(เปิดฟรี 50 ตอน!!) CVO ตอนที่ 216: หวนคืนพลับพลามังกร

ตอนที่ 216: หวนคืนพลับพลามังกร

เมื่อหยวนและสาวกคนอื่น ๆ ออกจากสถานที่หลงอี้จุนหันไปมองผู้อาวุโสชานและผู้อาวุโสซวนด้วยสีหน้าจริงจัง

"บอกข้ามา ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง" เขาพูดกับพวกเขาด้วยสีหน้าฟัง

ผู้อาวุโสซวนพยักหน้าและกล่าวว่า "รับทราบท่านผู้นำ"

จากนั้นเขาก็อธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างที่พวกเขาอยู่นอกนิกายโดยเล่าเพียงเหตุการณ์หลักๆที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องเช่นพฤติกรรมคิดไม่ซื่อของผู้อาวุโสฉาน

"ข้าเข้าใจหล่ะ…"

หลงอี้จุน หันไปมอง ผู้อาวุโสฉาน และถามว่า "เจ้ามีอะไรจะบอกข้าอีกไหม"

"เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น" เธอตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดต่อ "ข้ามั่นใจว่ามีปรมาจารย์วิญญาณคอยดูแลศิษย์หยวนในเงามืด"

"อะไร!"

ทั้ง หลงอี้จุน และ ผู้อาวุโสซวนมองเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"เล่ามาให้ชัดๆ!" หลงอี้จุน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเรียกร้อง

ผู้อาวุโสชานพยักหน้าและอธิบายการเผชิญหน้ากับเสียงของเสี่ยวฮัวที่เกิดขึ้นเมื่อเธอก้าวก่ายหยวนมากเกินไป

“การสำแดงพลังฉี…อันที่จริงมีเพียงปรมาจารย์วิญญาณเท่านั้นที่สามารถบรรลุผลสำเร็จเช่นนี้ได้ ...” หลงอี้จุนครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง

แม้อาจารย์วิญญาณขั้นสูงสุดอย่างเขายังไม่สามารถใช้การสำแดงพลังฉีได้ มันเป็นเทคนิคขั้นสูงที่ใช้ฉีในการโจมตีคู่ต่อสู้โดยพวกเขาไม่มีทางรู้ว่าพลังนั้นมาจากที่ใด

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆเราจะไม่ต้องกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับความปลอดภัยของศิษย์หยวน อย่างไรก็ตามเราไม่ควรจะลดการ์ดลงแม้จะรู้ข้อมูลนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องแสดงพลังให้ปรมาจารย์วิญญาณคนนี้เห็นว่าเรา ห่วงใยศิษย์หยวนและความเป็นอยู่ของเขาอย่างแท้จริง”

"ข้าเห็นด้วย." ผู้อาวุโสซวนพยักหน้า

"ดี ตอนนี้เรามาพูดถึงรางวัลของพวกเขากันดีกว่า นิกายควรให้อะไรตอบแทนที่พวกเขาสามารถเอาชนะการแข่งขันดี ถึงจะสมควรแก่ความสำเร็จของพวกเขา” หลงอี้จุน กล่าว

“หรือว่าเราควรให้พวกเขาได้ฝึกฝนที่จุดสูงสุดของมังกรดี” ผู้อาวุโสซวนก็แนะนำ

“จุดสูงสุดของมังกรงั้นหรือ นั่นไม่มากเกินไปใช่ไหม…” ผู้เฒ่าฉานมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง

"ข้าไม่ขัดข้องสำหรับเรื่องนี้ แต่อยากได้เหตุผลเพิ่มเติมอีกสักหน่อย" หลงอี้จุน ไม่ปฏิเสธและขอเหตุผลของเขาแทน

"ถ้าเป็นกับคนอื่นข้าคงไม่ได้คิดถึงเรื่องจุดสูงสุดของมังกรหรอก แต่กับศิษย์หยวนผู้นี้เขาใฝ่หาการฝึกฝนในรูปแบบใหม่ๆอยู่เสมอ ไม่แน่หากเขาเจออะไรดีๆที่นั่น เขาอาจจะรู้สึกติดหนี้เจ้าก็เป็นได้ " ผู้อาวุโสซวนกล่าว

“อืมม…” หลงอี้จุนหลับตาเพื่อไตร่ตรอง

ครู่ต่อมาเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งและพึมพำ“เดิมทีข้าวางแผนที่จะให้เขาเข้าสู่จุดสูงสุดของมังกรหลังจากอาณาจักรลึกลับและก่อนหน้าวิหารมังกร แต่ถ้าข้าปล่อยเขาไปที่นั่นก่อนงาน มันอาจเพิ่มโอกาสในการได้รับอันดับที่สูงขึ้นก็ได้”

"สาวกหลักคนอื่น ๆ จะแครงใจได้ เมื่อพวกเขาได้รู้เรื่องนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อศิษย์หยวนยังคงเป็นศิษย์ชั้นนอก" จู่ๆผู้อาวุโสฉานก็พูดขึ้น

“อืม…การแข่งขันอาณาจักรลึกลับเหลือเวลาเพียงสองสัปดาห์ แม้ว่านี่จะไวกว่าปกติไปหน่อย แต่ข้าจะให้หยวนเป็นศิษย์ชั้นใน ในการทดสอบศิษย์สัปดาห์หน้า” หลงอี้จุน กล่าว

