ตอนที่ 212-213: รางวัลความสำเร็จ (ตอนพิเศษ)

ตอนที่ 212: ผู้เล่นหยวนปรากฏตัว

เนื่องจากแอดมินลงข้ามตอนนี้ไป จึงเปิดให้อ่านฟรีโดยขออภัยในความไม่สะดวกมา นะที่นี้ด้วยครับ

หลังจากซ่งหลิงเอ๋อเปล่าประกาศ ลานแข่งขันก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบทันที

หลังจากได้เห็นเทพธิดามาประทับด้านหลังของหยวนผู้คนที่แครงใจในตัวหยวนตอนแรก ก็เปลี่ยนความคิดไปคนละขั้ว พวกเขาทุกคนตอนนี้ยอมรับฝีมือของหยวนอย่างสุดหัวใจ

ทันใดนั้นมีคนในกลุ่มผู้เข้าร่วมลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาหยวน

คนอื่น ๆ ซึ่งมีเว่ยคังเป็นคนเดินนำเข้ามา

เมื่อเขายืนอยู่ต่อหน้าหยวนทำให้ทุกคนประหลาดใจเว่ยคังก้มศีรษะลงและโค้งคำนับหยวนก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพ "ยินดีด้วยที่ชนะการแข่งขันศิษย์พี่ แม้ว่าเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในการแข่ง แต่เจ้าสมควรได้รับมัน .”

"ด่ะดะ.. ดูสิ! เว่ยคังผู้หยิ่งผยองกำลังก้มหัวให้คนอื่นที่ไม่ใช่นางฟ้าอาวุโสซ่ง!"

“ ข้าเห็นแล้ว!”

ไม่กี่อึดใจไอหวานก็เดินตามเว่ยคังมาและก้มหัวให้หยวนด้วยความเคารพ

"สวัสดี ศิษย์พี่ข้าชื่อไอหวานและข้าอยากจะขอบคุณสำหรับการเปิดหูเปิดตาของข้าในวันนี้ สิ่งนี้อาจฟังดูไม่สุภาพสำหรับอาจารย์ของข้าเล็กน้อย แต่เจ้าได้ทำให้มุมมองของข้าเกี่ยวกับศิลปะจะเข้กว้างขึ้น  หวังว่าเราคงได้เล่นจะเข้ร่วมกันในอนาคต”

หยวนพยักหน้าให้พวกเขาและกล่าวว่า "ขอบคุณ ถ้ามีโอกาสข้ายินดี"

ต่อมาซ่งหลิงเอ๋อถามผู้ตัดสินอีกสองคนว่า "เจ้ามีอะไรจะพูดอีกไหม ถ้าเจ้าไม่พอใจกับผลลัพธ์เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้"

ผู้อาวุโส ซู ส่ายหัวอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "ไม่ไม่จำเป็นข้ารู้ผลการแข่งขันตั้งแต่ตอนที่เขาเล่นจะเข้บ่วงวิญญาณต่อหน้าต่อตาข้าและถ้าข้ากล้าพอ ๆ กับเจ้าผู้อาวุโสซ่ง ข้าก็จะยุติการแข่งขันก่อนกำหนดเช่นกัน "

“ แล้วผู้อาวุโสจิ้งมีอย่างอื่นเพิ่มไหม” ผู้อาวุโส ซู ถามผู้อาวุโสจิ้งซึ่งส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"ทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ข้าอยู่ที่นี่เพียงเพราะนิกายของข้าเป็นผู้สนับสนุนการแข่งขันก็เท่านั้น" ผู้อาวุโสจิ้งยักไหล่

"งั้นก็ตกลงตามนั้น" พวกเขาหันไปมองซ่งหลิงเอ๋อที่พยักหน้า

ไม่กี่อึดใจต่อมาซ่งหลิงเอ๋อหันไปมองหยวนและเฟยหยู่หยานและพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องกังวานอย่างชัดเจน "นี่เป็นการสรุปผลการแข่งขันจะเข้ ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะเฟยยู่หยานและ 'หยวน' จากวิหารแก่นมังกร ที่หนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้! "

"ธะ.. - เธอพูดอะไรน่ะ?"

"หือข้าได้ยิน 'หยวน' ข้าไม่ได้หูฝาดใช่ไหม?

ผู้เล่นที่นั่นจ้องไปที่ร่างที่สวมหน้ากากหยกดำด้วยสีหน้าตกใจ

สามวินาทีต่อมาการแจ้งเตือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือการแข่งขันโดยตรงเพื่อยืนยันข้อสงสัยของผู้เล่น

<ขอแสดงความยินดีกับผู้เข้าร่วมที่คว้าสามอันดับแรกของกิจกรรมนี้!>

<ที่หนึ่ง: ผู้เล่นหยวน>

<อันดับสอง: ไม่ระบุ>

<อันดับสาม: ไม่ระบุ>

<ผลงานอันยอดเยี่ยมของผู้เล่นหยวนที่สะกดจิตผู้ชมนับล้านรวมถึงผู้ตัดสิน ด้วยศิลปะจะเข้ของเขา ได้ที่หนึ่งและจะได้รับรางวัลพิเศษสำหรับความสำเร็จของเขา!>

เบื้องหน้าหยวนมีการแจ้งเตือนสองสามรายการปรากฏขึ้น

<เนื่องจากผลงานของคุณในการแข่งขันจะเข้คุณได้รับชื่อเสียงมากมาย!>

<ชื่อเสียง +1,000>

<คุณได้รับฉายา 'อัจฉริยะด้านจะเข้' จากการได้ที่หนึ่งในการแข่งขันจะเข้>

<เนื่องจากฉายาของคุณ 'อัจฉริยะด้านจะเข้' ดนตรีแห่งจิตวิญญาณที่เล่นจากจะเข้จะมีเอฟเฟกต์ที่เพิ่มขึ้น ทำให้ความแข็งแกร่งของบัฟเพิ่มขึ้น 50%!>

"อะไรนะ! เขาเป็นผู้เล่นหยวนจริงๆ! ผู้เล่นชั้นนำที่มีข่าวลือว่าเป็นสิบแปดมงกุฎ!"

"เป็นไปไม่ได้! ข้าคิดว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ! ข่าวลือนั่นไร้สาระอย่างที่คิดไม่มีผิด!"

"นั่นคือผู้เล่นหยวน! เขาเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆลึกลับสุดๆ!"

ผู้เล่นรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นผู้เล่น หยวน ลึกลับคนนี้เป็นครั้งแรกด้วยตาของพวกเขา เนื่องจากมีเพียงการคาดเดาเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของเขาตลอดเวลา ในความเป็นจริงพวกเขาบางคนถึงกับเชื่อว่า หยวน ถูกสร้างขึ้นโดยผู้สร้างเกมนี้เพื่อหลอกผู้เล่น!

"นี่หมายความว่าเขาเป็นผู้เล่นจริงๆไม่ใช่ NPC ที่สร้างโดยผู้สร้างเกมงั้นสิ! พาดหัวข่าววันนี้ระเบิดแน่ๆ!"

"พวกเขาบอกว่าเขามาจากวิหารแก่นมังกรใช่ไหม นี่ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ บางทีเราอาจจะได้คุยกับเขาเร็ว ๆ นี้!"

ในขณะเดียวกันผู้เล่นในหมู่ผู้เข้าร่วมการแข่งขันก็รู้สึกอยากจะเข้าหาหยวนและพูดคุยกับเขาบางทีอาจจะจับมือเขา แต่อนิจจาซ่งหลิงเอ๋อเพิ่งออกจากเวทีของผู้ตัดสินและยืนต่อหน้าหยวนเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้เขาได้ ด้วยการแสดงออร่าอันทรงพลัง

"ตามข้ามาเพื่อที่ข้าจะได้มอบรางวัลสำหรับความสำเร็จให้แก่พวกเจ้า " ซ่งหลิงเอ๋อพูดกับพวกเขา

เฟยยู่หยานและหยวนพยักหน้าจากนั้นพวกเขาก็เดินตามซ่งหลิงเอ๋อเข้าไปในอาคารโดยทิ้งคนอื่นๆไว้เบื้องหลัง

เมื่อ หยวน ออกจากพื้นที่ผู้เล่นที่นั่นก็เริ่มล็อกเอาต์เกมทันทีและพุ่งความสนใจไปที่พาดหัวข่าวออนไลน์สำหรับ คัลติเวชั่น ออนไลน์ จากนั้นบล็อคข่าวก็ถูกกระหน่ำไปด้วยข้อความใหม่เต็มไปหมด

[ข่าวด่วน! ผู้เล่น หยวน ปรากฏตัวในการแข่งขันจะเข้!]

[ข้อมูลใหม่ที่น่าตกใจเกี่ยวกับผู้เล่น หยวน ปรากฏขึ้นแล้ว!]

[ปัจจุบันผู้เล่น หยวน เป็นศิษย์ของ วิหารแก่นมังกร!]

ข่าวเดินทางเร็วมากจน ยูรุ ซึ่งยังอยู่ที่โรงเรียนได้ยินเรื่องนี้แล้ว

"เจ้าได้ยินไหม! พวกเขาบอกว่าผู้เล่น หยวน ปรากฏตัวในการแข่งขันจะเข้ที่นักเรียนของเราสองคนเข้าร่วม! นี่เป็นการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกของเขา!"

"อะไรจริงเหรอ! เขาหน้าตาเป็นยังไง?!"

“ เขาสวมหน้ากากจึงมองไม่หน้าชัดๆ แต่เขาเป็นผู้ชายที่สูงเพรียว!”

