บทที่ 19 : เวลาได้หยุดนิ่งลงแล้ว

บทที่ 19 : เวลาได้หยุดนิ่งลงแล้ว

ในบางแง่มุม... โจทาโร่นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าโยริอิจิเสียอีก

โยริอิจิสามารถฟันร่างของเขาให้เปิดออกได้ในพริบตา แต่สิ่งที่ใช้นั้นคือคมดาบ และความเสียหายที่เกิดขึ้นก็เป็นเพียงผิวเผิน แม้จะดูรุนแรง แต่หากไม่ใช่เพราะคุณสมบัติพิเศษของดาบนิจิริน บาดแผลเช่นนั้นสามารถสมานได้แทบจะในทันที

ทว่า... โจทาโร่ใช้กำปั้นล้วน ๆ

ณ ขณะนี้ ไม่มีแม้แต่จุดเดียวในร่างของมุซันที่ไม่บอบช้ำ ต่อให้บาดแผลสมานในทันที หมัดถัดไปก็จะกระแทกซ้ำลงที่เดิมอีกครั้ง

ความเจ็บปวดนั้นต่างกันคนละระดับ หากความเจ็บที่โยริอิจิมอบให้เป็นฟังก์ชันกำลังสอง

โจทาโร่... มอบความเจ็บปวดแบบฟังก์ชันเอ็กซ์โพเนนเชียล

ความเจ็บที่ทวีขึ้นราวกับระเบิดจะกลืนกินสติของเขาทั้งหมด

“ยะเระยะเระ... ดูเหมือนความโกรธจะส่งผลต่อพลังของ สตาร์ แพลตตินั่ม มากยิ่งกว่าอะดรีนาลีนเสียอีก”

เสียงของโจทาโร่เย็นเยียบ ไร้ซึ่งความปรานี เขาจ้องมองมุซันผู้สิ้นสภาพอย่างไร้ความเห็นใจแม้แต่น้อย

“ถึงจะดูใจร้ายที่ซ้ำคนที่กำลังจะจมน้ำ... แต่...” ดวงตาของเขาไม่มีแววลังเลใด ๆ

“ฉันไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่นิด”

“ฉันจะชกต่อไป...จนกว่าแกจะไม่มีแรงแม้แต่จะฟื้นตัวอีกแล้ว”

ทันทีที่สิ้นเสียง หมัดของ สตาร์ แพลตตินั่ม ก็ยิ่งกระหน่ำหนักหน่วงราวพายุคลั่ง แม้จะมีเพียงสองมือ แต่มันกลับก่อเกิดเงาหมัดนับพัน นับหมื่น

“โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา! โอรา!”

แม้ผู้ไม่มีสแตนด์จะไม่ได้ยินเสียงคำรามเหล่านั้น แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน... เสียงร่างเนื้อของมุซันแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ

ความเจ็บปวดนี้เขาไม่เคยประสบมาก่อน ราวกับนักโทษที่ถูกทรมานด้วยการจมน้ำ จิตใจที่ใกล้ขาดอากาศอยากดิ้นรนขึ้นจากผืนน้ำ แต่หินหนักที่ผูกขาไว้ฉุดเขาจมลงตลอดเวลา

เมื่อจนตรอก มุซันจึงตัดสินใจใช้ไม้ตายการแบ่งเซลล์

ในพริบตาเดียว ร่างของเขาก็ระเบิดออกเป็นเศษเนื้อนับพัน

เพราะบาดเจ็บหนัก เขาแบ่งได้เพียง 1,200 ชิ้นเท่านั้น น้อยกว่าครั้งก่อน ๆ อย่างมาก

แต่เวลานี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ต้องหลบหนี... ให้พ้นจากปีศาจคนนี้ให้ได้

ร่างที่ระเบิดกระจายทำให้โจทาโร่ชะงักเล็กน้อย

‘นี่ไม่ใช่แรงของ สตาร์ แพลตตินั่ม แน่...’

‘หึ คิดจะหนีงั้นเหรอ? สตาร์ แพลตตินั่ม!’

โจทาโร่เข้าใจในทันที และ สตาร์ แพลตตินั่ม ก็เร่งความเร็วของหมัดขึ้นอีกขั้น!

“โอรา! โอรา! โอรา! โอรา!”

ในพริบตา เงาหมัดกวาดทำลายเศษเนื้อไปถึง 700 - 800 ชิ้น!

