บทที่ 25 : คฤหาสน์ผีเสื้อ

บทที่ 25 : คฤหาสน์ผีเสื้อ

ทันจิโร่ที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ พลันนึกขึ้นได้

“ไม่คิดเลยว่าจะมีองค์กรแบบนี้อยู่จริง…ไม่น่าแปลกใจแล้วที่กิยูซังถึงจะฆ่าเนซึโกะ”

โทมิโอกะ กิยูไม่ได้ตอบกลับ เขาแพ้แล้ว และในเมื่อให้คำมั่นไว้ เขาก็ต้องรักษาสัญญา เขาเก็บดาบกลับเข้าฝัก ขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่นอนอยู่บนรถเข็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

โดยปกติ ใครก็ตามที่ปนเปื้อนเลือดอสูร จะต้องกลายเป็นอสูรในเวลาอันสั้น แต่เด็กสาวคนนี้…ดูเหมือนกำลังฝืนบางอย่างอยู่

ร่างกายของเธอเริ่มมีสัญญาณของการกลายสภาพ แต่จิตสำนึกของเธอกลับยังไม่ฟื้นคืน

เขาไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

ต่อให้ทันจิโร่ไม่เข้ามาขวาง ในสภาพของเธอแบบนี้…เขาก็คงลงมือไม่ลงอยู่ดี

เขาหันไปมองทันจิโร่

“บอกฉันที ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา”

-

“นายบอกว่าเป้าหมายของอสูรคือตัวนาย?”

ทันจิโร่เล่าทุกอย่างอย่างละเอียดที่สุดเท่าที่จำได้ หลังฟังจบ กิยูก็ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ขับเคลื่อนอสูรให้กินมนุษย์คือ ‘ความหิว’ มันจู่โจมนายเพราะต้องการกิน ทำไมต้องเจาะจงมาเล่นงานนายด้วย? ในกลุ่มของพวกนาย…นายไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุดด้วยซ้ำ”

สายตาของกิยูเหลือบมองไปทางโจทาโร่ แล้วก็หันไปมองคิเอะซึ่งยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่มีข้อสงสัยเลยสองคนนั้นเหมาะจะเป็นเหยื่อของอสูรมากกว่า

คนหนึ่งสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นเต็มร่าง อีกคน แม้จะร่างเล็กกว่า แต่ก็มีความอ่อนนุ่มตามวัย

หากเปรียบโจทาโร่กับเนื้อแดงไร้มัน คิเอะก็คงเป็นหมูสามชั้นลายสวยนุ่ม ชุ่มฉ่ำ เคี้ยวง่าย

เมื่อเทียบกับสองคนนั้น เด็กอย่างทันจิโร่ก็เป็นได้แค่ของหวานหลังอาหาร

อสูรจะจงใจเจาะจงเล่นงานเด็กคนหนึ่งที่ดูไม่น่ากินเอาเสียเลยเพื่ออะไร?

อสูรส่วนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยความหิว อิ่มก็หลบ หิวก็ออกล่าง่าย ๆ แค่นั้น

แน่นอนว่าอาจมีอสูรบางตนที่มีรสนิยมแปลก หรือมีเหตุผลเฉพาะตัว แต่หากเป็นอสูรที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ครอบครัวคามาโดะก็คงไม่รอดชีวิตมาทั้งบ้านแน่

จากข้อมูลทั้งหมด มันคืออสูรระดับต่ำที่อ่อนแอและหิวโหย ถ้าไม่ใช่แบบนั้น พวกเขาไม่มีทางรอดมาได้ครบ

“แต่โจทาโร่ซังเป็นคนบอกผมเองนะครับ”

ทันจิโร่ยืนยัน สีหน้าเชื่อมั่น

“เขาไม่มีทางโกหกผมแน่ ๆ”

แม้จะเถียงกลับด้วยเหตุผลไม่ได้ กิยูก็ยังยืนกรานตามมุมมองของตัวเอง

“มันอาจเป็นแค่ภาพลวงตาของนายก็ได้”