"เขาไม่ใช่เด็กผู้หญิงเหรอ ข้าคิดถูกที่จะไม่ฟังข่าวลือก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเพศของเขา!"

"อย่างไรก็ตามนี่เป็นข่าวใหญ่ข้าแน่ใจว่าจะมีคนจำนวนมากมาเยี่ยมชมวิหารแก่นมังกรตอนนี้พวกเขารู้ที่อยู่ของเขาแล้ว!"

ตอนที่ 213: รางวัลความสำเร็จ

'พวกเขากำลังพูดถึงพี่เทียนเหรอ?' ยูรุ ฟังบทสนทนาระหว่างเพื่อนร่วมชั้นโดยไม่หันไปมองพวกเขาเพราะเธอไม่ต้องการทำให้ดูเหมือนว่าเธอสนใจ

อย่างไรก็ตาม เหมยซิว เป็นอีกกรณีหนึ่ง เธอฟังบทสนทนาขณะที่มองพวกเขาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

'ผู้เล่นหยวน ... ที่หนึ่ง? ถ้าข้าจำไม่ผิด นายน้อยก็เข้าร่วมการแข่งขันดนตรีในเกมด้วย ... 'เหมยซิว คิดกับตัวเอง

ในฐานะคนที่อยู่กับพี่น้องมาตลอดชีวิตเธอรู้ดีถึงความสามารถของ หยูเทียนและเธอพบว่ามันยากที่จะเชื่อว่าคนอื่นที่ไม่ใช่ หยูเทียนจะประสบความสำเร็จเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันดนตรี ในความเป็นจริง หยูเทียนไม่เคยได้รับอะไรที่ต่ำกว่าที่หนึ่งดังนั้นจึงเดาได้เสมอว่าเขาจะได้ที่หนึ่งไม่ว่าเขาจะเข้าร่วมการแข่งขันประเภทใดก็ตาม

'บางทีนายน้อยอาจกำลังเข้าร่วมการแข่งขันรายการอื่นก็ได้ ท้ายที่สุดข้าได้ยินมาว่าโลกใน คัลติเวชั่น ออนไลน์มีขนาดใหญ่กว่าโลกของเราเองหลายเท่า '

“น้องยู!”

จู่ๆก็มีคนเข้ามาหา ยูรุ จากด้านหลังและร้องเรียกเธอ

ยูรุหันกลับไปเห็นหญิงสาวที่ดูไร้เดียงสาผมสีน้ำตาลยาวหยักศกรูปร่างสมส่วนและขนมปังเนื้อขนาดใหญ่สองก้อนบนหน้าอกของเธอยืนอยู่ข้างหลังเธอ

"เซียจิงหยี" ยูรุ ยิ้มให้เธอ

“ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วน้องยูไปกินข้าวกันเถอะ”

"ได้เลย" ยูรุ พยักหน้าและลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะเดินตามหญิงสาวสวยคนนี้ออกไปข้างนอก

ระหว่างทางไปข้างนอกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ในห้องเฝ้าดูเธอจากไปอย่างไม่ละสายตา สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความเคารพ

เมื่อพวกเขาอยู่นอกห้องเรียน ยูรุ และ เซียจิงหยี ก็ไปนั่งลงตรงโต๊ะบริเวณลานกว้างที่โรงเรียนจัดไว้สำหรับนั่งพักผ่อน

"นี่คืออาหารกลางวันค่ะ นายหญิง" เหมยซิววางกล่องอาหารกลางวันขนาดใหญ่และดูหรูหราไว้บนโต๊ะ

“ขอบคุณเหมยซิวเจ้านั่งทานอาหารกับพวกเราได้นะ” ยูรุพูดกับเธอ

อย่างไรก็ตามเหมยซิวส่ายหัวและพูดว่า "ข้าเกรงว่าจะทำตัวทัดเทียมกับนายหญิงที่โรงเรียนจะไม่เหมาะค่ะ... "

ยูรุ ถอนหายใจ "ตามใจเจ้าแล้วกัน ... "

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันอย่างรวดเร็ว เซียจิงหยี กล่าวว่า "น้องยู ข้าแน่ใจว่าตอนนี้เจ้าคงพอได้ยินมาบ้างแล้ว - เกี่ยวกับผู้เล่น หยวน! เขาปรากฏตัวอีกครั้ง!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ ยูรุ และเธอก็พูดว่า "แน่นอนคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนของข้าพูดถึงเรื่องนี้กันจอแจเลยหล่ะ"

"ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อเลยเมื่อข้าได้ยินเรื่องนี้ มันเหมือนว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เลย!" เซียจิงหยี กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะที่ชื่นชมผู้เล่น หยวน

