บทที่ 3 : การชี้นำของโจทาโร่

บทที่ 3 : การชี้นำของโจทาโร่

พลังของโจทาโร่ทำให้ทันจิโร่เผลอตกอยู่ในภวังค์ เขารู้สึกว่า ทุกครั้งที่โจทาโร่ออกล่าสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือเทคนิค ล้วนดูแข็งแกร่งและเฉียบคมขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าเขากำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วไม่หยุดยั้ง

"ทุกครั้งที่กลับมา ประสิทธิภาพในการล่าของเขาก็เพิ่มขึ้นชัดเจน..."

ทันจิโร่สลัดความคิดแล้วเดินกลับไปพร้อมกับกระต่ายสองตัวในมือ

โจทาโร่เพียงเหลือบตามองเหยื่อ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ไปกันต่อ ลึกเข้าไปในป่าอีก"

จากมุมมองของเขา เนื้อจากกระต่ายสองตัวนั้นแทบไม่พอให้ครอบครัวคามาโดะที่มีสมาชิกถึงเจ็ดคนอิ่มได้ พวกเขาจำเป็นต้องล่าให้ได้มากกว่านี้

เนซึโกะที่เพิ่งเช็ดน้ำตาแห้งพอดี มองไปยังซากกระต่ายในมือพี่ชายด้วยความตกใจ ‘แบบนี้แปลว่า...โจทาโร่ซังไม่ได้โกหก หนูเป็นคนเข้าใจผิดเอง... เขาจับกระต่ายได้จริง ๆ ในพริบตาเดียว’

เด็กสาววัยสิบสามปี หัวใจเริ่มซึมซับความรู้สึกแปลกใหม่ และชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งเย็นชาที่ชื่อโจทาโร่…ก็ค่อย ๆ กลายเป็นภาพในใจของเธออย่างเงียบงัน

ใครจะเชื่อว่าแค่ครึ่งเดือนก่อน เธอยังรู้สึกเจ็บปวดเวลามองกระต่ายบาดเจ็บ แต่ตอนนี้เธอกลับก้าวเท้าเดินตามชายคนนั้นลึกเข้าไปในป่าอย่างไม่ลังเล

ยิ่งลึกเข้าไป แสงสว่างก็ยิ่งมืดลงทีละน้อย เนซึโกะเผลอขยับตัวมาใกล้โจทาโร่มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ขณะนั้นเอง โจทาโร่ที่เดินอยู่ข้างหน้า จู่ ๆ ก็หยุดลงกะทันหัน เนซึโกะไม่ทันระวัง ชนเข้ากับแผ่นหลังอันแข็งแกร่งของเขาเข้าเต็มแรง

"ดูเหมือนวันนี้โชคจะเข้าข้าง"

โจทาโร่ยิ้มมุมปากบาง ๆ ดวงตาจ้องไปยังเนินเขาด้านข้าง

"ไม่คิดว่าจะเจอกวางฝูงใหญ่เข้าให้"

เนซึโกะลูบหน้าผากที่ชนเบา ๆ แล้วหันมองตามสายตาเขา กวางลายหลายตัวกำลังวิ่งเล่นรวมกลุ่มกันอยู่บนไหล่เขา

ทันจิโร่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"เยี่ยมเลย! แค่ตัวเดียวก็กินได้หลายวันแล้วครับ!"

"โจทาโร่ซัง! งั้นล่าแค่ตัวเดียวพอเถอะครับ!"

"ไม่..."

โจทาโร่หันมามองทันจิโร่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ไม่มีตัวไหนจะรอดไปได้ แต่คนที่จะล่าพวกมัน...ไม่ใช่ฉันแต่เป็นนาย, ทันจิโร่"

"ผมเหรอ?"