อสูรที่จงใจไล่ล่าเด็กชายหน้าตาจืดจาง มีแผลเป็นกลางหน้าผาก ที่ทั้งดูไม่น่ากินและไม่น่ารัก…มันน่าจะเป็นเรื่องเพ้อฝันมากกว่า

รูปลักษณ์ของทันจิโร่ไม่เข้าข่ายกลุ่มรสนิยมใด ๆ ทั้งนั้น กิยูไม่สามารถหาเหตุผลใด ๆ ที่จะอธิบายได้เลยว่าทำไมอสูรถึงต้องเลือกเขา

ในทางกลับกัน โจทาโร่คือคนที่มีบาดแผลหนักกว่า แค่กวาดตามองก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องสู้กับอสูรอย่างดุเดือดแน่

ร่างกายแบบนั้น…ตรงสเปคของอสูรเป๊ะ

ทั้งหมดนี้ยิ่งตอกย้ำสมมุติฐานของกิยู

“เรื่องไร้สาระพวกนี้จบได้แล้ว พวกนายควรไปได้แล้ว อย่ามาเกะกะ” โจทาโร่พูดเสียงเรียบ ใบหน้าเย็นชาอย่างเคย

ทันจิโร่โค้งตัวให้กิยูอย่างสุภาพ

“เนซึโกะอาการแย่ลงเรื่อย ๆ กิยูซัง ขอบคุณที่อุตส่าห์มาหาพวกเรา”

เขากล่าวขอบคุณด้วยใจจริง

“แต่ตอนนี้พวกเราต้องรีบพาเนซึโกะไปโรงพยาบาล ขออนุญาตลาก่อนครับ”

“โรงพยาบาล?”

กิยูชะงักเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า

“ไร้ประโยชน์ โรงพยาบาลรักษาเธอไม่ได้หรอก”

“ผมรู้ครับว่ากิยูซังเคยพูดว่าบางทีมีแค่อสูรเท่านั้นที่รู้วิธีรักษาเนซึโกะ แต่ตอนนี้พวกเรายังไม่รู้ว่าจะหาพวกมันได้จากที่ไหน”

ทันจิโร่กำหมัดแน่น

“แต่สักวัน…ผมจะต้องหาพวกมันให้เจอ และถามให้ได้ว่าจะทำยังไงให้เนซึโกะกลับมาเป็นมนุษย์ ส่วนตอนนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือพาเธอไปโรงพยาบาล หวังว่าจะช่วยประคองอาการไว้ได้บ้าง”

กิยูนิ่งไปครู่หนึ่ง

“…อาการของเนซึโกะก็ประหลาดจริง ๆ แม้แต่ฉันเองยังไม่เคยเจอแบบนี้ แล้วหมอมนุษย์ธรรมดา ๆ จะรู้อะไรได้ยังไง?”

เพื่อรักษาความสงบของโลกมนุษย์ การมีอยู่ของอสูรเป็นความลับ นอกจากพวกโชคร้าย ไม่อย่างนั้นคนส่วนใหญ่ในชีวิตนี้จะไม่มีวันเห็นอสูรเลยด้วยซ้ำ

หมอธรรมดาจะรับมือกับร่างกายของเนซึโกะได้ยังไง?

เหมือนเขาจะเห็นแววผิดหวังในแววตาทันจิโร่ กิยูจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ

“…แต่ฉันรู้ที่หนึ่ง ที่อาจช่วยพวกนายได้”

จริงเหรอครับ!?”

ทันจิโร่หันไปหาเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง

“กิยูซัง ได้โปรดบอกผมทีเถอะครับ ว่าที่นั่นคือที่ไหน!”

