บทที่ 12 : ผู้บุกรุกนามว่า "มุซัน"

บทที่12 : ผู้บุกรุกนามว่า "มุซัน"

เนซึโกะคิดว่าตัวเองคงมองผิดไป เพราะตอนนี้ดวงตาของเธอพร่ามัวเต็มที จึงไม่แปลกหากจะเห็นภาพลวงตา

เธอยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะมองออกไปนอกบ้านอีกครั้ง ร่างเงาดำนั้นกลับใหญ่ขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

‘คนงั้นเหรอ?’

เนซึโกะเบิกตาเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจที่ยังมีใครเดินทางอยู่ในสภาพอากาศเช่นนี้ แต่ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่า คืนนั้นโจทาโร่ก็เคยมาเยือนบ้านของพวกเธอในสภาพแบบเดียวกัน

ร่างนั้นดูเหมือนจะมุ่งตรงมาทางบ้านของพวกเธอ บางทีเขาอาจเป็นคนหลงทางในพายุหิมะ และหวังจะขออาศัยหลบหนาวอยู่ด้วย

เมื่อคิดเช่นนั้น ความเวทนาก็ผุดขึ้นมาในใจของหญิงสาว

เธอเห็นร่างนั้นเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จึงรีบตรงไปยังประตูไม้ เตรียมจะเปิดต้อนรับเขา

ลมหนาวกรูเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก โจทาโร่ที่หลับตาอยู่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น และเงาหนึ่งก็ปรากฏในสายตา

"รีบเข้ามาเถอะ! ข้างนอกหนาวมากนะ!"

เนซึโกะหดคอเพราะความเย็น ลืมตาแคบ ๆ และตะโกนออกไปด้วยเสียงดัง

แต่คนในหิมะกลับไม่สนใจ ยังคงก้าวเดินอย่างช้า ๆ และมั่นคง ราวกับไม่รับรู้ถึงสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย การเคลื่อนไหวของเขาสง่างามอย่างน่าประหลาด

คิดว่าเขาอาจไม่ได้ยินเสียง เธอจึงตะโกนออกไปอีกสองครั้ง

"เนซึโกะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

คิเอะที่ตกใจเสียงตะโกนของลูกสาว รีบเช็ดมือที่เปียกชื้นและเดินมาทางประตู แต่ก่อนจะไปถึง ร่างสูงใหญ่ของโจทาโร่ก็ขวางเธอไว้เสียก่อน

แสงสลัว พายุหิมะ และความมืดทำให้คนทั่วไปมองอะไรแทบไม่เห็น

แต่โจทาโร่ไม่ใช่คนทั่วไป ด้วยพลังของสตาร์แพลตินัม แม้ในสภาพเช่นนี้ เขาก็ยังมองเห็นทุกอย่างภายในรัศมีสองเมตรอย่างชัดเจน

ชายที่เดินฝ่าหิมะเข้ามาสวมสูทเรียบร้อย ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษ นัยน์ตาแดงฉานราวดอกกุหลาบ และมุมปากมีรอยยิ้มประหลาด

แม้แต่งกายจะดูเรียบร้อยเหมือนสุภาพบุรุษตะวันตก แต่สิ่งที่โจทาโร่สัมผัสได้ กลับเป็นภาพลวงราวกับสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่มนุษย์... หากเป็นอสูร

โจทาโร่ก้าวฉับ ๆ มายืนข้างเนซึโกะ พร้อมกับที่ร่างนั้นเผยตัวเต็มที่ภายใต้พายุหิมะ

แม้จะยังไม่เปิดเผยตัวตน แต่เขาก็พยายามแสร้งทำเป็นมนุษย์ตามนิสัยที่ติดมานานหลายปี ทว่าแววตาที่คล้ายยิ้ม กลับเผลอเผยความรังเกียจและหยิ่งผยองออกมาเป็นระยะ

เป็นสายตาที่มองชีวิตอื่นด้วยความขยะแขยงและเย็นชา

ประตูไม้เปิดกว้าง ลมหนาวทะลักเข้ามาในบ้าน เนซึโกะตัวสั่นระริก แต่โจทาโร่กลับยื่นมือใหญ่ออกไปวางบนบ่าเธอ แล้วดึงเธอไปหลบอยู่ข้างหลัง

"โจทาโร่ซัง?"

เนซึโกะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงทำเช่นนั้น แต่ร่างกายที่สั่นเทากลับสงบลงทันที ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านจากไหล่ไปทั่วหัวใจ

"เจ้ากำลังรอข้าอยู่หรือเปล่า?"

เสียงเย็นเยียบหลุดจากริมฝีปากของชายแปลกหน้า คืนนี้เขามาเพื่อสังหาร ไม่จำเป็นต้องปิดบังตนต่อหน้าคนอ่อนแอ

เล็บของเขายาวแหลม ดวงตาแดงฉาน คมเขี้ยวโผล่พ้นริมฝีปากอย่างชัดเจน

ไม่ใช่แค่โจทาโร่ แม้แต่เนซึโกะ คิเอะ และเด็กคนอื่น ๆ ก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของชายผู้นี้ แต่ไม่มีใครสงสัยว่าเขาอาจเป็นปอสูร บางคนถึงกับคิดจะเชิญเขาเข้าบ้านด้วยซ้ำ

