(เปิดฟรี 50 ตอน!!!) ตอนที่ 215: เรียกประชุม

ตอนที่ 215: เรียกประชุม

หลังจากการแข่งขันจะเข้สิ้นสุดลงหยวนและคนอื่น ๆ ก็กลับไปที่โรงแรมรอยัลบลอสซัมและพักผ่อนครู่หนึ่ง ก่อนเช็คเอาท์จากโรงแรมและเดินทางกลับไปที่วิหารแก่นมังกรด้วยสมบัติบินของผู้อาวุโสในนิกาย

ในขณะเดียวกันในโลกแห่งความเป็นจริงบุคคลที่มีอำนาจและมีอิทธิพลมากมายจากกว่าสิบตระกูลจากทั่วโลกมารวมตัวกันทางออนไลน์ด้วยการวิดีโอคอลแบบกลุ่ม

"เราต้องทำอะไรซักอย่างกับผู้เล่น หยวน! ทุกครั้งที่ชื่อของมันปรากฏบนประกาศรู้สึกเหมือนกำลังโดนตบหน้า! ฉีกหน้ากันเห็นๆ! " เสียงหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เจ้าจะให้พวกเราทำอะไร เราไม่รู้ตัวตนของผู้เล่นคนนี้ด้วยซ้ำ เงินค่าหัวที่ประกาศออกไปก็ดูจะดึงดูดความสนใจมันไม่ได้สักนิด" อีกเสียงกล่าว

"เหตุผลเดียวที่มันไม่สนใจเงินค่าหัวนั่น คือมันน่าจะอยู่ในตระกูลที่มีเงินมหาศาลอยู่แล้ว... " อีกคนหนึ่งในกลุ่มส่งเสียงแสดงความคิดเห็นของเขา

"ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไร เราไม่สามารถปล่อยให้ผู้เล่น หยวน คนนี้ครองเกมแบบนี้ต่อไปอีกแล้ว! คัลติเวชั่น ออนไลน์กลายเป็นเกมที่ประสบความสำเร็จและเติบโตเร็วที่สุดเท่าที่โลกตั้งแต่มีมาและจะเติบโตต่อไปเมื่อมีผู้คนจำนวนมากขึ้นตระหนักถึงศักยภาพของมัน ! เรายอมให้คน ๆ เดียวผูกขาดไม่ได้!”

"เนื่องจากเราไม่สามารถติดต่อเขาจากภายนอกได้ มีทางเดียวคือต้องติดต่อมันไปในเกม ผู้เล่นหยวนปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งแรกในการแข่งขันดนตรีแถมยังได้รับสมบัติระดับเทพและ เทคนิคขั้นเทพจากการแข่งขันอีกด้วย”

"อะไรนะ!?!"

"ใช่ จากข้อมูลที่ได้จากผู้ร่วมแข่งขันครั้งก่อน เราสืบได้ว่ามันอยู่ทวีปตะวันออก นิกายวิหารแก่นมังกร"

"ทวีปตะวันออกใช่ไหมข้ามีคนจากครอบครัวของข้าในทวีปตะวันออกที่สามารถเข้าใกล้เขาได้ แต่ผู้เล่นระดับสูงของข้าตอนนี้อยู่ในทวีปทางใต้ดังนั้นตอนนี้จึงยังทำอะไรมากไม่ได้" เสียงใหม่ที่เป็นของผู้หญิงพูด .

“ข้ายังมีผู้เล่นสองสามคนในทวีปตะวันออกที่สามารถติดต่อผู้เล่นหยวนได้” อีกเสียงกล่าว

"ข้าไม่ได้ดูหมิ่นครอบครัวหรือผู้เล่นของเจ้า แต่ข้าจะไม่แนะนำให้ส่งผู้เล่นใครก็ได้ส่งๆ เพื่อเข้าพบผู้เล่น หยวน ข้าเกรงว่าการทำเช่นนั้นเขาอาจจะคิดว่านี่เป็นการไม่ให้เกียรติเขาก็ได้ ในการส่งลูกกระจ๊อกเข้าไปแบบนั้น"

"ข้าเห็นด้วยกับมิสเตอร์เจสันถ้าเป็นไปได้เราควรให้ผู้เล่นระดับสูงของเราเข้าไปหาเขาเพื่อที่เขาจะได้รู้สึกสบายใจและรู้สึกเป็นเกียรติมากขึ้น"

"ผู้เล่นชั้นนำในทวีปตะวันออก มีใครจะเสนอชื่อไหม?"

“แล้วดอกสีบัวขาวล่ะ เธอเป็นผู้เล่นระดับท็อปและปัจจุบันอยู่ที่ทวีปตะวันออกถ้าจำไม่ผิด...”

"ใช่ แต่ตอนนี้เธอกำลังเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการแข่งขันนิกายในไม่กี่สัปดาห์หน้า ข้าไม่คิดว่าเธอจะยอมเสียเวลาเดินทางไปยังวิหารแก่นมังกร.”

"จักรพรรดิสายฟ้าก็คงไม่ต่างกัน แล้วจะให้ใครไปได้หล่ะ"

"ผู้เล่นชั้นนำส่วนใหญ่ล้วนยุ่งอยู่กับการเตรียมพร้อมความแข็งแกร่งของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ยอมเสียเวลา ทำให้ตัวเองล้าหลังผู้เล่นคนอื่นๆด้วยการเดินทางไปพบหยวนหรอก"

"ไอ้การแข่งขันที่ว่านี่ ใช่อาณาจักรลึกลับไหม?"

"ใช่ ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นหนึ่งในอีเวนต์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสวรรค์ชั้นล่างและผู้เล่นชั้นนำทุกคนต่างก็ตั้งเป้าไปที่มัน"

"นี่หมายความว่าผู้เล่น หยวน จะเข้าร่วมในกิจกรรมนี้ด้วยแน่ๆ หากเป็นเช่นนั้นเราสามารถรอจนกว่าผู้เล่นอันดับต้น ๆ จะพบเขาในช่วงกิจกรรมนี้ซึ่งจะเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน"

"แม้ว่าข้าต้องการให้เราติดต่อเขาเร็วกว่า แต่หากไม่มีผู้เล่นระดับสูงที่สามารถพบเขาได้ในตอนนี้เราคงต้องรอจนกว่าจะถึง อาณาจักรลึกลับข้าไม่ต้องการเสี่ยงที่จะทำให้ผู้เล่น หยวน คนนี้ขุ่นเคือง"

"เขาต้องรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับเกมแน่ๆ เขาถึงพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว หรืออาจมีความสัมพันธ์กับผู้สร้างเกมนี้ ด้วยอย่างใดอย่างหนึ่ง หากเรากระชับความสัมพันธ์กับเจ้าหมอนี่ได้ เราก็จะได้รู้ความลับนั่นและพัฒนาอย่างเร็วได้เช่นกัน!”

“แล้วพวกตระกูลอื่นล่ะ พวกนั้นอาจกำลังทุ่มกำลังตามหาเขาก็ได้”

"แล้วไงล่ะแม้ว่าพวกเขาจะไปที่วิหารแก่นมังกร แต่พวกเขาก็ยังต้องหาผู้เล่นหยวนท่ามกลางผู้คนนับพันที่นั่น"

"ข้าขอแนะนำให้เราส่งผู้เล่นบางคนของเราไปที่ วิหารแก่นมังกร เพื่อสอดแนมไปพลางๆก่อน"

"ไม่มีทางที่คนอย่างผู้เล่นหยวนจะสามารถซ่อนตัวตนของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าเขาจะพยายามขนาดไหนก็ตาม ความสามารถของเขาไม่ใช่เรื่องที่จะปกปิดได้อย่างง่ายๆ"

"ตกลง เราจะส่งผู้เล่นบางส่วนไปที่ วิหารแก่นมังกรเริ่มจากการติดตามคู่หูของเขาในการแข่งขันดนตรีที่ผ่านมาก่อน หากใครพบเบาะแสก็แจ้งให้คนที่เหลือทราบด้วย”

การโทรแบบกลุ่มสิ้นสุดลงในเวลาต่อมาไม่นานผู้คนที่อยู่ในสายก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับภาระกิจสอดแนมเพื่อตามหาผู้เล่นหยวนผู้โด่งดัง

ในความเป็นจริงคนเหล่านี้ไม่ใช่คนกลุ่มเดียวที่เริ่มการประชุมในวันนี้ ตระกูลอื่นๆก็พากันหารือและวางแผนเช่นกัน

"ยินดีต้อนรับกลับมาพวกเจ้าทุกคน ข้าโล่งใจที่เห็นว่าพวกเจ้าทั้งหมดกลับมาครบทุกคน" หลงอี้จุน กล่าวกับ หยวน และคนอื่น ๆ หลังจากที่พวกเขากลับไปที่ วิหารแก่นมังกร

"ข้าได้ยินมาแล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในการแข่งขันจะเข้ ศิษย์หยวนศิษย์เฟยความสำเร็จของเจ้าได้เพิ่มชื่อเสียงให้กับวิหารแก่น-มังกรและสำหรับความสำเร็จของพวกเจ้านิกายจะมอบรางวัลให้เจ้าอย่างเหมาะสมอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้กลับบ้านและพักผ่อนให้หายเหนื่อยเสียก่อน "

"ขอบคุณท่านผู้นำนิกาย!" เฟยหยู่หยานโค้งคำนับเขาและหยวนก็ทำตาม

ในเวลาต่อมาพวกเขาออกจากสถานที่โดยปล่อยให้ ผู้อาวุโสซวนและ ผู้อาวุโสฉาน อยู่กับ หลงอี้จุน ตามลำพัง

..............................................