ่งล้วนเป็นเสียงจากผู้ชมที่เฝ้าดูการต่อสู้ของรอนมาตั้งแต่ชั้นแรกจนถึงปัจจุบัน นอกจากคนเหล่านี้แล้ว ยังมีผู้ชมผู้กระตือรือร้นอีกมากมาย

การที่ผู้มาใหม่ที่มาถึงชั้น 200 ท้าทายผู้แข็งแกร่งหน้าเก่าทุกครั้ง ถือเป็นเหตุการณ์สำคัญเสมอ เพราะจะเป็นการพลิกเกมของมือใหม่ที่ล้มผู้แข็งแกร่งหน้าเก่าและเริ่มต้นเส้นทางแห่งการก้าวไปข้างหน้า หรือผู้แข็งแกร่งหน้าเก่าจะปกป้องเกียรติและเอาชนะมือใหม่จนหมดรูปหรือตายคาที่

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็เป็นแหล่งข้อมูลและหัวข้อสนทนาที่ดีเยี่ยมสำหรับผู้ชมเหล่านี้ จึงมีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกัน

“ต้องชนะนะ รอน ฉันเดิมพันกับนายไว้มากเลยนะ!!”

นี่คือนักพนันที่ถนัดในการเก็งกำไร เนื่องจากการต่อสู้อันดุเดือดในหอประลองกลางหาว ทำให้เกิดอุตสาหกรรมต่างๆ มากมาย

หนึ่งในนั้นที่รุ่งเรืองที่สุดคือคาสิโนใหญ่ๆ รอบๆ นี้ การเดิมพันระหว่างผู้เข้าแข่งขันด้วยกันเอง นี่คือกำไรที่ค่อนข้างงาม

ด้วยความที่ผู้คนต่างก็มีคนที่เราชื่นชอบและมีแนวโน้มว่าคนคนนั้นมีโอกาสชนะสูง บวกกับการที่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบความตื่นเต้นท้าทาย การเดิมพันจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ และทุกครั้งที่มีมีผู้มาใหม่ในชั้น 200 เข้าท้าทาย คาสิโนใหญ่ๆ ทุกแห่งก็จะเปิดโต๊ะเดิมพันกัน

“อร๊ายยย! คุณรอน ฉันอยากแต่งงานกับคุณ มาเป็นสามีฉันเถอะ!!”

ฝีเท้าของรอนหยุดลง เขามองตามเสียงไป และพบว่าเป็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง กำลังมองเขาอย่างคลั่งไคล้

เฮ้อ บางทีการมีหน้าตาที่โดดเด่นเกินไปก็น่าปวดหัวจริงๆ เพราะจะมีแฟนคลับผู้หญิงมากมายคอยติดตาม แม้แต่ตัวตลกโรคจิตอย่างฮิโซกะก็ยังมีแฟนคลับผู้หญิงคอนยตามเลย จึงไม่มีเหตุผลที่รอนในฐานะหนุ่มน้อยผู้สดใสจะไม่มี—

พอเห็นกลุ่มผู้สนับสนุนมากมายของตัวเอง รอนก็ยิ้มและโบกมือให้พวกเขา ซึ่งก็ดึงดูดกลุ่มแฟนคลับผู้หญิงให้กรีดร้องออกมาให้ดังขึ้นไปอีก

รอนที่กำลังฮึกเหิมอยู่ข้างหน้า ไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยถึงชิสุคุที่เดินตามหลังมา ถึงดวงตาของเธอจะยังคงสงบนิ่ง แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปที่แฟนคลับผู้หญิงที่ตะโกนจะแต่งงานกับรอน

ไม่ว่าเธอจะดูไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไร แต่หลังจากผ่านประสบการณ์ทางโลกมาระยะหนึ่ง เธอก็ได้เข้าใจอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นแล้ว

อีกมุมหนึ่งของอัฒจันทร์ สาวสวยในผมสีชมพูอมม่วงก็กำลังมองไปที่สังเวียนด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา

“ฮึ่ม มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา ฉันพนันได้เลยว่าจบการประลองนี้ เจ้าหมอนี่คงจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แน่”

จากนั้นรอนก็เดินขึ้นสู่เวทีแล้วหันไปมองกิโดที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ฮิฮิฮิ เจ้ากน้าใหม่ แกโชคดีแล้วที่ได้มาเจอฉัน ถึงฉันเกือบจะเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเราสามคน แต่การจะฆ่าแกก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ฉันจะไม่ฆ่าแกหรอกนะ ฮี่ฮี่ฮี่”

กิโดที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีแดงคล้ายหน้ากากกันแก๊สที่มีจมูกหมู ปล่อยเสียงหัวเราะที่ฟังดูหยาบกร้านออกมา

“ไม่ฆ่างั้นเหรอ หรือนายอยากทรมานฉันงั้นเหรอ?” รอนถามด้วยความสนใจ

“ฮึ่ม จะทรมานแกงั้นเหรอ มันขึ้นอยู่กับว่าร่างกายของแกจะทนการโจมตีของฉันได้กี่ครั้ง ถ้าโชคดี แกอาจจะตายโดยไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยก็ได้ แต่ถ้าโชคร้าย ฮิฮิฮิ”

“เข้าใจแฃ้ว—” รอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

จากนั้นกรรมการก็ยกแขนขึ้น แล้วก็ฟาดลงมาอีกครั้ง “เริ่มได้!”

“รับไปซะ ระบำลูกข่างพิฆาต!”

ทันทีที่เสียงกรรมการเงียบลง กิโดก็โบกมือทันที และลูกข่างจำนวนมากที่อัดแน่นไปด้วยพลังเน็นก็ลอยออกมาจากแขนเสื้อของเขา ชนกันเอง และโจมตีรอนทันทีเพราะเหนือชั้น 200 ขึ้นไปสามารถใช้อาวุธได้

“ระบำลูกข่างพิฆาตเหรอ ชื่อดูยิ่งใหญ่ดีนะ แต่พลังของมันด้อยกว่าเพลงระบำการต่อสู้ของโบโนเลนอฟเยอะเลย”

มาจิที่อยู่บนอัฒจันทร์สูงคิดในใจ

“ก็แค่กลุ่มลูกข่างกลมๆแค่นั้นเอง”

รอนกล่าวแล้วเหยียดมือข้างหนึ่งออกไปตรงหน้า และในขณะนั้นเอง ลูกข่างที่กำลังลอยอยู่บนพื้นก็กระโดดขึ้นและพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของรอน

“ตูม!”

ภายใต้สายตาที่ตะลึงของกิโด ลูกข่างที่ลอยมาก็ชนเข้ากับฝ่ามือของรอนพอดี

“พลังก็งั้นๆ ไม่มีความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย”

รอนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ออกแรงเล็กน้อยที่ฝ่ามือ ทันใดนั้น ลูกข่างในมือของเขาก็ถูกบดขยี้และระเบิดเป็นชิ้นๆ จนเศษซากกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

“บ้าน่า... เป็นไปไม่ได้! นายรู้เส้นทางของลูกข่างฉันได้ยังไง และนายรู้ได้ยังไงว่าฉันใช้ลูกข่างตัวไหนในการโจมตี!”