CVO ตอนที่ 211: บัฟชั่วคราว

ตอนที่ 211: บัฟชั่วคราว

“หากเจ้าคิดว่านั่นเป็นการโกง งั้นข้าจะให้เจ้าชดเชยโดยการเล่นคนเดียวให้ผู้คนได้เห็นเจ้าตกลงไหม” ซ่งหลิงเอ๋อเลิกคิ้ว

ภายใต้สถานการณ์ปกติจะไม่มีใครได้รับอนุญาตเช่นนี้ เนื่องจากนี่เป็นการแข่งขันและการแข่งขันครั้งนี้กติกาคือการเล่นกับคู่หูให้เพลงออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด อย่างไรก็ตามเธออยากฟังหยวนเล่นจะเข้ด้วยเหตุผลส่วนตัวล้วนๆแม้ว่ามันจะผิดกฏก็ตามเธอยังคงแน่วแน่ในความตั้งใจที่จะเอาหยวนมาเป็นศิษย์ของเธอให้จงได้

“เอาล่ะ เริ่มเล่นได้เลย” ซ่งหลิงเอ๋อพยักหน้าเธอครู่ต่อมาทำให้ผู้ชมประหลาดใจ

“ผู้อาวุโสซ่งเจ้าแน่ใจหรือนี่ผิดกฏนะท่าน…” ผู้อาวุโสจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่า

"ใครจะสนล่ะ ถ้าเขาอยากเล่นก็ปล่อยให้เขาเล่นเถอะ" ผู้อาวุโสโซวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“เจ้าก็ด้วยงั้นรึ เต๋าซู …?” ผู้อาวุโสจิ้งตะลึง ว่าทำไมพวกเขาถึงอยากฟังผู้เข้าร่วมแข่งขันคนนี้มากขนาดนั้น? เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังลำเอียง!

“ขอบคุณครับ ผู้อาวุโส…” หยวนพูดกับพวกเขาก่อนจะเพ่งไปที่จะเข้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

จากนั้นเขาก็หลับตาลง เพื่อนึกถึงจังหว่ะของเพลงที่เขาเพิ่งเล่นเมื่อครู่

ครู่ต่อมาหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ หยวนก็เริ่มเล่นจะเข้และมือของเขาก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง

ติ๊ง ~!

เพลงที่ฟังดูคุ้นเคยเริ่มบรรเลงขึ้น ทำให้ผู้ชมและผู้ตัดสินตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

“น่ะ นั่น... เพลงนี้คือ -?!”

“เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์! เขาเล่น เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์ จริงๆ!”

"เขาก็เล่นเพลงนี้ได้เช่นกัน!"

ซ่งหลิงเอ๋อและผู้ตัดสินคนอื่น ๆ มองตาโปนขณะที่หยวนเล่น เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์ ได้อย่างไร้ที่ติและในจังหวะที่ฟังเร็วกว่า ไอหวานและ เว่ยคัง เมื่อพวกเขาแสดง

ในขณะเดียวกันเฟยหยู่หยานจ้องมองหยวนด้วยสีหน้าแวววาวในดวงตาและบนใบหน้าของเธอ แม้ว่าจะไม่มีใครรู้ แต่เธอก็รู้ว่าหยวนไม่เพียง แต่เริ่มเล่นจะเข้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเท่านั้น แต่เขายังไม่เคยได้ยินหรือเล่นเพลง เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์ มาก่อนจนกระทั่งวันนี้!

'เขาสามารถเล่น เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์ ได้หลังจากฟังครั้งเดียว ... ? พรสวรรค์ทางดนตรีของเขาท้าทายสวรรค์ขนาดไหน-

กันนะ? จิตใจของเขาทำด้วยอะไร? ' เฟยหยู่หยาน อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาข้างใน หลายครั้งที่หยวนทำให้เธอตกใจอย่างหนักได้แต่ครั้งนี้หนักที่สุด

'ผู้ชายคนนี้เป็นสัตว์ประหลาดโดยแท้! เขาเล่นเพลงที่ยากที่สุดเพลงหนึ่งโดยที่ดูเหมือนไม่ต้องใช้ความพยายามเลยได้อย่างไร! ' เว่ยคังสาปแช่งในใจ ขณะที่เขาเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของนิ้วของหยวนที่ไหลลื่นราวกับน้ำและแม่นยำราวกับว่าเขาและเครื่องดนตรีได้ร่วมกันเป็นหนึ่ง

“มะ.. มองไปข้างหลังเขา! ข้าเห็นสิ่งของหรือมีคนลอยอยู่ข้างหลังเขา?!” ทันใดนั้นผู้ชมคนหนึ่งก็ชี้ไปที่หยวนและตะโกนด้วยเสียงที่ตกใจ

"ไม่นะเธอพูดถูก! ข้าก็เห็น! ช่างสวยงามอะไรเช่นนี้!"

“นี่ต้องเป็นภาพลวงตาอีกแล้วสินะ!”

“ราวกับเทพธิดาลงมาจากสวรรค์เพราะเสียงดนตรีอันไพเราะของเขา!”

ผู้ชมต่างตกตะลึงเมื่อจู่ๆหญิงสาวแสนสวยจากจินตนาการ ได้ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังหยวนเล่นไปครึ่งเพลง ราวกับมีวิญญาณผู้พิทักษ์คอยเฝ้าดูเขา

"หน่ะ.. นั่น -!" ผู้อาวุโส ซู ตัวสั่นเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ได้และลุกขึ้นยืนหลังจากเห็นร่างที่สวยงามลอยอยู่ข้างหลังหยวน

แม้ว่าเขาจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการระลึกถึงใบหน้าที่สวยงามนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยนั่นคือเทพธิดาที่ลอยอยู่เบื้องหลังหยวน!