ทันใดนั้น ทันจิโร่ที่อยู่กับน้อง ๆ ก็รับกลิ่นคาวเลือดรุนแรงเข้าจมูก ร่างทั้งร่างพลันเย็นเยียบ เขาลุกพรวดและเดินตามกลิ่นนั้นออกมา

กลิ่นนี้... ไม่ใช่มนุษย์แน่นอน

เขาเงยหน้า ใบหน้าอันซีดเซียวก็ปรากฏตรงหน้าเขา

จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยเชื่อว่าอสูรมีอยู่จริง แต่เมื่อได้เห็นชายผู้นี้ หัวใจของเขาก็เต้นกระหน่ำ ความหนาวเย็นกัดลึกเข้ากระดูก

ความเชื่อทั้งหมดพังทลายในพริบตา

เพราะผู้ที่เขาเผชิญอยู่ ไม่ใช่อสูรธรรมดา แต่คือราชันย์แห่งอสูรคิบุตสึจิ มุซัน

แผ่นหลังของทันจิโร่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขากำลังจะตะโกนบอกให้เนซึโกะกับคิเอะรีบหนี แต่เสียงของโจทาโร่ก็ดังขึ้นก่อน

"ทันจิโร่! พาน้อง ๆ มาหาฉันเดี๋ยวนี้!"

สีหน้าของโจทาโร่เคร่งเครียด ก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที ระบบเพิ่งส่งภารกิจมาให้เขา

[ปกป้องครอบครัวคามาโดะจากอสูร จำนวนผู้รอดชีวิตจะเป็นเกณฑ์ให้รางวัล]

ในตอนนี้ เขาไม่สนรางวัลของระบบแม้แต่น้อย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ... อสูรที่อยู่ตรงหน้านี้

เขาไม่รู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ที่รู้แน่ชัดคือครอบครัวคามาโดะมีหลายคน หากกระจายตัวกัน จะตกเป็นเป้าถูกจัดการทีละคน และเสียเปรียบอย่างมหันต์

ท้ายที่สุดแล้ว พิสัยโจมตีของสตาร์แพลตินัมมีเพียงสองเมตรเท่านั้น หากอยู่ไกลกว่านั้น เขาย่อมปกป้องใครไม่ได้

ดังนั้น... ที่ปลอดภัยที่สุด ก็คือข้างกายเขา ที่ซึ่งกำปั้นของสตาร์แพลตินัมเข้าถึงทุกจุดได้ภายในพริบตา!

คิบุตสึจิ มุซันสังเกตเห็นทันจิโร่แล้ว

เพียงได้เห็นต่างหูห้อยอยู่บนหูของเด็กหนุ่ม ดวงตาสีเลือดของเขาก็หรี่ลงทันที

ความทรงจำอันไม่น่าพึงใจพลันถาโถมเข้ามาไม่หยุด

โจทาโร่มองเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นบนใบหน้าของชายผู้นั้น

แต่ในวินาทีถัดมา มุซันกลับระงับความรู้สึกตื่นเต้นของตัวเองลงอย่างรวดเร็ว

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบคมกว่ามนุษย์ธรรมดาหลายเท่า

เขารู้จักนักล่าอสูรเป็นอย่างดี แค่สูดลมหายใจก็สามารถประเมินระดับพลังของอีกฝ่ายได้

คนพวกนี้ไม่เพียงไม่มีดาบในมือ

แม้แต่เทคนิคการหายใจซึ่งเป็นรากฐานของนักดาบล่าอสูรก็ยังไม่มีใครฝึกฝนเลยแม้แต่คนเดียว

กับกลุ่มคนไร้พิษสงเช่นนี้ จะมีอะไรให้หวาดกลัว?

‘แค่ต่างหูคู่เดียว จะสำคัญอะไรนักหนา!’

“หนึ่ง… สอง… สาม…”

มุซันชะโงกมองเข้าไปในตัวบ้าน ขยับนิ้วนับจำนวนคนพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“แปดคนงั้นหรือ? เป็นครอบครัวแปดคนสินะ? ไม่มีใครหลงเหลืออยู่ข้างนอกใช่ไหม?”

โจทาโร่ขมวดคิ้ว ตะโกนอย่างดุดัน

“ทันจิโร่! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง? พาน้อง ๆ มาทางนี้เดี๋ยวนี้!”

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ เขาคงลงมือไปนานแล้ว แต่ตอนนี้โจทาโร่เป็นฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง หากเขาเป็นฝ่ายโจมตีก่อน จะเท่ากับเผยไพ่ในมือให้ศัตรูเห็นหมดและนั่นย่อมไม่เป็นผลดีในระยะยาว

เสียงเข้มของโจทาโร่ปลุกทันจิโร่ให้หลุดจากภวังค์ เขาสัมผัสได้ถึงออร่าที่เปลี่ยนไปของชายตรงหน้า แต่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม โจทาโร่ก็เป็นคนที่เขาเชื่อมั่นได้เสมอ

ทันจิโร่จึงไม่ลังเล รีบพาน้อง ๆ ที่ยังงุนงงเดินตรงไปหาโจทาโร่ทันที

มุซันยืนมองภาพนั้นอย่างสงบ ไม่ได้รีบร้อนลงมือ ในเมื่อเหยื่อทั้งหมดกำลังรวมตัวกันอยู่ตรงหน้า

ฆ่าพร้อมกันทีเดียว… ก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาซ้ำซ้อน