บทที่ 21 : เนซึโกะยังไม่ตาย

บทที่ 21 : เนซึโกะยังไม่ตาย

จากอาการบาดเจ็บที่เลวร้ายลงและเส้นเลือดที่บิดเบี้ยวผิดรูป โจทาโร่จึงสรุปได้ว่าร่างของเนซึโกะถูกฉีดเลือดอสูรเข้าไป

และก็เป็นจริงเช่นนั้น เลือดของมุซันเปรียบเสมือนพิษร้ายสำหรับมนุษย์ เพียงแค่ถูกฉีดเข้าไปในร่าง มันก็สามารถเปลี่ยนแปลงการทำงานของสมอง ร่างกาย และทุกระบบภายในทันที

แน่นอน มุซันไม่คิดจะเปลี่ยนโจทาโร่ให้กลายเป็นอสูรเหมือนตน แต่การฉีดเลือดเข้าไปเพียงเล็กน้อยสามารถรบกวนการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย และเพิ่มโอกาสในการสังหารเขาได้

ดังนั้นทันทีที่แส้เลือดพุ่งเข้าปะทะร่างกาย เลือดของมุซันก็ไหลพุ่งออกมาจากปลายแส้อย่างแม่นยำ

ทว่า…สิ่งที่มุซันไม่เคยคาดคิดมาก่อน คือจังหวะที่เนซึโกะก้าวออกมาขวางหน้าของโจทาโร่ หากตอนนั้นคนที่รับแส้เลือดเป็นโจทาโร่ บาดแผลที่เปื้อนเลือดอสูรอาจเปลี่ยนชะตาการต่อสู้ให้เป็นอีกแบบโดยสิ้นเชิง

“เนซึโกะโดนฆ่าไปแล้ว ยังจะต้องมาโดนเลือดสกปรกนั่นของมันอีกเหรอ!”

ทันจิโร่คำรามต่ำ ความเกลียดชัง ความเศร้า และความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวพายุอารมณ์

“ใจเย็นก่อน!”

โจทาโร่ตะโกนเสียงดัง เขาไม่อาจปล่อยให้หัวหน้าครอบครัวคนใหม่อย่างทันจิโร่ล้มลงได้ในยามนี้

แม้ท่าทางของเขาจะดูดุดัน เสียงเข้มและดูห้วน ทันจิโร่กลับรู้ดีว่า โจทาโร่ซังไม่ได้พูดจากร้าวใจ แต่ต้องการให้เขาตั้งสติ

ทันจิโร่เช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แม้ใบหน้าจะยังเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ทว่าในใจก็เริ่มสงบนิ่งลงได้บ้าง

โจทาโร่ปรายตามอง ก่อนพูดด้วยเสียงนิ่งหนัก

“เนซึโกะอาการแย่มาก แต่ยังไม่ตาย ร่างกายเธอยังมีสัญญาณของชีวิตอยู่”

สิ้นคำ ทันจิโร่ถึงกับเบิกตากว้าง

“โจทาโร่ซัง…พูดจริงเหรอ!? เนซึโกะยังมีชีวิตอยู่!?”

โจทาโร่พยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่กล่าวอะไรเพิ่มเติม ทุกคนในครอบครัวคามาโดะมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น ดวงตาส่องประกายแห่งความหวัง

“ยอดเลย! พี่เนซึโกะยังไม่ตาย!”

เด็กเล็กหลายคนถึงกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อได้ยินข่าวนั้น

“ทาเคโอะ! เงียบหน่อย!”

เสียงของโจทาโร่ดังขึ้นทันควัน เขาไม่ชอบเสียงจอแจอยู่แล้ว และยิ่งเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน เสียงโวยวายก็ยิ่งรบกวนเขามากเป็นพิเศษ คิ้วของเขาขมวดแน่น ข่มอารมณ์ไม่ไว้จนต้องตะโกนใส่

พลังในน้ำเสียงของเขาทำให้เด็ก ๆ ชะงักทันที พวกทาเคโอะที่เคยหัวเราะดีใจพากันยืนตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นไม่กล้าขยับ

‘โจทาโร่ซังน่ากลัวจัง…’

แต่คามาโดะ ฮานาโกะกลับยกมือทาบอก ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาสีชมพูที่เหมือนกับพี่สาวจ้องมองใบหน้าเคร่งเครียดของโจทาโร่อย่างหลงใหล

‘ถึงจะโกรธ…แต่ก็ยังเท่เหมือนเดิมเลย’

ทุกคนรู้ดีว่าโจทาโร่ไม่ใช่คนธรรมดา แค่เขาสามารถยืนหยัดต่อสู้อสูรร้าย และปกป้องทั้งครอบครัวไว้ได้เพียงลำพัง ก็ถือว่าเป็นบุคคลที่เกินมนุษย์ไปแล้ว

คิเอะที่ใจเริ่มกลับมามีความหวังเอ่ยถามชายร่างสูงตรงหน้า

“โจทาโร่ซัง…ช่วยเนซึโกะได้ไหม? ด้วยพลังของคุณ…”

เธอไม่รู้จะอธิบายพลังนั้นอย่างไรดีพลังลึกลับที่เสกอะไรออกมาจากอากาศได้ราวกับภูตผี

“เธอหมายถึง สแตนด์ สินะ?”