ทันจิโร่ชี้เข้าหาตัวเองอย่างตกใจ แม้จะเคยล่ากระต่ายหรือสัตว์เล็กมาบ้าง แต่กวางลายเป็นสัตว์ที่ไวต่อเสียงและระวังภัยสูงมาก เขาไม่เคยล่ามันได้เลย

"ทันจิโร่ในฐานะพี่ชายคนโต นายต้องรับผิดชอบ"

โจทาโร่พูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

"สักวันหนึ่ง ฉันจะต้องจากพวกนายไป และตอนนั้น นายต้องเป็นคนหาอาหารให้ครอบครัวเอง"

แม้ทันจิโร่จะเป็นคนอ่อนโยนและซื่อตรง แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็เป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง แต่ตลอดช่วงที่อยู่กับโจทาโร่ เขาเผลอพึ่งพาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

คำพูดของโจทาโร่ในวันนี้ เปรียบเสมือนระฆังปลุกสติ

‘ใช่…สักวันหนึ่งโจทาโร่ซังต้องจากไป ฉันจะต้องเติบโตให้ได้ด้วยตัวเอง... เพื่อปกป้องครอบครัวนี้!’

แววตาของทันจิโร่เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ทันที

"ขอบคุณครับ โจทาโร่ซัง ผมเข้าใจแล้ว"

แต่ไม่ทันไร เขาก็เกาศีรษะอย่างเขิน ๆ

"แต่ว่า…ผมไม่ได้พกอาวุธล่าอะไรมาด้วยเลยครับ"

จะให้ใช้วิธีแบบเดียวกับโจทาโร่เหรอ? ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน

โจทาโร่ชี้ไปยังขวานผ่าฟืนที่ผูกอยู่ที่เอวของเขา

"ขวานนั่นก็ใช้ได้แล้ว การล่าไม่ใช่กิจกรรมที่ต้องเตรียมพร้อมสมบูรณ์ถึงจะทำได้ เหมือนกับชีวิตจริงที่เราไม่อาจรอให้พร้อมก่อนจะเผชิญอันตราย"

ทันจิโร่พยักหน้าแน่น เขาดึงขวานออกจากเอว ก้าวไปยืนข้างโจทาโร่ แล้วกลั้นหายใจ ตั้งสมาธิจ้องไปยังกวางบนเนินเขา

จังหวะนั้นเอง ขวานในมือเขาก็หลุดจากนิ้ว ปลิวหมุนกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังกวางตัวหนึ่งที่กำลังหันหลังให้

แต่น่าเสียดายขวานพลาดเป้าไปนิดเดียว มันเฉียดไปโดนต้นไม้ต้นหนึ่งแทน

"เกือบแล้ว...ขาดอีกนิดเดียวเอง" ทันจิโร่ถอนใจด้วยความเสียดาย

"ไม่เลว"

โจทาโร่กล่าวชม ก่อนจะชี้ข้อผิดพลาด

"แต่ฉันอยากให้คำแนะนำนายสักอย่างก่อนล่า อย่าคิดถึงแค่ ‘ความเร็ว’ แต่ให้คิดถึง ‘ความแม่นยำ’ เป็นหลัก"

"ถ้าโจมตีพลาด มันจะยิ่งทำให้เหยื่อตื่นและวิ่งหนี เว้นแต่นายมั่นใจจริง ๆ ว่าจะโดนอย่าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ผลก็จะเป็นแบบนี้แหละ"

ฝูงกวางที่ได้ยินเสียงขวานกระทบต้นไม้ ต่างก็รู้สึกถึงอันตรายและพากันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

ในตอนนั้นเอง ไม้แหลมหลายเล่มพุ่งออกจากมือของโจทาโร่ด้วยความเร็วสูง เสียงร้องโหยหวนของกวางดังขึ้นพร้อมกันหลายตัว ก่อนที่พวกมันจะล้มลงกับพื้น ไร้ซึ่งลมหายใจในชั่วพริบตา

ทันจิโร่ตะลึงงันอีกครั้ง แต่โจทาโร่ก็แค่หันมาถามเรียบ ๆ

"จำที่ฉันพูดได้ใช่ไหม?"

"อะ...ครับ!"

