ตอนที่ 278 เยี่ยมเยียนหยูรุ

ตอนที่ 278 เยี่ยมเยียนหยูรุ

หลังจากป้อนอาหารหยวน เหมยซิ่วก็ไปทำธุระต่างๆของเธอเอง และเข้านอนตามปกติ

ในขณะเดียวกันหยวนก็อยู่ตลอดทั้งคืนเพื่อฝึกฝนตามปกติเช่นกัน

'ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่ข้าได้นอนนั้นมันเมื่อไหร่... ' หยวนคิดกับตัวเอง แต่ก็น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกแตกต่างอะไรเลยแม้จะไม่ได้นอน ในความเป็นจริงเขารู้สึกสดชื่นและมีพลังมากกว่าที่เคย

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเช้าของหยวน เหมยซิ่วก็กลับไปที่บ้านหลังใหญ่เพื่อพบกับ หยูรุ

"สวัสดีเหมยซิ่ว เพิ่งจะเจอกันเมื่อวานที่โรงเรียนแต่ข้ารู้สึกว่าห่างกับเจ้าไปนานเหลือเกิน" หยูรุพูดกับเธอ

อย่างไรก็ตามเหมยซิ่วไม่ตอบในทันทีและเธอมองไปรอบ ๆ ห้องพร้อมกับเลิกคิ้ว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเธอก็พูดว่า “นายหญิงนี่ท่านทำความสะอาดห้องครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ มันดูเรียบร้อยทีเดียวเลยหล่ะ”

"เจ้าพูดเกินไป เหมยซิ่ว" หยูรุกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ

เหมยซิ่วหันไปมองเสื้อผ้าที่วางอยู่บนพื้นและโต๊ะสกปรกที่อยู่ห่างออกไป

โดยปกติเหมยซิ่วจะเป็นคนทำความสะอาดห้องของหยูรุทุกวัน แต่เนื่องจากเธอไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่อีกต่อไปและใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับหยวน จึงไม่ได้คอยมาทำความสะอาดให้

"นายหญิง ... ยังหาคนมาแทนข้าไม่ได้งั้นหรือ?" เหมยซิ่วสงสัยว่าไม่มีใครดูแลหยูรุแทนเธอเพราะไม่มีคนรับใช้คนไหนกล้ายอมปล่อยให้ห้องรกรุงรังเช่นนี้แน่นอน หากเป็นเช่นนั้นพวกเธอคงต้องโดนไล่ออกเป็นแน่

“................”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หยูรุก็พูดว่า "ข้าหาใครมาแทนเจ้าไม่ได้..."

"ทำไมกันหล่ะ?" เหมยซิ่วถามเธอด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอย่างแท้จริง

“ลองคิดดูนะเหมยซิ่ว ถ้าข้าหาคนมาแทนเจ้าพ่อแม่ของข้าจะรู้ว่าตอนนี้เจ้ากำลังดูแลพี่เทียนอยู่และมีโอกาสที่พวกเขาจะบอกเจ้าไม่ให้ช่วยเขา ดังนั้นข้าไม่สามารถหาคนมาแทนที่เจ้าแล้วปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้” หยูรุให้ เหมยซิ่วอธิบายว่าทำไมเธอไม่หาคนรับใช้คนอื่นเข้ามาทำงาน

"โอ้ ... " เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ เหมยซิ่วก็พยักหน้า

"อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้เป็นการแก้ตัวว่าห้องรกของเจ้า นายหญิงข้าจะทำความสะอาดเดี๋ยวนี้" เหมยซิ่วกล่าวและเธอก็ไปทำความสะอาดห้องทันที

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หยูรุจึงพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ "ข้าไม่ต้องการให้งานของเจ้าห่างจากเจ้าอีกแล้วดังนั้นข้าตั้งใจปฏิเสธที่จะทำความสะอาดห้องของข้าเพื่อที่เจ้าจะได้ทำได้"

"... " เหมยซิ่วพูดไม่ออก หยูรุตั้งใจจะปล่อยให้ห้องของเธอสกปรกตลอดทั้งสัปดาห์เพื่อที่จะได้ทำความสะอาดเพียงแค่ครั้งเดียวต่อสัปดาห์ แต่นั่นเป็นภาพลักษณ์ที่ไม่เหมาะสมสำหรับเธอสักเท่าใดนัก

"แล้วเรื่องอื่น ๆ ใครจะดูแลท่าน" เหมยซิ่วจึงถามเธอ

“ข้าไม่ต้องการใครมาดูแลข้า ข้าดูแลพี่เทียนไปพร้อม ๆ กับดูแลตัวเองมาหลายปีแล้วอีกอย่างข้าไม่สามารถไว้ใจให้ใครมาทำงานได้อีกแล้ว พวกนั้นจะต้องรายงานทุกอย่างที่ข้าทำให้กับพ่อแม่ของข้ารู้เป็นแน่”

“พูดถึงพี่เทียน เขาเป็นยังไงบ้างเมื่อเร็ว ๆ นี้มีอะไรสำคัญเกิดขึ้นหรือไม่?”

