ตอนที่ 280 แม่ของเหมยซิ่ว

ตอนที่ 280 แม่ของเหมยซิ่ว

“ทำไมท่านถึงสนใจเรื่องนี้ ปกติท่านไม่เคยพูดถึงเขาเลย ตอนนี้เขาไปแล้วและข้าก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง...” เหมยซิ่วกล่าวเมื่อแม่ของเธอยังคงจ้องมองเธอเหมือนว่าเธอทำอะไรผิด

"เจ้าไม่สนใจนายน้อยจริงๆงั้นหรือ ความรู้สึกของเจ้าเปลี่ยนไปหลังจากที่เขากลายเป็นคนพิการสินะ เจ้าก็ไม่ได้ต่างจากสาวใช้คนอื่นๆที่เอาแต่นินทาดูถูกเขาลับหลัง จนลืมไปว่าเขาเคยเป็นใครในบ้านหลังนี้" แม่ของเธอส่ายหัว

เหมยซิ่วกัดฟันแน่นหลังจากได้ยินคำพูดของแม่ก่อนจะตะโกนเสียงดังว่า "อย่าเอาข้าไปเปรียบกับขยะพวกนั้น!"

แม่ของเธอยังคงมีสีหน้าสงบแม้ว่า เหมยซิ่วจะระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างไม่คาดคิดหรืออาจเป็นเพราะเธอต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

"ข้าเข้าใจแล้ว" แม่ของเธอพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

"ตามข้ามา" จู่ๆเธอก็พูดขึ้น

เหมยซิ่วไม่พูดอะไรและเดินตามแม่ของเธอเข้าไปในบ้าน

ไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึงหน้าห้องของหยูรุ เหมยซิ่วคิดไว้แต่แรกแล้วว่าแม่เธอจะพาเดินมาที่นี่โดยคาดเดาจากเส้นทางที่เธอเดินมา

แม่ของเหมยซิ่วเคาะประตูทันทีที่พวกเขามาถึงและเธอก็ยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางที่แสดงถึงความเป็นมืออาชีพ

ในขณะเดียวกัน เหมยซิ่วก็ยืนอยู่ข้างๆเธอในลักษณะคล้าย ๆ กัน

ไม่กี่อึดใจ หยูรุก็เปิดประตู

"สวัสดีนายหญิง"

แม่ของ เหมยซิ่วโค้งคำนับ หยูรุและทักทายเธอ เหมยซิ่วตามมาแม้ว่าจะได้พบกับ หยูรุก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม

"สวัสดีค่ะ คุณเหมยเฟิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" หยูรุส่งคำทักทายกลับอย่างสง่างาม

“ขอข้าเข้าไปข้างใน สักครู่ได้ไหมคะ” เหมยเฟิงถามเธอ

"ได้เลยค่ะ." หยูรุพยักหน้า

เหมยซิ่วและแม่ของเธอ เหมยเฟิง เข้ามาในห้องของ หยูรุในเวลาต่อมา

เมื่อเข้ามาในห้องเหมยเฟิงก็เริ่มมองไปรอบ ๆ ห้องทันทีด้วยสายตาที่เฉียบคมของเธอพิจารณาอย่างถี่ถ้วนว่าห้องนั้นสะอาดหรือไม่

"ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณเหมยเฟิง เหมยซิ่วทำหน้าที่ของเธอได้อย่างไม่มีที่ติ" หยูรุกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

“ข้าแค่อยากให้แน่ใจว่าลูกสาวของข้าตั้งใจทำหน้าที่ของเธออย่างดี” เหมยเฟิงพยักหน้า แต่เธอก็ยังคงตรวจสอบห้องของหยูรุต่อไป อีกหนึ่งนาทีหลังจากนั้นถึงขั้นใช้นิ้วปาดใต้โต๊ะเพื่อดูว่ามีฝุ่นบริเวณนั้นหรือเปล่า

“เอาเถอะเหมยเฟิง วันนี้เจ้ามีธุระอะไรหรือเปล่า?” หยูรุถามเธอขณะที่เธอนั่งบนเตียง

จากนั้น เหมยเฟิง ก็พูดว่า "ข้าแค่อยากให้แน่ใจว่าท่านสบายดี นายหญิงแม้ว่าตอนนี้ข้าทำงานที่บ้านหลัก แต่ข้าก็เคยเป็นผู้ดูแลของท่านเป็นเรื่องแปลกงั้นหรือที่ข้าจะมาดูสภาพความเป็นอยู่ของท่านนานๆครั้ง?”