โจทาโร่มองเธอก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา และฟังดูน่าผิดหวัง

“ไม่ได้”

“มะ…ไม่จริง…” คิเอะถึงกับหน้าเสีย

ในใจของเธอ…โจทาโร่ได้กลายเป็นฮีโร่ผู้ไร้เทียมทานไปแล้วโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่แค่เธอ เด็ก ๆ ทุกคนก็คิดเช่นนั้น

แต่ถึงอย่างไร…ไม่ว่าจะเป็น สแตนด์ ที่แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่ใช่พลังที่ทำได้ทุกอย่าง แม้แต่ สตาร์ แพลตตินั่ม เอง…ก็ยังมีข้อจำกัด

โจทาโร่อธิบายเสียงเคร่ง

“เลือดของอสูรได้แทรกซึมเข้าไปในร่างของเนซึโกะเกินครึ่งแล้ว…ในสภาพแบบนี้ แม้แต่ สตาร์ แพลตตินั่ม ก็ทำอะไรไม่ได้”

เมื่อก่อนหน้า สตาร์ แพลตตินั่ม สัมผัสเข้ากับเส้นเลือดของเนซึโกะ เลือดของเธอไหลเร็วขึ้น ไม่ใช่ช้าลง ซึ่งหมายความว่าตอนถูกอสูรโจมตี เธอเคยตายไปแล้ว

แต่เลือดอสูรกลับหลอมรวมเข้ากับร่างของเธออย่างลึกลับ จนสามารถกระตุ้นให้หัวใจและอวัยวะกลับมาทำงานได้อีกครั้ง

โจทาโร่ไม่แน่ใจว่านี่คือเรื่องดีหรือร้าย แต่สิ่งที่แน่นอนคือ…ชีวิตของเด็กสาวยังไม่ดับสูญ

ต่อให้เหลือเพียงความหวังริบหรี่เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้ในการช่วยเธอให้รอด

ทว่า…เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดีจริง ๆ

เขาเคยคิดจะใช้พลัง ริปเปิลพลังงานที่เปรียบได้กับแสงอาทิตย์ ซึ่งสามารถกำจัดเซลล์อสูรได้

แต่ตอนนี้ เลือดของอสูรได้แทรกซึมไปทั่วร่างของเนซึโกะแล้ว ถ้าใช้พลัง ริปเปิล อย่างไม่ระวัง…มันอาจทำลายเนื้อเยื่อภายในร่างเธอ หรือแย่ที่สุดร่างของเนซึโกะอาจสลายกลายเป็นเถ้าถ่านพร้อมกับเลือดอสูรไปเลยก็ได้

ที่สำคัญ เขาเองก็เพิ่งได้รับเทคนิคฝึกฝน ริปเปิล มาเท่านั้น ยังไม่ได้เชี่ยวชาญจนใช้มันเป็นศิลปะสังหารอสูรได้จริง

ด้วยเหตุผลหลายประการ เขาจึงไม่อาจเสี่ยงได้ แต่จะนิ่งเฉยอยู่ก็ไม่ได้เหมือนกัน

ในความคิดของโจทาโร่ ทางเลือกแรกที่เขานึกถึงคือ…โรงพยาบาล

เนซึโกะต้องได้รับการตรวจอย่างละเอียดจากแพทย์ที่มีความชำนาญ ไม่เพียงแต่เพื่อตรวจเลือด แต่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่อวัยวะภายในด้วยเครื่องมือแพทย์ขั้นสูง

แน่นอน ตัวเขาเองก็ต้องได้รับการรักษาเช่นกัน ต่อให้ร่างกายจะแข็งแรงเพียงใด การติดเชื้อก็เป็นสิ่งที่ต้องระวัง ไหมเย็บแผลที่เขาใช้ก็เป็นแค่การประคองเฉพาะหน้า ไม่สามารถค้างอยู่ในร่างกายได้นาน

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป

“ยังไงก่อนอื่น พาเนซึโกะไปโรงพยาบาลก่อน”

“ทันจิโร่ ไปเข็นรถมา”

คำพูดของโจทาโร่ เปรียบเสมือนหลักยึดของครอบครัวคามาโดะในยามวิกฤต ทันทีที่เขาออกคำสั่ง ทันจิโร่ก็รีบลุกไปทำตามทันที

“แล้วพวกเธอล่ะ? ยังจะยืนเหม่อกันอยู่ทำไม รีบเก็บของที่จำเป็นซะสิ” โจทาโร่หันไปมองคิเอะกับเด็ก ๆ ที่ยังยืนนิ่ง ก่อนพูดอย่างเหนื่อยใจ

คิเอะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างลังเลแล้วถามด้วยน้ำเสียงเก้อเขิน

“แต่โจทาโร่ซัง…เราควรเก็บอะไรไปบ้างล่ะคะ? เอ่อ…คือฉันไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ…”

“ชิ…”

‘คุณป้าเอ๊ย…’

หลังสามีเสียชีวิต คิเอะก็เลี้ยงลูกทั้งเจ็ดคนตามลำพัง เธอเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ แต่สุดท้าย…เธอก็เป็นเพียงแม่บ้านธรรมดาคนหนึ่ง เรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าเธอย่อมไม่เด็ดขาดหรือรอบคอบเท่าโจทาโร่

สำหรับครอบครัวที่อยู่ห่างไกลอย่างพวกเขา เรื่องโรงพยาบาลแทบไม่อยู่ในหัวด้วยซ้ำ เวลาใครไม่สบาย ก็ใช้สมุนไพรพื้นบ้านพอประทังอาการไปตามมีตามเกิด ถ้าหนักจริง ๆ ถึงจะตามหมอจากคลินิกในเมืองขึ้นมารักษาที่บ้าน

ที่แบบนี้…ไม่มีทางเลือกอื่น

ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขานึกถึงแม่ของตัวเอง ต่างก็เป็นประเภทที่ต้องคอยดูแลเหมือนกัน

“ยาเระ ยาเระ…”

โจทาโร่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่ไม่หยาบ

“เก็บของที่มีค่าทั้งหมดในบ้านไปซะ…พรุ่งนี้พวกเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว”