CVO ตอนที่ 214: สิ้นสุดการแข่งขันจะเข้ (เปิดฟรี 50 ตอน !!!)

ตอนที่ 214: สิ้นสุดการแข่งขันจะเข้ (เปิดฟรี 50 ตอน !!!)

" เจ้าไม่จำเป็นต้องกำหนดวันก็ได้ศิษย์หยวน ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบข้ารอได้ แต่ข้าสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าใครจะสามารถเรียนรู้เทคนิคขั้นเทพได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ศิลปะจะเข้อาจจะไม่ซับซ้อนเท่ากับเทคนิคการฝึกฝนบางอย่าง แต่ก็ยังคงเป็นเทคนิคขั้นเทพ " เฟย-ยู่หยานพูดกับหยวนหลังจากได้ยินคำพูดของเขาที่ฟังดูออกจะขี้โม้เกินจริงไปสักหน่อย

"งั้นก็ได้" หยวนไม่ได้โต้เถียงกับเฟยหยู่หยานและพยักหน้าก่อนที่จะโยนจะเข้ระดับเทพและจะเข้ระดับเทพลงในแหวนพิเศษของเขา

<ยินดีด้วย! คุณได้รับสมบัติระดับเทพ!>

<ยินดีด้วย! คุณได้รับเทคนิคระดับเทพ!>

หลังจากรับรางวัลแล้ว การแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าให้ผู้เล่นทุกคนได้เห็น

<ผู้เล่นหยวนได้รับสมบัติระดับเทพ!>

<ผู้เล่นหยวนกลายเป็นผู้เล่นคนแรกที่ได้รับสมบัติระดับเทพ!>

เมื่อทั้งหยวนและเฟยหยู่หยานเก็บสมบัติของพวกเขาไปแล้วซ่งหลิงเอ๋อก็พูดกับพวกเขาว่า "ตอนนี้ข้าได้ให้รางวัลชิ้นแรกกับเจ้าแล้ว เรามาต่อที่รางวัลที่สองกันต่อดีกว่า"

“เอ๊ะมีรางวัลอีกเหรอ?” เฟยยู่หยานมองซ่งหลิงเอ๋อด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ซ่งหลิงเอ๋อพยักหน้าและพูดว่า "เจ้าลืมสิ่งที่ข้าพูดตอนเริ่มการแข่งขันไปแล้วหรือ ว่าข้าจะยอมรับผู้ที่ได้อันดับหนึ่งเป็นลูกศิษย์ของข้า"

"จะ - เจ้าหมายถึง ... เจ้าต้องการรับพวกเราเป็นลูกศิษย์ของเจ้าเองงั้นเหรอ เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? กรามของเฟยยู่หยานหล่นลงกับพื้น อย่างไรก็ตามเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสได้เป็นศิษย์ของซ่งหลิงเอ๋อผู้โด่งดัง!

“ทำไมข้าถึงจะพูดไร้สาระต่อหน้าคนนับล้านหล่ะ?” ซ่งหลิงเอ๋อตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"ถึงแม้ว่าความจริงแล้วแต่เดิมข้าต้องการรับเพียงแค่หยวนเป็นศิษย์ของข้าเท่านั้น แต่หลังจากได้เห็นความสามารถของเจ้าที่สามารถแข่งกับลูกศิษย์ของข้าได้อย่างสูสี ข้าจึงตัดสินใจที่จะให้เจ้าเป็นศิษย์ของข้าด้วย" ซ่งหลิงเอ๋อพูดกับเฟยหยู่หยานโดยไม่ได้ปิดบังความตั้งใจที่แท้จริงของเธอ

“แต่เรายังคงเป็นสาวกของวิหารแก่นมังกร…เราไม่สามารถยอมรับใครบางคนจากนิกายอื่นเป็นอาจารย์ของเราได้โดยเฉพาะข้าเนื่องจากข้าเป็นศิษย์หลักแล้ว” เฟยยู่หยานพูดกับเธอ

"ไม่เป็นไรสิ่งที่ข้าจะสอนเจ้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคำสอนของวิหารแก่นมังกร และข้าจะพูดกับอาจารย์ประจำนิกายของเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ นอกจากนี้มันเป็นไปได้ที่จะยอมรับปรมาจารย์จากนิกายอื่นในอดีตก็เคยเกิดขึ้นอยู่หลายครั้ง "

ซ่งหลิงเอ๋อหันไปหาหยวนและพูดต่อ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ต้องการออกจากวิหารแก่นมังกร ดังนั้นข้าจะอนุญาตให้เจ้าอยู่ที่วิหารแก่นมังกรในขณะที่เป็นศิษย์ของข้าในเวลาเดียวกัน ด้วยวิธีนี้เจ้าจะไม่ต้องออกจากนิกายและได้เรียนรู้วิชาจากข้าไปด้วย”

อย่างไรก็ตามหยวนกล่าวว่า "ข้าซาบซึ้งในการพิจารณาของเจ้าผู้อาวุโสซ่ง แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจมุ่งไปทางจะเข้มากเกินไป เพราะข้าสนใจที่จะศึกษาวิชาดาบและกริชมากกว่า"

"เจ้าว่ายังไงนะ?!" ทั้งเฟยยู่หยานและซ่งหลิงเอ๋อจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างอีกครั้ง

เมื่อเห็นการแสดงออกของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อหยวนจึงตัดสินใจที่จะเรียก ดาบมหาเทพ และ ดาราประกายเพื่อพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าเขาฝึกฝนด้วยดาบและกริช

"เห็นไหมข้าเล่นจะเข้เป็นงานอดิเรกซะส่วนใหญ่และข้าไม่ได้ตั้งใจจะเอาดีทางด้านนี้”

"ไร้สาระ! เจ้าจะทิ้งพรสวรรค์ที่สวรรค์มอบให้แบบนี้ได้ยังไง! ข้าไม่ยอมหรอก!" ซ่งหลิงเอ๋อกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากเห็นคนที่มีความสามารถพอ ๆ กับหยวนปล่อยให้พรสวรรค์ของเขาต้องสูญเปล่า

และก่อนที่หยวนจะตอบกลับเฟยหยู่หยานก็พูดขึ้น“ข้าต้องเห็นด้วยกับผู้อาวุโสซ่งในข้อนี้ ศิษย์หยวนเจ้ามีความสามารถที่จะเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญจะเข้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกได้ ทำไมเจ้าถึงไม่มุ่งเน้นไปที่เส้นทางนี้แทนล่ะ? อย่างน้อยเจ้าก็ช่วยบอกเหตุผลของเจ้ากับเราได้ไหม”

รอยยิ้มอันขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยวน จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องอดีตของเขาให้พวกนั้นฟังเล็กน้อย ว่าตอนเขายังเด็กพ่อแม่ของเขาบังคับให้เขาเล่นดนตรีไม่ต่างจากเครื่องจักร

"แม้ว่าข้าจะชอบเล่นดนตรีและรักมันอย่างมาก แต่ข้าพอแล้วกับการต้องเล่นเมื่อข้าไม่ได้อยาก ตอนนี้ข้าพบกับสิ่งที่ข้าสนใจแล้วนั่นก็คือการฝึกฝนกริชและดาบเพื่อใช้ในการต่อสู้ในโลกใบนี้ "

"บางทีข้าอาจจะกลับไปสู่เส้นทางนั้นในอนาคต แต่สำหรับตอนนี้ข้ายังทำได้ข้าอยากสนุกกับทุกสิ่งที่โลกนี้มีให้"

"... "

ซ่งหลิงเอ๋อและเฟยหยู่หยานยังคงพูดไม่ออกสักครู่หลังจากได้ยินภูมิหลังของหยวน

“ดี…ถ้าเจ้าไม่ต้องการมุ่งเน้นไปที่เส้นทางนี้ข้าจะไม่บังคับเจ้าเพราะนั่นจะทำให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้หมายความว่าข้ายอมแพ้ต่อเจ้า ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งคนที่มีความสามารถเท่าเจ้าหยวน จงจดจำคำพูดของข้า - ข้าจะทำให้เจ้าจริงจังกับดนตรีอีกครั้งแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตของข้าก็ตาม!”

หลังจากพูดเสร็จซ่งหลิงเอ๋อก็หันกลับและเดินออกจากห้องไป

และในขณะที่หยวนและเฟยหยู่หยานเตรียมตัวออกจากห้องเช่นกัน ผู้อาวุโสชานและผู้อาวุโสซวนก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาโดยมีหมินลี่และซวนหวู่ฮั่นตามมาติดๆ

"ขอแสดงความยินดีที่ได้ที่หนึ่งศิษย์หยวนศิษย์เฟย! วิหารแก่นมังกรจะตอบแทนสำหรับผลงานของพวกเจ้าอย่างแน่นอน!"

ผู้อาวุโสซวนกล่าวกับพวกเขาด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา

“ผู้อาวุโสซ่งทำอะไรแปลก ๆ กับเจ้าหรือเปล่าศิษย์หยวน” ผู้อาวุโสฉานเริ่มซักและเอามือจับหยวนทั่วร่างกายของเขาราวกับว่าเธอกำลังมองหาอาการบาดเจ็บ

“ข้าสบายดี…” หยวนพูดด้วยน้ำเสียงงุนงงเล็กน้อย

"ยินดีด้วยหยวน! เราจะต้องฉลองโอกาสนี้เมื่อเรากลับไปที่นิกาย!" ซวนหวู่ฮั่นพูดกับเขา

“ยินดีด้วยศิษย์หยวน” หมินลี่กล่าวหลังจากนั้น

"ขอบคุณทุกคน." หยวนพยักหน้าด้วยรอยยิ้มสดใสรู้สึกโล่งใจที่ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง