ตอนที่ 19-20

“เจ้าตัวนี่ใหญ่โชคดีจริงๆ อย่าเล่นแรงจนทำให้เด็กมันร้องไห้ล่ะ!”

“ใช่ๆ สงสารเด็กหน่อยเถอะ ตัวมันก็แค่นี้เอง จะอายุสักเท่าไหร่กัน ดูท่าเจ้าหนูคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหนถึงได้กล้ามาท้าสู้ที่นี่!”

“หรือว่าไม่มีเงินค่าขนม เลยมาลองเสี่ยงดวงดู ฮ่าๆๆ—”

ผู้ชมบางคนที่อยู่นอกสนามเห็นสถานการณ์การต่อสู้ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย รอน ที่ดูอายุแค่สิบหกสิบเจ็ดปี

แต่ รอน กลับจ้องไปที่กรรมการเพียงคนเดียว โดยไม่สนใจคำพูดเหยียดหยามของหัวแตงโมหรือเสียงโห่นอกรอบ

“ถ้าฆ่ากรรมการ จะได้อะไรดีๆมาบ้างไหมนะ”

ในฐานะกรรมการชั้นแรกที่ทำหน้าที่ประเมินพลังและจัดลำดับขึ้นชั้น ความแข็งแกร่งอาจไม่สูง แต่สายตา ความรู้ และประสบการณ์ต้องไม่ธรรมดา บางทีอาจมีของดีซ่อนอยู่ก็ได้

ตอนนี้ รอน เหมือนคนคลั่งที่มองทุกคนด้วยสายตานักล่าหาสมบัติจากบอสใหญ่

“เริ่มได้!”

กรรมการรู้สึกหนาวสันหลังกับสายตาของ รอน จึงรีบประกาศเริ่มการต่อสู้

ทันทีที่กรรมการสั่ง คนหัวแตงโมก็กำหมัดจนดังเปรี๊ยะ แสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม

“ไอ้หนู ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะทำให้แกทรมานน้อยที่สุด…จำไว้ด้วยล่ะ ชาติหน้าอย่ามาเหยียบที่นี่อีก พราะที่นี่ไม่ใช่ที่ให้พวกเด็กอย่างแกจะมาเล่นได้”

หัวแตงโมเดินเข้าหา รอน ช้าๆ เพื่อกดดันทางจิตใจให้มากที่สุด

“นายพูดแบบนี้…หรือนายคิดจะฆ่าฉันเหรอ” รอน หันมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“...หึหึ ไอ้นี่ ทำไมซื่อยังงี้วะ ที่นี่ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบนะเว้ย!”

หัวแตงโมสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามนั้น แล้วมอง รอน ด้วยสายตาเหมือนดูเด็กบ้านนอกที่ไม่รู้อะไรเลย

“ถ้าอย่างนั้น…ก็เอาตามนั้น”

ในขณะที่หัวแตงโมมองรอนอย่างงุนงง ร่างของรอนก็หายไปทันที

“หา?!”

หัวแตงโมรู้สึกถึงลางร้ายสุดขีด แต่ก่อนจะทันได้หันกลับมา ก็รู้สึดเจ็บแปลบที่คอแลัได้กลิ่นคาวเลือด

มันคือกลิ่นเลือด!

เลือดเป็นสายไหลออกจากปากของหัวแตงโม โลกตรงหน้าหมุนคว้าง สติสุดท้ายบังคับให้เขาหันไปมองคู่ต่อสู้

แต่ก่อนจะหันได้เต็มที่ ดวงตาของเขากลับพลิกขึ้น และสติทุกอย่างดับวูบเข้าสู่ความมืดสนิท

“ตุบ!”

ร่างใหญ่ของหัวแตงโมล้มกระแทกพื้น เสียงดังจนกรรมการและผู้ชมหลายคนที่เคยหัวเราะ รอนถึงกับสะดุ้ง

“อึก…”

ผู้ชมบางคนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนที่เหงื่อเย็นจะซึมลงแก้ม

“สุดยอด…สุดยอดจริงๆ!!”

มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะยกย่องผู้แข็งแกร่ง

หลังจาก รอน ฆ่าหัวแตงโมได้อย่างง่ายดาย พร้อมโชว์ทักษะอันทรงพลัง ผู้ชมที่เคยเยาะเย้ยเขา ก็เปลี่ยนเป็นส่งเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง

ในสนาม กรรมการมอง รอน ที่เดินเข้าไปใกล้ศพหัวแตงโมด้วยสายตาตกตะลึง

“เมื่อกี้เขาใช้แค่ท่า ‘ทุบคอหอย’ ที่เป็นท่าพื้นฐานเท่านั้น แต่ความเร็ว ความแม่นยำ และมุมโจมตีนั้นสุดยอด มากกว่าพวกที่เรียนมาโดยตรงซะอีก”

