ตอนที่ 279 ผู้ดูแลบ้าน

ตอนที่ 279 ผู้ดูแลบ้าน

"ช่างเถอะ ถ้าเจ้าทำความสะอาดอยู่ก็ควรจะรีบๆหน่อย ผู้ดูแลบ้าน แม่ของเจ้ากำลังจะมาในอีกครึ่งชั่วโมง" คนรับใช้อีกคนพูดกับเธอก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

"แม่จะมางั้นหรอ ... " เหมยซิ่วพึมพำเสียงเบา

อันที่จริงการไปเยี่ยมหยูรุไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เธอกลับมาในวันนี้ เพราะว่าวันนี้แม่ของเธอจะมาและเธอต้องการมาเยี่ยมแม่ของเธอด้วย

สิบนาทีต่อมาหลังจากทำความสะอาดพื้นที่บริเวณหน้าห้องของ หยูรุ เหมยซิ่วก็ไปที่ลานซึ่งมีคนรับใช้หลายคนมารวมตัวกันอยู่ก่อนหน้าแล้ว

มีคนรับใช้ประมาณสิบกว่าคนทำงานอยู่ที่บ้านและทุกคนก็ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"นานมาแล้วที่หัวหน้าไม่ได้มาที่นี่ ที่เธอมาต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ"

"ไม่เสมอไปหรอก บางครั้งเธอก็มาเยี่ยมเราเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งต่างๆเป็นไปอย่างมีระเบียบ แน่นอนถ้าเธอพบข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย เราโดนแน่"

แม้ว่าผู้ดูแลจะยังมาไม่ถึง แต่สาวใช้เหล่านี้ก็ไม่กล้าที่จะพูดเสียงดัง ได้แต่ซุบซิบกับคนข้างๆก็เท่านั้น

เหมยซิ่วไม่สนใจพวกเขาและไปยืนในขบวน

คนรับใช้คนอื่นเงียบไปชั่วขณะเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นเหมยซิ่ว จากคนรับใช้ทั้งหมดที่นั่น เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดและน่ารักที่สุด นอกจากนี้ เหมยซิ่วยังทำงานโดยตรงกับ หยูรุ ทำให้ตำแหน่งของเธออยู่เหนือพวกเขาโดยปริยาย แน่นอนว่านี่จะทำให้บางคนอิจฉาเธอ อย่างไรก็ตามเมื่อรู้ว่าแม่ของ เหมยซิ่วคือใครพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดให้ร้ายแม่ของเธอต่อหน้าตัวเธอเอง

ไม่กี่นาทีต่อมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก มีคนเห็นร่างที่เข้ามาใกล้พวกเขาจากระยะไกล เป็นร่างของผู้หญิงตัวสูงและสวยผมสีดำมัดเป็นมวยขนาดใหญ่ที่ด้านหลังศีรษะ เธอมีสีหน้าเย็นชาและจริงจัง

เมื่อมองแวบหนึ่งจะเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างเธอกับเหมยซิ่วเช่นลักษณะใบหน้าที่เบื่อหน่ายตามธรรมชาติและออร่าที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่

เมื่อคนรับใช้เห็นร่างของผู้หญิงคนนี้พวกเขาก็ยืดร่างกายและใบหน้าของพวกเขาทันที

เมื่อผู้ดูแลหยุดเดินและยืนอยู่หน้าขบวนไม่กี่เมตรคนรับใช้ทุกคนก็โค้งคำนับและทักทายเธอพร้อมกัน "อรุณสวัสดิ์ผู้ดูแลอาวุโส!"

ผู้ดูแลไม่ตอบรับคำทักทายของพวกเขาและเดินต่อไปและยืนต่อหน้าคนรับใช้ที่อยู่ทางขวาสุดของขบวน

เมื่อเธอหยุดเดิน คนรับใช้ก็เงยหน้าขึ้นยืนเหมือนรูปปั้น

ผู้ดูแลดำเนินการตรวจสอบเครื่องแบบของคนรับใช้และรูปร่างหน้าตาโดยรวมของเธอ

"หันหลัง."