หยูรุแสดงรอยยิ้มหวาน ๆ ก่อนที่จะพูดว่า "ข้าคิดว่าเจ้าจะมาดูเรื่องพี่ชายของข้าเสียอีก"

"ข้าขอโทษที่ท่านต้องผ่านเรื่องร้ายๆเช่นนี้นายหญิง โปรดอย่าบอกนายใหญ่ที่ข้าพูดแบบนี้ แต่ข้าไม่คิดว่านายน้อยสมควรถูกไล่ออกจากบ้านจริงๆแม้ว่าเขาจะยังเด็กมาก แต่เขาก็ทำงานมามากพอแล้วและสมควรที่จะพักผ่อนไปตลอดชีวิต”

คำพูดของเหมยเฟิงทำให้เหมยซิ่วตกตะลึง เธอเคยเห็นแม่ของเธอแสดงความสงสารเช่นนี้มาก่อน

"หากมีอะไรที่ข้าสามารถช่วยท่านได้โปรดบอกข้า อย่าได้เกรงใจ"

หยูรุพยักหน้า "ขอบคุณเหมยเฟิง แต่ข้าสบายดี"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เหมยเฟิง ก็ถามขึ้นว่า "นายน้อย ... ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันนะ ข้านึกไม่ออกว่าเขาจะอยู่ลำพังได้อย่างไร น่าจะมีสักคนที่ช่วยดูแลเขาอยู่...ว่าแต่เป็นใครกันนะ?”

"นั่น ... " หยูรุลังเลที่จะตอบทันที

เมื่อเห็นสิ่งนี้เหมยเฟิงกล่าวต่อ "ข้ารู้ว่าท่านลังเลที่จะบอกอะไรข้าและถูกต้องอย่างไรก็ตามข้ากังวลอย่างแท้จริงเกี่ยวกับความเป็นอยู่ที่ดีของนายน้อย ท่านอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่ข้าเป็นผู้ดูแลส่วนตัวของนายน้อยตอนเขายังเล็ก"

“เอ๊ะจริงเหรอ?” ดวงตาของ หยูรุเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของเหมยเฟิง

เหมยซิ่วรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินเรื่องนี้เนื่องจากเธอจำไม่ได้ว่าเคยเห็นแม่ของเธอเป็นผู้ดูแลหยวนมาก่อน

"ข้าได้รับมอบหมายให้ดูแลเขาเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นข้าได้ชื่นชมนายน้อยและพรสวรรค์ของเขาที่พัดพาโลกทั้งใบมาจับจ้องด้วยความสามารถของเขา ข้าต้องการเป็นผู้ดูแลเขาต่อเพื่อที่ข้าจะได้เห็นการเติบโตของเขาในฐานะอัจฉริยะด้วยตาของข้าเอง แต่โลกนี้ยังมีหลายๆอย่างที่เหนือการควบคุม นายใหญ่ได้มอบหมายงานใหม่ให้กับข้าเสียก่อน"       เหมยเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าท้อแท้น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงใจอย่างปฏิเสธไม่ได้

อย่างไรก็ตามก่อนที่ หยูรุจะได้ตอบกลับ เหมยเฟิง กล่าวต่อว่า "ข้าแน่ใจว่า นายน้อยมีที่พักแล้ว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้ากังวลข้ากังวลเกี่ยวกับผู้ดูแลของเขามากกว่าสิ่งอื่นใด"

"อันที่จริงข้ามีใครบางคนอยู่ในใจ ถ้าท่านอนุญาตให้เขาดูและนายน้อย"

".... " หยูรุไม่รู้ว่าเธอควรตอบสนองอย่างไรและดวงตาของเธอก็หันไปมอง เหมยซิ่วเพื่อขอความช่วยเหลือโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะหัวหน้าคนรับใช้เหมยเฟิงรู้ได้ทันทีเลยว่างานของเหมยซิ่วนั้นมีข้อบกพร่องและเมื่อเห็นสายตาเช่นนั้นของหยูรุเธอก็แทบจะตอบได้ทันที

“ข้าเข้าใจแล้ว ... ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าถึงไม่รู้สึกเศร้าเลยเหมยซิ่ว” เหมยเฟิงค่อยๆหันไปมองลูกสาวของเธอพร้อมกับหรี่ตามองและเธอพูดต่อด้วยการพูดแบบช้าๆ แต่ชัดเจน       “เป็นเพราะพวกเจ้าไม่เคยแยกจากกันเลยนั่นเอง เจ้าก็คือผู้ดูแลใหม่ของนายน้อยงั้นสินะ?”

เหมยซิ่วกลืนน้ำลายอย่างประหม่าหลังจากได้ยินคำพูดแทงใจดำของเหมยเฟิง

“เหมยเฟิง ...พูดถึงเรื่องอะไรหน่ะ ...” หยูรุตื่นตระหนกทันที จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอบอกเหมยซิ่วว่าห้ามดูแลหยวน? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอส่งคนอื่นไปแทน?

"ใช่แล้วท่านแม่ตอนนี้ข้ากำลังดูแลนายน้อย แม่มีปัญหากับเรื่องนั้นไหม?" เหมยซิ่วตอบกลับโดยไม่คิดจะปิดบังความจริง