‘เป็นไปไม่ได้! ความเร็วของหมอนี่... เหนือกว่าหมอนั่นอีก! ไม่นะ! ไม่! ไม่!! ไม่!!!’

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้จะไม่ตาย แต่พลังชีวิตจะถูกลดทอนจนหมดสิ้น และเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น... ทุกอย่างก็จะจบสิ้นจริง ๆ

เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี เขารู้สึกถึง "ความตาย" อย่างแท้จริงอีกครั้ง สัญชาตญาณดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดผลักดันให้เขายอมทำทุกอย่าง

เศษเนื้อที่กระจัดกระจายเริ่มปล่อยหมอกเลือดออกมา ในชั่วพริบตา หมอกนั้นควบแน่นกลายเป็นหยดเลือดและพุ่งเข้าใส่โจทาโร่ด้วยความเร็วสูงจนดูเหมือนเข็มนับร้อยพัน

หยดเลือดเหล่านั้นเปรียบเหมือนอาวุธลับ ทุกหยดเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างเข้มข้น

โจทาโร่จ้องมันด้วยสายตาเยือกเย็น

“นี่คือไม้ตายของแกงั้นเหรอ?”

“โอรา!”

หมัดเดียวจาก สตาร์ แพลตตินั่ม กวาดสายลมรุนแรงสลายหยดเลือดทั้งหมดกลับเป็นหมอกอีกครั้ง

“จบแล้ว...”

โจทาโร่พ่นลมหายใจเบา ๆ ร่างของอสูรเหลือเพียงเศษเนื้ออีกสองสามร้อยชิ้น และเขาแน่ใจว่าจะทำลายทั้งหมดได้ ก่อนที่มันจะหลุดรอดไป

แต่ทันใดนั้น…

“แกมันไม่สนใจใครเลยสินะ! โจทาโร่!!!”

เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูของมุซันดังขึ้น

“อะไรนะ!?”

โจทาโร่ขมวดคิ้ว หางตาเห็นบางสิ่ง เข็มเลือดสีแดงฉานนับไม่ถ้วน พุ่งตรงจากนอกระยะของ สตาร์ แพลตตินั่ม

เป้าหมายคือ... ครอบครัวคามาโดะ!

พลังความโกรธที่เพิ่มขีดจำกัด ทำให้เขาหลุดโฟกัสโดยไม่รู้ตัว และคนในครอบครัวคามาโดะก็ออกห่างจากรัศมีป้องกันของเขาไปแล้ว

“ไอ้สารเลว!!”

กรามของเขากัดแน่น หัวใจร่วงไปถึงตาตุ่ม ตำแหน่งและมุมตอนนี้... สตาร์ แพลตตินั่ม ไม่มีทางปัดเข็มทั้งหมดทัน

แม้จะสลายได้บางส่วน แต่เข็มที่เหลือก็ยังจะพุ่งทะลุร่างพวกเขาอยู่ดี

เขาต้องทำเพียงสิ่งเดียว ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม

เวลาไม่มีเหลือแล้ว หากช้าแม้เพียงวินาทีเดียว ร่างของพวกเขาจะถูกแทงทะลุทันที

ไม่มีทางเลือกอื่นอีก เขาต้อง หยุดเวลา

เขารู้ว่า สตาร์ แพลตตินั่ม มีความสามารถนั้น แต่จนบัดนี้... เขายังควบคุมมันไม่ได้เต็มที่

ก่อนหน้านี้ ตอนที่แส้เลือดกำลังจะทะลวงเนซึโกะ เขาเคยคิดจะหยุดเวลาแล้ว แต่เวลานั้นกลับไม่หยุดอย่างที่หวัง

เขาอดสงสัยไม่ได้ เขาจะหยุดเวลาได้จริงหรือ?

เวลาไม่มีรูป ไม่มีเสียง แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกยังไม่อาจหยุดมันได้

แล้วเขาล่ะ... จะทำได้จริงหรือ?

แต่ต่อให้ยังไม่ได้ ตอนนี้... เขาต้องทำให้ได้

เพราะเข็มเลือด... ได้พุ่งถึงตัวพวกเขาแล้ว

ในสายตาตกตะลึงของทันจิโร่และครอบครัว ทันจิโร่เป็นคนที่กล้าหาญและเสียสละ ในวินาทีสำคัญนั้น เขาเอาตัวเองเป็นโล่บังคนในครอบครัวไว้

“ยะเระยะเระ ดาเซ่...”