คนรับใช้หันร่างของเธอไปรอบ ๆ ตามคำสั่งของผู้ดูแล

"หันกลับมา"

ไม่กี่อึดใจคนรับใช้ก็หันกลับมาและหันหน้ามาทางผู้ดูแลอีกครั้ง

"คอเสื้อของเจ้าคด มีขนอะไรก็ไม่รู้ติดอยู่ที่ไหล่และรองเท้าของเจ้าก็เต็มไปด้วยฝุ่น เราจ้างลิงมาทำงานให้กับตระกูลหยูตั้งแต่เมื่อไหร่ ออกไปให้พ้นสายตาข้า ไปจัดการสภาพตัวเองเดี๋ยวนี้!" ผู้ดูแลพูดกับคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ค่ะผู้ดูแล!” คนรับใช้ไม่กล้าจะเถียงแม้จะถูกเรียกว่าลิง แต่เธอก็รีบออกจากที่นั่นด้วยความกระฉับกระเฉง

เมื่อเธอตรวจสอบคนรับใช้คนแรกเสร็จแล้ว ผู้ดูแลก็ไปยืนตรงหน้าคนรับใช้คนถัดไปและเริ่มตรวจเธอเช่นกัน

ผู้ดูแลยังคงตรวจตราคนรับใช้ทุกคนจนกว่าจะครบ จนกระทั่งมาถึงท้ายแถว

"กลับหลัง"

เหมยซิ่วหันไปรอบ ๆ ด้วยการเคลื่อนไหวที่ราบรื่นและสง่างาม

"หันกลับมา."

เหมยซิ่วหันกลับมาอีกครั้ง

ผู้ดูแลจ้องมองเหมยซิ่วอย่างเงียบ ๆ สักครู่ก่อนจะหันหลังและเดินกลับไปที่จุดเดิมโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อผู้ดูแลตรวจสอบเสร็จเรียบร้อย คนรับใช้ที่ได้รับคำสั่งให้ออกไปได้กลับมาพร้อมกับการแก้ไขรูปลักษณ์ของพวกเขา

เมื่อทุกคนกลับมาแล้วผู้ดูแลก็พูดว่า "ดูเหมือนว่าข้าหายไปนาน เลยทำให้พวกเจ้าปล่อยปะละเลยได้ถึงขนาดนี้ คราวหน้าถ้าข้ามาจะไม่มีการเตือนล่วงหน้า และถ้าพบใครทำทุเรศแบบนี้อีกหล่ะก็ เตรียมเก็บข้าวเก็บของออกจากบ้านของตระกูลหยูได้เลย "

คนรับใช้ที่นั่นตัวสั่นเมื่อได้ยินคำพูดของผู้ดูแล

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจผู้ดูแลก็พูดต่อว่า "ข้าจะเดินไปรอบ ๆ บ้านสักหน่อย เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเจ้าจะไม่ได้ทำงานทำความสะอาดบ้านอย่างเกียจคร้าน"

ผู้ดูแลไล่คนรับใช้ในเวลาต่อมาบอกให้กลับไปทำงาน

อย่างไรก็ตามในขณะที่เหมยซิ่วเริ่มเดินเธอก็หยุด

“เจ้าอยู่ก่อนเหมยซิ่ว”

"ค่ะผู้ดูแล" เหมยซิ่วตอบก่อนจะยืนเงียบ ๆ

เมื่อคนรับใช้คนอื่นหายไปหมดแล้วผู้ดูแลก็เดินเข้ามาหาเหมยซิ่วและพูดว่า "เจ้าดูไม่แตกต่างไปจากปกติแม้จะมีบางอย่างเกิดขึ้นก็ตาม”

“ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านพยายามจะบอกค่ะ ผู้ดูแล” เหมยซิ่วพูด

"เจ้าไม่จำเป็นต้องแสดงละครกับข้า สาวน้อยนายน้อยถูกไล่ออกจากบ้านและเจ้ากำลังบอกข้าว่าเจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?" ผู้ดูแลพูดกับเธอ

“วันนี้แม่มาเยี่ยมข้าหรอ?” เหมยซิ่วถามเธอ

"ใช่เพราะข้าอยากเห็นใบหน้าที่ร้องไห้ของเจ้า แต่ดูเหมือนว่าเจ้าไม่ได้กังวลหรือเสียใจสักนิดเลยที่เขาไม่อยู่ มันเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร ในเมื่อตอนที่เจ้าฝึกฝนเจ้าก็มีนายน้อยเป็นแรงบันดาลใจอยู่ตลอด "

เหมยซิ่วคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินคำพูดของแม่

แม่ของเธอพูดต่อว่า "เจ้าลืมไปหรือทำไม่เจ้าถึงต้องเป็นคนรับใช้ตั้งแต่แรกให้ข้าช่วยเตือนความจำเจ้าหน่อย เหตุผลที่เจ้าทนกับความลำบากได้ตั้งแต่เจ้ายังเล็ก นั่นก็เพราะเจ้าต้องการจะอยู่เคียงข้างนายน้อยไม่ใช่หรือ"

"ท่านไม่ต้องเตือนข้าเพราะข้าจำได้ดีท่านแม่" เหมยซิ่วพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

"จริงเหรอเพราะมันไม่ได้ดูเป็นอย่างนั้น" แม่ของเธอจ้องมองเธอด้วยแววตาสงสัย