“คฤหาสน์ผีเสื้อ ฐานสนับสนุนของหน่วยพิฆาตอสูร”

กิยูตอบ

“ที่นั่นเป็นศูนย์การแพทย์และการวิจัย มีผู้หญิงคนหนึ่งดูแลอยู่ เธอเชี่ยวชาญด้านเภสัชศาสตร์ อายุยังน้อย แต่ขยันและมีวินัยมาก”

“บางที…เธออาจพอมีหนทางหยุดการกลายร่างของเนซึโกะได้”

เขาหยุดเล็กน้อย

“แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่า…ร่างกายของเนซึโกะตอนนี้ ถูกจัดอยู่ในประเภท ‘อสูร’ แล้ว และด้วยเหตุผลบางอย่าง…เธอคนนั้นอาจไม่ยอมช่วยเหลืออสูร”

“ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นหนึ่งในเสาหลักของหน่วยพิฆาตอสูร หน้าที่ของเธอ…คือฆ่าอสูร”

การต่อสู้กับอสูรคือหน้าที่หลักของหน่วย บุคลากรทางการแพทย์ของพวกเขาจึงย่อมเข้าใจอสูรมากกว่าหมอทั่วไป

“บอกที่อยู่มา” โจทาโร่พูดเรียบ ๆ ไม่มีแววลังเล

สำหรับเขา เรื่องจะช่วยหรือไม่ช่วย…ไม่สำคัญเลย เพราะหมัดแก้ได้ 99% ของปัญหา ที่เหลืออีก 1% ก็แค่ยังต่อยไม่แรงพอ

“กิยูซัง ได้โปรดเถอะครับ…”

ทันจิโร่พูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สมาชิกครอบครัวคามาโดะที่เหลือต่างก็เข้ามาล้อมวง สายตาทุกคู่มองตรงไปยังกิยู เต็มไปด้วยความหวัง

“ก็ได้ ฉันจะพาไปเอง เผื่อมีอะไรผิดพลาดระหว่างทาง”

กิยูถอนหายใจเบา ๆ

“แต่ฉันไม่รับประกันอะไรทั้งนั้นนะ”

“ขอบคุณครับ กิยูซัง!”

ทันจิโร่กับคิเอะกล่าวขอบคุณจากใจ

“เราไม่ปล่อยให้คุณช่วยฟรีแน่ เราจะจ่ายให้!”

“ไม่ต้อง”

กิยูมองสองแม่ลูกที่กำลังจริงจัง ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย

“ไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น”

“ไม่ได้ครับ! เราต้องจ่ายให้คุณแน่นอน!” ทั้งคู่ยังยืนยันหนักแน่น

“ยาเระ ยาเระ…”

โจทาโร่หลับตาพูดเสียงเบา

ครอบครัวนี้…จิตใจดีเกินไป และก็ดื้อเกินไปด้วย

หลายคืนถัดมา ใต้แสงจันทร์กลมดุจจานเงิน ท่ามกลางฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แม้อากาศยังคงหนาวเหน็บแต่หิมะหนักก็หยุดตกแล้วสภาพอากาศเริ่มดีขึ้นทีละน้อย

โจทาโร่กับครอบครัวคามาโดะเดินตามหลังโทมิโอกะ กิยูอย่างเงียบ ๆ เส้นทางทอดผ่านป่าเขียวชอุ่ม เต็มไปด้วยไม้สนและไซเปรสหนาทึบ พื้นดินถูกคลุมด้วยพืชพรรณที่ปกคลุมด้วยหิมะหนานุ่ม

“เฮ้! อีกไกลแค่ไหนกัน ยังต้องเดินอีกนานแค่ไหนเนี่ย!” โจทาโร่บ่นเสียงหงุดหงิด

กิยูหยุดฝีเท้า

“ถึงแล้ว”

ครอบครัวคามาโดะมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง โดยรอบคือป่าสนเขียวขจีเงียบสงัดและเวิ้งว้าง

ในที่ห่างไกลผู้คนเช่นนี้ จะมีสิ่งปลูกสร้างอยู่ได้อย่างไร?