'ทะ ทำไมข้าถึงเห็นภาพลวงตาของเทพธิดาจะเข้อยู่ข้างหลังเขา? สิ่งนี้คืออะไรและมันหมายความว่ายังไงกัน?

ในขณะเดียวกันซ่งหลิงเอ๋อก็วางมือลงบนหน้าอกของเธอโดยไม่รู้ตัวและเธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วพอ ๆ กับจังหว่ะที่หยวนกำลังเล่นจะเข้

สามนาทีต่อมาหยวนหยุดเล่นจะเข้พร้อมกับโน้ตดนตรีตัวสุดท้ายสร้างแรงกระเพื่อมที่กระจายไปทั่วบริเวณและทำให้ทุกคนตื่นจากความงุนงง

สำหรับผู้เล่นที่นั่นมีการแจ้งเตือนปรากฏขึ้นสำหรับพวกเขา

<ค่าสถานะของคุณเพิ่มขึ้น 10% เป็นเวลา 30 นาทีจากผลของ 'เพลงเทพเจ้าตกสวรรค์'>

พวกเขาประหลาดใจพวกเขาได้รับบัฟชั่วคราวหลังจากที่ได้ฟังศิลปะจะเข้ของหยวน!

“ฟิ้ว…ช่างเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ…” หยวนหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากเพลงจบ เขารู้สึกพึงพอใจมากแม้จะเล่นผิดพลาดไปสองสามครั้ง

ในความเป็นจริงเหตุผลสำคัญที่เขาเลือกเล่นเพลงนี้ก็เพราะว่าเมื่อเขาได้ยินเว่ยคังและไอหวานเล่นมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและอยากที่จะลองเล่นเพลงนี้ดูบ้าง ไม่ได้มีนัยยะแอบแฝงใดๆทั้งสิ่น

หยวนจึงหันไปมองผู้ตัดสินและกล่าวว่า "ข้าเล่นจบแล้ว ขอบคุณที่รับฟังคำขอที่เห็นแก่ตัวของข้า"

สถานที่แห่งนี้เงียบหายไปจนถึงจุดที่สามารถได้ยินเสียงหมุดหล่นที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์

ในเวลาต่อมาซ่งหลิงเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ว่า "ข้า ... ข้าคิดว่าวันนี้ข้าได้เห็นเพียงพอแล้ว"

"เอ๋? ท่านผู้อาวุโสซ่งหมายความว่าอย่างไร?" ผู้อาวุโสจิ้งอดไม่ได้ที่จะถามเธอ

ซ่งหลิงเอ๋อก็ลุกขึ้นยืนและพูดด้วยเสียงที่ดังและชัดเจนว่า "ไม่จำเป็นที่เราจะต้องดำเนินการแข่งขันต่อ ในเมื่อผลการแข่งขันชัดเจนดังนั้นข้าจึงยุติการแข่งขันที่นี่"

"อะไร?!"

ผู้ชมผู้เข้าร่วมการแข่งขันและผู้ตัดสินต่างจ้องมองซ่งหลิงเอ๋อด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะตัดจบการแข่งขันแบบนั้น!

อย่างไรก็ตามหากพวกเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หลังจากได้เห็นการแสดงของหยวนเป็นที่ชัดเจนว่าใครจะได้ที่หนึ่งดังนั้นการตัดสินใจของซ่งหลิงเอ๋อจึงสมเหตุสมผล!

“ผู้อาวุโสซ่ง …  นี่คือการแข่งขันแบบคู่หู…ข้าไม่คิดว่ามันจะยุติธรรมสำหรับผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ ถ้าเรายุติการแข่งขันเพราะมีผู้เข้าร่วมที่โดดเด่นเพียงคนเดียว” ผู้อาวุโสจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

ซ่งหลิงเอ๋อจ้องมองไปที่ผู้อาวุโสจิง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่ผู้เข้าร่วมและพูดว่า "มองหน้าพวกเขาสิ พวกเขาดูเหมือนคนที่มีความตั้งใจที่จะแข่งต่อหรือไม่และข้าไม่จำเป็นต้องนั่งลุ้นตลอดการแข่งขันเพื่อที่จะรู้ว่าใครจะได้มาจากที่ใด"

ผู้อาวุโสจิ้งหันไปมองผู้เข้าร่วมและแน่นอนว่าพวกเขาส่วนใหญ่แสดงสีหน้าและออร่าของพวกเขาออกมาซึ่งมันเต็มไปด้วยความขมขื่น ไร้ซึ่งแรงจูงใจหรือความมั่นใจใดๆทั้งสิ้น แม้ว่าพวกเขาจะดำเนินการแข่งขันต่อไป แต่การแสดงของพวกเขาก็คงน่าเบื่อหน่ายที่สุด

"งั้น...แล้วอันดับที่สองและสามหล่ะ ยังไงเสียการแข่งขันคงมีแต่ที่ 1 ไม่ได้เช่นกัน ... " ผู้อาวุโสจิ้งกล่าว

ซ่งหลิงเอ๋อมองไปที่ผู้เข้าร่วมก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย "รางวัลที่สองและที่สามนั่นไม่ควรจะมี พวกนั้นห่างชั้นไม่เห็นฝุ่นยังมีหน้าจะมาเอารางวัลอีกงั้นรึ หรือเจ้าจะมีปัญหากับการตัดสินของข้า!"

-