ตอนที่ 33 นักล่ามอนสเตอร์ อ่านฟรี

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 33 นักล่ามอนสเตอร์

หลังจากผ่านเกณฑ์ในการเรียนรู้ดาบออร่า หยวนและเสี่ยวฮัวยังคงล่ามอนสเตอร์ต่อไปอีกสองสามชั่วยาม

“บัดนี้ข้าฝึกการใช้ดาบมาห้าชั่วยามแล้ว แต่ดูเหมือนว่าข้ายังไม่เข้าใกล้การเข้าใจเทคนิคดาบออร่านี้เลย...” หยวนถอนหายใจ

“มันจะน่าตกใจยิ่งกว่านี้อีก หากพี่หยวนเรียนรู้ออร่าดาบได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ แม้แต่อัจฉริยะระดับสูงในสวรรค์ชั้นสูงสุดก็ยังต้องฝึกฝนเป็นเวลาหลายปีก่อนที่พวกเขาจะสามารถเรียนรู้ออร่าดาบได้” เสี่ยวฮัวกล่าวกับเขา

“มิจำเป็นต้องใจร้อนไปพี่หยวน พี่เป็นอัจฉริยะที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ในการจับดาบอยู่แล้ว หากพี่ฝึกฝนต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่นานพี่ก็จะได้เรียนรู้เทคนิคดาบออร่าแล้ว”

หยวนพยักหน้าและพวกเขาก็กลับไปล่าพวกมอนสเตอร์ต่อ

หลังจากสังหารมอนสเตอร์ไปสองสามตัว การแจ้งเตือนก็ปรากฏเบื้องหน้าหยวน

<ขอแสดงความยินดี คุณสังหารมอนสเตอร์ครบ 1,000 ตัว>

<คุณได้รับฉายา 'ปรมาจารย์นักล่ามอนสเตอร์'>

<เนื่องจากชื่อเสียงของคุณเพิ่มถึงระดับปรมาจารย์นักล่ามอนสเตอร์ ความเสียหายทั้งหมดของคุณที่กระทำกับมอนสเตอร์จะเพิ่มขึ้น 10% มอนสเตอร์จะรู้สึกถึงความเจ็บปวดมากขึ้นจากการโจมตีของคุณ ทำให้เกิดความเสียหายต่อมอนสเตอร์ป่าเพิ่มขึ้น>

'นี่เป็นฉายาที่สองของข้า และมันยังมาพร้อมกับบัฟที่เป็นประโยชน์อย่างมากด้วย' หยวนเริ่มสงสัยว่าในเกมคัลติเวชั่น การมีชื่อขึ้นบนบอร์ดเป็นเรื่องปกติหรือไม่ แน่นอนว่าเนื่องจากมิมีคำแนะนำในการเล่นเกมนี้ เขาจึงไม่อาจล่วงรู้ได้หากเขาไม่ได้สนทนากับผู้อื่นหรือหามันทางอินเทอร์เน็ต

ในเวลาต่อมา เสี่ยวฮัวก็หยุดเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันและหันมากระซิบว่า “พี่หยวน มีคนอยู่ข้างหน้าเรา...”

“เขาทำสิ่งใดน่ะ?” หยวนเอ่ยถาม

“ดูเหมือนว่าเขากำลังเดินไปมาหน้าทางเข้าถ้ำนี้ด้วยอารมณ์หงุดหงิดนะ”

เมื่อได้ยินถ้อยคำของเสี่ยวฮัว หยวนก็ครุ่นคิดในทันทีว่า 'เขาเป็น NPC หรือผู้เล่นกันแน่?'

“ไปดูสถานการณ์กันเถิด หากเขากำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากจริงๆ อาจมีบางสิ่งที่เราช่วยเขาได้” เขากล่าวอย่างเป็นห่วง

เสี่ยวฮัวพยักหน้าและพวกเขาก็เดินไปที่ทางเข้าถ้ำ

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนที่มีผิวซีดก็เดินผ่านมาในเส้นทางของพวกเขา และนั่นเป็นครั้งแรกที่ชายวัยกลางคนผู้นี้สังเกตเห็นพวกเขาเช่นกัน

“อา! ดูเหมือนว่าในที่สุดคำขอร้องของข้าก็ส่งถึงสวรรค์แล้ว! ได้โปรดผู้ฝึกฝนผู้น่านับถือ ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่าน!” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็วด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและสีหน้าสิ้นหวัง

“เกิดสิ่งใดขึ้น?” หยวนเอ่ยถาม

“บุตรสาวของข้า...นางถูกจับโดยสัตว์ร้ายที่น่ากลัวและดุร้าย มันลากนางเข้าไปในถ้ำ! ได้โปรดช่วยข้าด้วย! ได้โปรดพานางกลับมา! ข้าจะทำทุกสิ่งเพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของท่าน ได้โปรด...ได้โปรดช่วยพวกข้าด้วย!” ชายวัยกลางคนถึงกับคุกเข่าและก้มกราบหยวน

<คุณได้รับเควส> <เควส: คำอ้อนวอนของชายผู้นิรนาม> <สถานที่: ถ้ำเงียบของแมงมุมปีศาจ> <ระดับความยาก: ปานกลาง> <คำอธิบายเควส: ช่วยชายผู้นี้ด้วยการพาบุตรสาวของเขาออกจากถ้ำแมงมุมปีศาจ>

'ภารกิจ?' หยวนรู้สึกทึ่งในทันที เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับภารกิจ

“เสี่ยวฮัว...แมงมุมปีศาจคือสิ่งใด?” เขาตัดสินใจเอ่ยถามนางก่อน

“มันคือสัตว์ประหลาดที่ฉลาดและเปี่ยมไปด้วยเล่ห์กล ซึ่งชื่นชอบการอาศัยอยู่ในถ้ำเช่นนี้ และโดยปกติแล้วพวกมันจะอยู่ในระดับนักรบวิญญาณเลยนะ” เสี่ยวฮัวตอบเขา

“เจ้าคิดว่าข้าสามารถเอาชนะเจ้านี่ที่อยู่ในระดับเดียวกับข้าได้หรือไม่?”