“ไอ้บ้านี่! อย่าบอกนะว่าล้อฉันเล่น?” โจทาโร่ขมวดคิ้ว หน้าตาเย็นชาเต็มไปด้วยความระแวง

“ก็อยู่ตรงนี้แหละ” กิยูยืนยันเสียงเรียบ

โจทาโร่หรี่ตาลง เตรียมตัวจะลุยเต็มที่ ใครก็ตามที่กล้าหลอกเขา…มักไม่จบสวย

โชคดีที่กิยูอธิบายออกมาทัน

“พวกนายรอตรงนี้ก่อน”

“คฤหาสน์ผีเสื้อเป็นที่พักและศูนย์แพทย์ของหน่วยพิฆาตอสูร ข้างในมีสมาชิกของหน่วยจำนวนมากบางคนสุดโต่งมาก ถ้าพาเนซึโกะเข้าไปโดยไม่เตรียมการ…อันตรายแน่นอน”

สมาชิกส่วนใหญ่ของหน่วยพิฆาตอสูรเคยได้รับความเจ็บปวดจากอสูรมาก่อน จะให้ยอมรับอสูรอย่างเนซึโกะ…ไม่ใช่เรื่องง่าย

สำหรับพวกเขาอสูรคือศัตรูที่ต้องฆ่าเท่านั้น การพาเนซึโกะเข้าไป…ก็เหมือนพาเธอเข้าไปในกับดัก

โจทาโร่เองก็คิดไว้ล่วงหน้าแล้ว และมีแผนรับมือ เมื่อได้ยินคำอธิบายของกิยู จึงไม่ได้โต้แย้งอะไรอีก

อีกอย่างตลอดทางที่ข้ามเขามา เขาเองก็ใช้ สตาร์ แพลตตินั่ม สอดส่องจากยอดเขา และเคยเห็นอาคารหลังหนึ่งซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้

บ้านหลังนั้นถูกซ่อนอย่างแนบเนียน แต่ สตาร์ แพลตตินั่ม ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

‘นั่นคงเป็นคฤหาสน์ผีเสื้อที่กิยูพูดถึง’

สำหรับคำถามว่าทำไมต้องสร้างไว้ในที่ลับตาแบบนี้ โจทาโร่ก็มีคำตอบในใจแล้ว

เขาชอบดูซีรีส์นักสืบอย่าง Columbo ตั้งแต่ยังเด็ก มีนิสัยชอบสังเกตและวิเคราะห์จากเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ บทบาทของผู้ล่าและผู้ถูกล่า…สามารถสลับกันได้เสมอ

ในเมื่อหน่วยพิฆาตอสูรไล่ล่าอสูร ก็ไม่แปลกเลยที่อสูรจะตามล่าพวกเขากลับ

ถ้าเป็นศูนย์บัญชาการหรือศูนย์แพทย์ที่สำคัญ แต่กลับสร้างแบบเปิดเผย…นั่นสิแปลก

เขาเป็นคนระวังตัวสูง และไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ แต่ตลอดการเดินทางที่ผ่านมากิยูไม่ได้แสดงพิรุธใด ๆ เลย

“…ฉันจะเชื่อนายก็ได้แค่ตอนนี้”

โจทาโร่หันไปสบตากับกิยู ดวงตาสีเขียวอ่อนของเขาสงบนิ่ง แต่ถ้อยคำที่เปล่งออกมากลับเย็นเฉียบ

“ถ้านายกล้าหลอกฉันล่ะก็…ฉันจะเตะไข่นายให้แตกเลย”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับชะงักเงียบ กิยูหันมามองเขานิ่ง ๆ แล้วก็เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

คิเอะมองเสี้ยวหน้าที่เย็นชาของโจทาโร่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางเบาอย่างอ่อนโยน

‘เด็กคนนี้ภายนอกอาจจะเย็นชา แต่ลึก ๆ แล้วใจดีมากแน่ ๆ ที่พูดแบบนั้น…คงแค่พูดเล่นน่ะแหละ โจทาโร่ซังไม่มีทางทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นได้หรอก’

…แต่ใครก็ตามที่รู้จักโจทาโร่จริง ๆ ย่อมรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

หากไม่ได้มาพบกับระบบก่อนหน้านี้ในโลกเดิมของเขา…ไม่นานนักเขาคงได้เจอกับแก๊งอันธพาล และพวกมันไข่แตกกันทุกคน