ทันจิโร่ได้สติ รีบพยักหน้า เขาเพิ่งถูกความแข็งแกร่งของโจทาโร่ทำลายสามัญสำนึกอีกครั้ง

"เนื้อนี้น่าจะพอแล้ว รีบชำแหละซะ แล้วกลับบ้านกัน"

โจทาโร่ทิ้งคำพูดไว้ก่อนจะเดินตรงไปหากวางที่ล่าได้ เพราะหากปล่อยให้กลิ่นเลือดค้างนานเกินไป อาจล่อตัวอันตรายอื่น ๆ มาแทน

ทันจิโร่รีบตามไปช่วยทันที เหลือเพียงเนซึโกะที่ยังยืนอึ้งอยู่กับที่ตั้งแต่ได้ยินว่าโจทาโร่จะจากไปในสักวัน

เธอก็เหมือนถูกตรึงไว้กับความคิดนั้น…

หลังชำแหละกวางเสร็จ โจทาโร่ยืนขึ้น เอ่ยเสียงนิ่ง

"ไปกันเถอะ กลับบ้าน"

แต่ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องแหลมสูงของเนซึโกะก็ดังขึ้น!

"เนซึโกะ!"

ทันจิโร่รีบหันขวับตามเสียง ภาพที่เขาเห็นคือหมีป่าตัวมหึมาสีเทา กำลังยืนอยู่ข้างหลังเนซึโกะ!

มันแยกเขี้ยวอ้าปากโชว์เขี้ยวแหลมคม เลือดเปรอะปาก ส่งเสียงหายใจแรง อุณหภูมิวันนี้อุ่นขึ้นและเจ้าหมีตัวนี้เพิ่งตื่นจากจำศีล มันออกมาเพื่อล่าเหยื่อ และกลิ่นเลือดในอากาศ...คือสิ่งที่ดึงมันมาที่นี่

"พี่ชาย!"

เนซึโกะตะโกนลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

เนซึโกะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก น้ำตาเริ่มไหลพราก เธอกลัวจนแทบขาดใจ และในจังหวะที่กำลังจะหันหลังวิ่งหนี เสียงเข้มจริงจังของโจทาโรก็ดังขึ้นในโสตประสาท

"อย่าหันหลังให้มัน! อย่าเปิดแผ่นหลังให้สัตว์ป่าเด็ดขาด!"

เนซึโกะชะงักทันที เสียงของเขาเหมือนส่งพลังบางอย่างเข้ามาในร่าง เธอหยุดนิ่งจริง ๆ แล้วค่อย ๆ หันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าหมี

"อย่ากลัว อย่ามองตา ให้ถอยหลังช้า ๆ"

เธอไม่ได้คิดอะไรเลย แค่ทำตามทุกคำที่โจทาโร่พูดเพราะในใจเธอ…เธอเชื่อในตัวเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ดีมาก ถอยไปเรื่อย ๆ แบบนั้นแหละ..."

เสียงต่ำของโจทาโร่ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่เขาเองก็ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้เนซึโกะอย่างระมัดระวัง

ดวงตากลมโตของเจ้าหมีจับจ้องที่เนซึโกะ มันกำลังประเมินว่าเธอเป็นภัยหรือไม่

สัตว์ป่ามักมีสัญชาตญาณเฉียบคม แม้เนซึโกะจะพยายามไม่แสดงความกลัวออกมา แต่มันยังคงสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวบางอย่างจากใจเธอ…

และในชั่วพริบตานั้น หมีเถื่อนก็พุ่งตัวเข้าหาเธอด้วยกรงเล็บคมกริบ!

เนซึโกะเบิกตากว้าง ก่อนจะหลับตาแน่นทันที

กลิ่นคาวเลือดจากปากมันกระแทกเข้าจมูก เธอแน่ใจว่าตัวเองต้องตายแน่…

"ORA!!"

เสียงคำรามของโจทาโร่ดังก้องกังวาน!

หมัดของ สตาร์ แพลตตินั่ม กระแทกเข้าที่ใบหน้าหมีอย่างจัง!

หากชะลอเวลาลงได้…คุณจะเห็นใบหน้าของหมีแปรเปลี่ยนอย่างน่ากลัว โหนกแก้มบิดเบี้ยว ฟันกระเด็นออกจากปาก น้ำลายกระเซ็นเป็นสายกลางอากาศ

แค่หมัดเดียว หมีป่าความสูงกว่า 3 เมตร หนักกว่า 500 กิโลกรัม กระเด็นปลิวไกลนับสิบเมตร!

และนั่น…ยังไม่ใช่พลังเต็มที่ของโจทาโร่ด้วยซ้ำ