ต่อมาผู้อาวุโสซวนถามขึ้นว่า "แล้วเรื่องเกี่ยวกับหอคอยปลาคาร์ปทะยานข้ามประตูมังกรหล่ะ นิกายที่จะเข้าร่วม ส่งสาวกของพวกเขามาแล้วหรือยัง"

จากนั้น หลงอี้จุน กล่าวว่า "ข้ากำลังจะพูดถึงเรื่องนี้อยู่พอดี ใช่พวกเขาส่งลูกศิษย์มาที่นี่แล้ว เรากำลังรออีกสองสามคนที่จะมาถึง     ก่อนที่เราจะเริ่มและคาดว่าพวกเขาจะมาถึงในวันพรุ่งนี้"

"ข้าเข้าใจแล้ว…"

ในเวลาเดียวกันหลังจากออกจากสำนักงานใหญ่ของนิกาย หยวนก็กลับไปที่บ้านของตัวเองโดยที่คนอื่น ๆ ยังติดตามเขาอยู่

“เราควรจะฉลองชัยชนะของเจ้าที่ พลับพลามังกร” ซวนหวู่ฮั่นแนะนำพวกเขาทันที

"นั่นเป็นความคิดที่ดี มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง!" เฟยยู่หยานพยักหน้า

แล้วเธอก็พูดต่อ "อ่อ.....แน่นอนข้าเลี้ยงแค่ศิษย์หยวน พวกเธอสองคนจ่ายค่าอาหารเอง"

“ขี้เหนียวชะมัด” ซวนหวู่ฮั่นตะคอก

"ทำไมข้าต้องใช้คะแนนสมทบอันมีค่าของข้า ให้หมดไปกับพวกเจ้าด้วยไม่ได้ช่วยเหลืออะไรข้าแม้แต่น้อยมีแต่จะพาเรื่องชวนปวดหัวมาให้” เฟยยู่หยานหัวเราะเยาะกลับโดยไม่ลังเล

ในเวลาต่อมาหยวนและคนอื่น ๆ ก็เดินทางไปที่พลับพลามังกร

ผู้คนที่นั่นมีความสุขเมื่อได้เห็นใบหน้าที่สวยงามของเฟยหยู่หยานที่ พลับพลามังกร เพราะพวกเขาคิดว่าเธอจะมาที่นี่เพื่อฝึกฝนจะเข้อีกครั้งนึง

"ยินดีต้อนรับกลับมาศิษย์พี่เฟย! ที่นี่เงียบเหงามากเมื่อเจ้าไม่อยู่ โชคดีที่เจ้ากลับมาแล้ว” พนักงานคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาต้อนรับพวกเขา

"ศิษย์พี่ซวนและศิษย์น้องมิน - ยินดีต้อนรับสู่ พลับพลามังกร"

"ข้าขอโทษ แต่วันนี้ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นจะเข้ ข้ามาที่นี่เพื่อกินข้าวขอโต๊ะที่ดีที่สุดที่เจ้ามี" เฟยหยู่หยานพูด

“โอ้…อย่างนั้นหรือ…” ศิษย์แสดงสีหน้าผิดหวังหลังจากรู้ว่าเฟยยู่หยานอยู่ที่นั่นเพื่อกินเท่านั้น

“ไว้คราวหลังละกันนะ”

เฟยยู่หยานและคนอื่น ๆ เดินตามเขาไป

อย่างไรก็ตามศิษย์คนนั้นขมวดคิ้วเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าหยวนตามมาข้างหลังพวกเขา และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชา "ขอโทษนะแต่ศิษย์ชั้นนอกไม่ควรร่วมโต๊ะกับพวกสาวกชั้นใน.... กรุณารอข้างนอก"

หยวนเลิกคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า "ข้ามากับพวกเขา"

“เอ๋?”

ศิษย์หันไปมองสาวงามทั้งสามที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยและในขณะนี้เองที่ศิษย์ตระหนักได้ว่าเขาต้องเสียใจครั้งใหญ่

"ข้าขอโทษอย่างสุดซึ้งสำหรับความเข้าใจผิด!" ศิษย์ก้มหัวให้หยวน

"เพียงแค่พาเราไปที่โต๊ะ" เฟยยู่หยานกล่าว

"จะพาไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

ศิษย์หันกลับมาและพาพวกเขาไปที่โต๊ะในเวลาต่อมา

"กรุณาดูเมนูบนโต๊ะสักครู่ครับ แล้วข้าจะกลับมารับเมนูอีกครั้ง ตอนนี้เชิญพวกท่านตามสบาย ... "

สาวกคนนั้นก็ลนลานและรีบขอตัวออกไปเหมือนว่าเขาไม่กล้าอยู่ใกล้ ๆ พวกเขาต่อไปหลังจากที่เขาทำผิดพลาดมหันต์ เขาจึงเดินไปขอร้องให้พนักงานคนอื่นมารับออเดอร์แทน

ไม่กี่นาทีต่อมาศิษย์ที่มีใบหน้าคุ้นเคย ซูโบซึ่งเคยรับใช้ หยวน มาก่อนปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาเพื่อรับออเดอร์อาหาร

......................