“เจ้าชื่นชมผู้เล่นหยวนคนนี้จริงๆเหรอ?” ยูรุ กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ค่อนข้างดูมีลับลมคมในบนใบหน้าของเธอ

แม้ว่า เซียจิงหยี จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอมาหลายปีและเป็นคนที่เธอไว้ใจอย่างเต็มที่ แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของ หยวน ให้เธอรู้

"แน่นอน! ทุกอย่างเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของเขาทำให้ข้าสนใจ! เจ้าไม่อยากรู้เกี่ยวกับภูมิหลังและตัวตนที่แท้จริงของเขางั้นหรอ!" เซียจิงหยี พูดกับเธอ

“อืม…ข้า…” ยูรุพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วน

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนเจ้าคงตื่นเต้นอยากรู้ใจจะขาด ตอนนี้เจ้าไม่สนใจเขาแล้วงั้นหรอ?" เซียจิงหยี มองไปที่เธอพร้อมกับเลิกคิ้ว

"อะไรประมาณนั้น." ยูรุ พยักหน้า

แล้วเธอก็พูดต่อว่า "เจ้าจะทำไงต่อหากเจ้าได้รู้ว่าเขาเป็นใคร"

"ข้าไม่รู้ ก็อาจจะขอเป็นเพื่อนกับเขาหล่ะมั่ง"

"ขอเป็นเพื่อนงั้นหรอ…?" ยูรุ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของเธอ

"อย่างไรก็ตามเจ้าพร้อมที่จะเล่น คัลติเวชั่น ออนไลน์กับข้าในสุดสัปดาห์นี้หรือไม่ ข้าจะเล่นเกมนี้เป็นครั้งแรกในคืนนี้" เซียจิงหยี ถามเธอ

ยูรุ พยักหน้าและพูดว่า "บอกมาแล้วกันว่าเจ้าเริ่มต้นที่เมืองไหน จะได้เล่นด้วยกันได้"

"โอเคงั้นพรุ่งนี้ ข้าจะบอกให้รู้อีกที!" เซียจิงหยี กล่าว

ในเวลาต่อมาพวกเขากลับไปที่ห้องเรียนเพื่อเรียนต่อคาบบ่าย

ในขณะเดียวกันภายในเกม หยวน เดินตามซ่งหลิงเอ๋อไปที่ห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ในอาคาร

“เนื่องจากเจ้าได้อันดับหนึ่งและไม่มีอันดับที่สองหรือสาม ข้าจะให้รางวัลทั้งหมดแก่เจ้า” ซ่งหลิงเอ๋อกล่าวขณะ ที่เธอวางสมบัติลงบนโต๊ะ .

เฟยหยู่หยานจ้องไปที่จะเข้ระดับเทพและหนังสือเทคนิค ศิลปะจะเข้ระดับเทพด้วยสีหน้างุนงงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้อยู่ใกล้สิ่งที่มีค่ามากขนาดนี้

'ว้าว ... นั่นมัน... ' เธอมองมันด้วยดวงตาที่เป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความอยากได้

อย่างไรก็ตามเฟยหยู่หยานส่ายหัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็หันไปมองหยวนและพูดว่า "เอาเลยศิษย์หยวนรางวัลเป็นของเจ้า  เจ้าคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เรามาถึงจุดนี้ได้และข้าก็ไม่ได้ไร้ยางอายพอที่จะขอสิ่งที่มีค่ามากเมื่อข้ารู้ว่าข้าไม่สมควรได้รับ "

"เจ้าแน่ใจหรือ เราเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ในฐานะทีม ดังนั้นไม่ว่าเราจะมีส่วนร่วมอย่างไรเราควรแบ่งปันรางวัล" หยวนพูดกับเธอ

“ศิษย์หยวน…” รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าของเฟยหยู่หยาน แต่เธอยังคงยืนยันจะมอบสมบัติให้กันเขา

"ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามทำให้ข้ารู้สึกดี แต่ถ้าข้ารับรางวัลไว้นั่นจะทำให้ข้ารู้สึกแย่ลงเสียมากกว่า เจ้ารับมันไว้เถอะ"

“อืม…”

หยวนนิ่งเงียบครู่หนึ่งเพื่อไตร่ตรอง

ไม่กี่อึดใจต่อมาเขาพูดว่า "งั้นเอาอย่างนี้ละกันข้าจะรับสมบัติระดับเทพทั้งสองนี้ไว้ เมื่อข้าเรียนรู้เทคนิคระดับเทพอย่างชำนาญแล้วนั่นคงใช้เวลาไม่กี่วัน หลังจากนั้นข้าจะมอบมันให้กับเจ้า”

“ไม่กี่วัน… แต่นี่เรากำลังพูดถึงเทคนิคระดับเทพอยู่นะ…” เฟยหยู่หยานและซ่งหลิงเอ๋อจ้องมองหยวนด้วยดวงตาเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