เสี่ยวฮัวพยักหน้า “ตราบใดที่ฐานการฝึกฝนของมันต่ำกว่าระดับที่สาม ก็มิเป็นปัญหาสำหรับพี่หยวน”

หยวนถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากได้ยินถ้อยคำของนาง เขามองไปที่ชายวัยกลางคนแล้วกล่าว “ตกลง เราจะช่วยท่าน...ช่วยบุตรสาวของท่าน”

<คุณรับเควส 'คำขอร้องของชายที่ไม่รู้จัก'>

“โอ้...ขอบคุณ! ขอบคุณมากนักรบผู้กล้า!”

“ท่านค่อยมาขอบคุณข้าหลังจากที่ข้าพาบุตรสาวของท่านกลับมาเถิด” หยวนแย้มยิ้มให้กับเขาก่อนที่เขาจะตรงดิ่งไปยังปากถ้ำ

<คุณกำลังก้าวเข้าสู่ถ้ำเงียบของแมงมุมปีศาจ> <ระดับที่แนะนำ: นักรบวิญญาณระดับสามขึ้นไป>

“ไปกันเถิดเสี่ยวฮัว” หยวนกล่าว เสี่ยวฮัวพยักหน้าพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เขาไม่อาจอ่านออก

เมื่อหยวนและเสี่ยวฮัวก้าวเข้าไปในถ้ำในเวลาต่อมาไม่นาน ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ร้องบอกว่า 'ในที่สุด! ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ!'

“ที่นี่มิได้มืดอย่างที่ข้าคาดไว้” หยวนกล่าวหลังจากที่ตระหนักว่าเขาสามารถมองเห็นข้างในได้อย่างชัดเจน แม้ว่าจะดูมืดเพียงใดจากภายนอกก็ตาม

“นั่นเป็นเพราะประสาทสัมผัสทั้งหมดของพี่หยวนดีขึ้นอย่างมากหลังจากกลายเป็นผู้ฝึกฝน” เสี่ยวฮัวกล่าว แล้วนางก็กล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตามพี่หยวนอย่าประมาทเด็ดขาด”

“หืม? แล้วเจ้าสัมผัสได้ถึงแมงมุมปีศาจแล้วหรือยัง?”

เสี่ยวฮัวส่ายศีรษะและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หยวนไม่อาจเข้าใจ “ชายผู้นั้นที่อยู่ข้างนอก...เขาโกหกเรา”

ดวงตาของหยวนเบิกกว้างด้วยความตกใจหลังจากได้ยินถ้อยคำของนาง

“เจ้าหมายความว่าสิ่งใด? เหตุใดเขาถึงโกหกเรา? และเจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“เพราะเสี่ยวฮัวได้ใช้สัมผัสทั้งหมดของเสี่ยวฮัวแล้วน่ะสิ ซึ่งเสี่ยวฮัวสัมผัสถึงจิตวิญญาณของนางมิได้เลย นั่นหมายความว่ามิมีคนอยู่ในถ้ำแห่งนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ที่นี่นั้นมีแมงมุมปีศาจอยู่จริง”

“แต่ความสิ้นหวังในดวงตาของเขาดูเหมือนจะเป็นของจริงนะ และน้ำตาของเขาก็เช่นกัน...เป็นไปได้หรือไม่ว่าไอ้แมงมุมปีศาจนี่จะกินบุตรสาวของเขาไปแล้ว?” หยวนเอ่ยถาม โดยยังคงเชื่อว่าชายผู้นั้นกล่าวความจริง

“มิอาจเป็นไปได้ เพราะหากมันกินนางเข้าไปจริงๆ เสี่ยวฮัวคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดของนางแล้ว บางทีคนที่อยู่ข้างนอกนั่นแท้จริงแล้วอาจทำงานให้กับแมงมุมปีศาจ โดยหลอกล่อผู้คนให้เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตามแมงมุมปีศาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่เจ้าเล่ห์และเฉลียวฉลาดยิ่งนัก มิใช่เรื่องแปลกที่พวกมันจะใช้มนุษย์ล่อลวงมนุษย์คนอื่นๆ ให้เข้ามาในที่อยู่อาศัยของพวกเขา”

“มิมีทาง...” หยวนหยุดเคลื่อนไหวและยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้างุนงง เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่วินาทีเดียวเกี่ยวกับภารกิจ หากชายผู้นั้นหลอกพวกเขาจริงๆ เหตุใดเควสถึงปรากฏขึ้นทั้งที่ขอให้เขาช่วยบุตรสาวของเขาด้วย? มันมิสมเหตุสมผลเลย

“เช่นนั้นเราควรหันหลังกลับและออกจากที่นี่หรือไม่?” หยวนเอ่ยถามนาง

“เรากระทำได้ แต่ไม่ใช่ว่าพี่หยวนปรารถนาจะต่อสู้กับมอนสเตอร์ระดับนักรบวิญญาณนี่หรือ? เพราะนี่อาจเป็นโอกาสอันดีสำหรับพี่นะ อย่างน้อยเสี่ยวฮัวก็คิดเช่นนั้น”

“เจ้าคิดเช่นนั้นใช่ไหม?”

หยวนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก่อนตัดสินใจว่าจะไปต่อ ไปตามกับดักที่เควสสร้างไว้ หรือจะพอแค่นี้?