"เท่าที่ข้ารู้ไม่มีค่ะ" เหมยซิ่วส่ายหัวขณะที่เธอพับเสื้อผ้าของ หยูรุ

"โอ้ข้าเข้าใจแล้ว เมื่อเจ้ากลับไปเจ้าสามารถบอกพี่เทียนได้ไหมว่าผู้เล่นที่เข้าใกล้วิหารแก่นมังกรกำลังถูกสาวกของนิกายนั้นทุบตี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถเข้าใกล้สถานที่นั้นได้อีกต่อไปแม้ว่า แต่ข้าคิดว่าพี่ยังคงต้องพยายามซ่อนตัวตนไว้ก่อน กันไว้ดีกว่าแก้"

เหมยซิ่วมองเธอด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ก่อนจะพูด "นายหญิง ... จะดีกว่าไหมถ้าท่านพูดกับเขาด้วยตัวเอง"

หยูรุขมวดคิ้วทันทีและพูดว่า“แล้วข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไรเหมยซิ่ว ข้าไม่สามารถแม้แต่จะพบกับพี่เทียนได้! ถ้าข้าแอบไปแล้วพ่อแม่รู้เข้า พี่เทียนตกที่นั่งลำบากแน่”

“ไม่จำเป็นต้องนัดเจอนายหญิง โทรไปเอาก็ได้” เหมยซิ่วกล่าว

“เอ๋?”

หยูรุนิ่งเงียบในทันทีและเธอจ้องมองไปที่เหมยซิ่วด้วยสีหน้าตกใจราวกับว่าเธอเพิ่งตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง

"ทะ ...ทำไมข้าถึงคิดไม่ออก! สมองของข้าคงเสื่อมไปหลังจากที่ถูกห้ามไม่ให้เจอพี่เทียนไปแล้วแน่!" หยูรุอุทานในเวลาต่อมา

“ขอบคุณที่เตือนข้า! อ๊ะ! แต่พี่เทียนไม่มีโทรศัพท์ เพราะงั้นข้าจะโทรหาเขาผ่านเจ้าเอาแล้วกัน!” หยูรุก็กล่าวว่า

เหมยซิ่วพยักหน้า "ข้าเข้าใจ"

“ข้าจะโทรหาเจ้าในคืนนี้หลังอาหารเย็น ดังนั้นอย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมหล่ะ!”

หลังจากทำความสะอาดห้องของ หยูรุเหมยซิ่วก็ออกไปทำงานข้างนอกเล็กน้อยเพื่อให้คนรับใช้คนอื่น ๆ ไม่ต้องสงสัยในการหายตัวไปของเธอ

"เหมยซิ่วไม่ใช่เหรอ สวัสดีเหมยซิ่วหายไปไหนมา ไม่ได้เจอกันซะนานเลย!" คนรับใช้อีกคนหนึ่งเรียกเธอออกไปหลังจากที่สังเกตเห็นเธอ

เหมยซิ่วหยุดกวาดพื้นและหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอแล้วเธอก็พูดด้วยสีหน้าเฉยเมย "นายหญิงมอบหมายงานให้ข้า ดังนั้นข้าจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ข้างนอกตอนนี้ .”

หญิงวัยกลางคนพยักหน้าและกล่าวว่า“การเป็นคนเดียวที่ทำงานให้กับนายหญิงคงเป็นเรื่องยาก อย่างไรก็ตามมันดีกว่าการทำงานให้คนพิการอย่างนั้นมาก เบื่อที่ต้องทำงานกับคนแบบนั้นเต็มที ดีแล้วหล่ะที่ถูกเฉดหัวออกจากบ้านไป นายหญิงจะได้ตั้งใจเรียนได้เต็มทีสักที!!”

"............ "

เหมยซิ่วจับไม้กวาดแน่นขึ้นเมื่อเธอได้ยินคำพูดของคนรับใช้คนอื่น แต่เธอไม่ได้พูดอะไรและยังคงเงียบไม่ได้โต้ตอบแต่อย่างใด ขณะที่คนรับใช้อีกคนก็ยังพูดต่อแม้ว่าจะไม่ได้รับการตอบรับใดๆก็ตามเหมือนกับผีเจาะปากมาพูดอย่างไรอย่างงั้น