โจทาโร่ให้ความเคารพกับคนประเภทนั้นอย่างแท้จริง ดวงตาของเขาเพ่งแน่วแน่ แขนยื่นออกไป พร้อมตะโกนเสียงเข้ม

“สตาร์ แพลตตินั่ม!!!”

ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบในสายตาโจทาโร่เริ่มช้าลงเรื่อย ๆ เข็มเลือดที่พุ่งทะยานเมื่อครู่กลับเคลื่อนไหวเชื่องช้า ราวกับหอยทากคลาน เสียงเข็มนาฬิกาดังก้องประหลาด สีสันทั้งหมดของโลก ถูกรวบรวมไปยัง สตาร์ แพลตตินั่ม

และเมื่อเสียงของเข็มนาฬิกาเงียบลง

เวลา... ก็หยุดนิ่ง

เข็มเลือดทั้งหมดค้างกลางอากาศ... ราวกับภาพวาดที่ไม่มีวันขยับ

ความรู้สึกในโลกที่เวลาได้หยุดลงนั้นแปลกประหลาดจนยากจะบรรยาย แต่โจทาโร่ไม่มีเวลาจะดื่มด่ำกับมัน เพราะเขารู้ดีว่าเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มที เวลาที่หยุดนิ่งอยู่นี้อาจคงอยู่ได้แค่ “หนึ่งวินาที” ...หรืออาจน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ

และในช่วงเวลาอันจำกัด เขาต้องกำจัดเข็มเลือดทั้งหมดให้ได้

“โอรา!”

เขาก้าวไปข้างหน้า สตาร์ แพลตตินั่ม ระดมหมัดในพริบตา ลมหมัดแรงมหาศาลก่อเกิดเป็นกระแสวน สลายเข็มเลือดให้แตกเป็นละอองหนา ค้างลอยอยู่กลางอากาศ

แต่ยังคงมีเข็มเลือดขนาดเล็กฝังอยู่ในร่างของทันจิโร่อีกหลายเล่ม แม้กระทั่งตอนนี้ เบื้องหน้าดวงตาของเขา ยังมีเข็มเลือดเล่มหนึ่งลอยค้างอยู่

“โอรา โอรา โอรา...”

มือที่มองไม่เห็นของ สตาร์ แพลตตินั่ม ควักเข็มทั้งหมดออกจากร่างของทันจิโร่ในพริบตา โจทาโร่ยกมือกดหมวกลงเล็กน้อย

“เวลา... กลับมาเดินต่อ”

ในทันทีนั้น โลกที่ไร้สีสันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทันจิโร่ทรุดตัวลงกับพื้น มือยันรับน้ำหนักของตัวเองไว้ เหงื่อเย็นไหลพรากจากหน้าผาก

เขาหอบหายใจแรง ดวงตาจับจ้องมือตัวเองด้วยความไม่เชื่อ ...เขายังไม่ตาย

สมองขาดออกซิเจนจนภาพเบื้องหน้าเลือนราง แต่สัมผัสจากปลายนิ้วบอกเขาอย่างชัดเจน เขายังอยู่ในโลกของคนเป็น

เงาแห่งความตายที่เคยปกคลุมทั่วร่าง ได้มลายหายไปในชั่วพริบตา

เขาเงยหน้าขึ้น เบื้องหน้าเขาคือร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำ แม้ภาพจะพร่ามัว แต่เงาร่างนั้นกลับฝังลึกลงในใจเขาทันที

‘...โจทาโร่ซัง’

ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ในวินาทีสุดท้ายโจทาโร่ช่วยเขาไว้

“ทันจิโร่!”

เสียงของคิเอะตะโกนขึ้น เธอโผเข้ามาโอบรัดร่างของลูกชายไว้แน่น

การสูญเสียเนซึโกะคือบาดแผลในใจที่เกินจะรับ ถ้าต้องเสียทันจิโร่อีกคน...คิเอะไม่กล้าคิดต่อ

เธอแค่ดีใจ...ที่ลูกชายยังปลอดภัย

“ยะเระยะเระ ดาเซ่...”

โจทาโร่หันหลังเล็กน้อย สายตามองไปยังบานประตูไม้ที่แตกกระจาย

เหลือเพียงคราบเลือด... ส่วนร่างของอสูรนั้นหายไปแล้ว

เขาหลบหนีไปได้อีกครั้ง

โจทาโร่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าอสูรของโลกนี้... จะน่ารำคาญถึงเพียงนี้

“ยะเระ...”