ท่าทุบคอหอยเป็นท่าเดียวกับท่าล็อคคอในนิยายกำลังภายใน แต่ในโลกฮันเตอร์จะเรียกว่า ‘ท่าทุบคอหอย’ เป็นท่าที่ฆ่าได้ในพริบตา เรียนง่าย อันตรายสูง จึงมีให้เห็นทั่วไปในโลกใต้ดิน

เมื่อคืนก่อน รอนไปแตะศพในห้องเก็บศพและเจอหนังสือทักษะทุบคอหอยมามากมาย ทั้งสีขาวและสีน้ำเงิน

เขาจึงฝึกท่านี้จนถึงระดับสูงสุด แม้จะรู้สึกเอือมอยู่บ้าง แต่ผลลัพธ์ก็คุ้มค่า เพราะท่านี้เมื่อถึงขั้นสูง จะมีความหมายของการ ‘กลับสู่สามัญ’ ความเร็ว ความแม่นยำ ความรุนแรงนั้นร้ายกาจ

อย่างน้อย การโจมตีเมื่อกี้ เร็ว แม่น และโหดพอจะฆ่าหัวแตงโมได้ในทีเดียว

“ไม่มีอะไรดีเลยแฮะ…”

รอนมองวงแสงในมือ ซึ่งเผยให้เห็นแค่ทักษะกรงเล็บเสือพื้นฐาน เขาจึงส่ายหน้าแล้วแปะมันเข้าหน้าผากไปอย่างไม่ใส่ใจ

ยังไงคนอื่นก็ไม่เห็นเน็นของเขาอยู่แล้ว

ปกติแล้ว ผู้ใช้เน็นคนอื่นจะเห็นเน็นได้จากออร่าที่ปล่อยออกมาได้ แต่เมื่ออยู่ภายใต้พลังสุดโกงของรอน แม้แต่เน็นก็ไม่สามารถมองเห็นได้

“หมายเลข 1033 ขึ้นไปชั้น 50!”

เสียงกรรมการประกาศ

สำหรับผู้ที่มาท้าชั้นหอประลองกางหาวครั้งแรก ชั้นสูงสุดที่สามารถข้ามได้คือชั้น 90

ตั้งแต่ชั้น 100 ขึ้นไป ต่อให้ชนะสวยแค่ไหน หรือแข็งแกร่งเพียงใด ก็จะขึ้นได้ทีละสิบชั้นเท่านั้น ไม่มีทางกระโดดหลายชั้นได้

ยกเว้นคนอย่าง คิรัวร์ ที่เคยถึงชั้น 190 มาก่อนแล้วกลับมาใหม่ จึงได้สิทธิขึ้นตรงไปชั้น 180 โดยตรง

รอนชนะอย่างง่ายดาย ชิสุคุเองก็ไม่แพ้กัน

โดยเฉพาะตอนเห็นคู่ต่อสู้ของเธอ ที่ตอนแรกพูดจาดูถูกเพราะเห็นชิสุคุเหมือนเด็กทั่วๆไปที่มีดีแค่น่ารัก รอนถึงกับหัวเราะขำอยู่บนอัฒจันทร์

สุดท้าย คู่ต่อสู้คนนั้นก็โดนชิสุคุใช้สันมือฟาดจนสลบไปง่ายๆ ก่อนจะได้เลื่อนขึ้นมาชั้นเดียวกับรอน

หลังได้เงินรางวัลมา รอนกับชิสุคุก็ขึ้นลิฟต์ไปด้วยกัน

“ร้อยห้าสิบสองเจนนี่…พอซื้อแค่น้ำอัดลมเองเหรอ”

ชิสึคุเขย่าซองเงินในมือ ก่อนจะพบว่ามีเงินอยู่แค่นี้ จึงอดบ่นออกมาไม่ได้ว่า

“ขี้งกจริงๆ”

“แอ่ม น้องสาวคนนี้ ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ในชั้นแรก เงินรางวัลก็จะได้แค่ 152 เจนนี่อยู่แล้ว แต่ถ้าชนะที่ชั้น 50 ที่พวกเธอกำลังจะไป จะได้ 50,000 เจนนี่ เลยล่ะ”

สาวพนักงานลิฟต์ในชุดยูนิฟอร์ม หอประลองกางหาว อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“งั้นเหรอ ขอบคุณนะ”

ชิสึคุ ตอบกลับสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เป็นคำพูดมาตรฐานที่ไม่มีความจริงใจอยู่เลย

ก็เพราะสำหรับ ชิสึคุ ที่โตมาจากนครดาวตก การพูดขอบคุณก็เหมือนกับการฆ่าคนเพื่อแย่งข้าวและน้ำ ไม่มีความหมายอะไร

สาวลิฟต์เองก็เข้าใจ จึงแค่ยิ้มมุมปากเบาๆ แล้วหันหน้าไปทางอื่น

ส่วน รอน จ้องเธออยู่สองสามวิ ก่อนจะละสายตา

“แข็งแกร่งไม่เลว อย่างน้อยก็เก่งกว่าตอนฉันเพิ่งออกจากนครดาวตก ซะอีก”

รอนประเมินพลังเธอแล้วจึงให้ความเห็นแบบนั้น

มันสมเหตุสมผล เพราะพนักงานที่บริการลิฟต์ที่หน้าตาน่ารักแบบนี้ที่ต้องรับ-ส่งผู้คนใน หอประลองกางหาว ทุกวัน ย่อมต้องเจอพวกนักสู้เก่งๆ ที่นิสัยแย่ หยาบคาย หรือแม้แต่โรคจิต

ถ้าไม่มีพลังพอจะป้องกันตัวเอง ก็คงเป็นโศกนาฏกรรมไปแล้ว

“ติ้ง—”

“มั้งสองท่าน ถึงแล้วค่ะ ขอให้โชคดีกับการแข่งนะคะ”

พนักงานสาวยิ้มอย่างมืออาชีพ กล่าวลา รอน ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง

“ชั้น 50 สินะ ไปกันเถอะ ชิสึคุ”

“อืม”

ในพริบตา สามวันผ่านไป

ตลอดสามวันนี้ รอน และ ชิสึคุ เริ่มมีชื่อเสียง เพราะทั้งคู่ชนะด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวทุกแมตช์ จนถูกนำไปออกข่าวของ หอประลองกางหาว หลายครั้ง

“ปัง!”

นักมวยผิวดำคนหนึ่งล้มลงกับพื้น มือกุมคอหอยแน่น หลังถูก รอน ใช้ท่า ทุบคอหอย ดวงตาของเขาเริ่มไร้แววตา

“รอน ขึ้นไปชั้น 190!”

หลังกรรมการประกาศ เสียงเชียร์และสียงปรบมือก็ดังสนั่น

ที่ทางเดินหน้าอัฒจันทร์ หญิงสาวร่างเล็ก ผมชมพูอมม่วง กำลังยืนมอง รอน ที่อยู่บนเวทีด้วยสายตาเย็นชา

ถึงจะเห็นหลายครั้งแล้ว แต่ภาพที่ รอน แกว่งแขนเบาๆ แล้วศพตรงหน้ากลับกลายเป็นใบหน้าอันสงบไร้ความแค้น ก็ยังทำให้เธอขมวดคิ้ว

“ทำให้ศพเป็นแบบนี้ได้… คล้ายพลังลบล้างเน็นเลย”

เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเรียบเย็นที่ออกมาไร้อารมณ์สิ้นดี

“แล้วผู้หญิงข้างๆ เขา…ก็…”

“กริ๊ง กริ๊ง—”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอ

“ฮัลโหล—”

“มาจิ ธุระทางฝั่งนี้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พวกเรามาถึงหอประลองกางหาวแล้ว”

“รับทราบ ทางฝั่งฉันก็สืบมาหมดแล้วเหมือนกัน พวกเขาพักห้องเดียวกัน เลขห้องคือ…”

ในขณะที่มาจิ หญิงสาวผมม่วงพูดโทรศัพท์อยู่ รอน ก็กำลังดึงสกิลโจมตีและป้องกันดีๆ สองอย่าง และพรสวรรค์ด้านพละกำลังระดับกลางออกมาจากร่างคู่ต่อสู้ ก่อนจะเดินลงเวที

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้ว คู่ต่อสู้ที่เจอก็ล้วนเป็นพวกแข็งแกร่ง รอน จึงได้ของดีมามากมาย

และนอกจากแตะศพในเวทีแล้ว ทุกคืน รอน ยังไปห้องเก็บศพอีกด้วย

เขารู้แล้วว่า ไม่ใช่ศพทุกศพจะถูกนำไปเก็บในห้องเก็บศพ บางศพอาจถูกคนทำความสะอาดโยนลงเครื่องบดขยะใกล้ๆ ไปแล้ว

เพราะฉะนั้น ในสนาม หากมีคนตาย รอน จะรีบแตะศพก่อนเสมอ

สามวันสามคืนที่แตะศพมา โชคดีเจอศพของผู้ใช้เน็นอยู่หลายคน ทำให้ รอน ได้พลังออร่าบริสุทธิ์จำนวนมาก และแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

จสกคำพูดของชิสึคุ เธอรู้สึกว่าเขา “อันตรายมากแล้ว”

พลังของ รอน ตอนนี้ คงอยู่ระดับเดียวกับ ชิสึคุ ล่ะมั้ง

หลังจากทดลองแตะศพมาหลายครั้ง รอน สรุปได้ว่า ศพที่มีค่าและได้ของดีที่สุด คือศพของผู้ใช้เน็น

ของที่ได้อย่างน้อยสุด ก็คือออร่าบริสุทธิ์

และเมื่อรอนได้เน็นดั้งเดิมของผู้ตายจากศพผู้ใช้เน็นพวกนั้นนั่นเอง เขาจึงรู้ว่า ความสามารถของเขา… มันโกงแค่ไหน…!