ตอนที่ 16 การต่อสู้ที่บ้าคลั่ง (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 16 การต่อสู้ที่บ้าคลั่ง

“ข้ามิรู้ว่าแกโผล่ออกมาจากรูไหน แต่นี่ถือเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย!” เหรินฟู่เฉินปลดดาบจากข้างตัว ออร่ารอบๆ ตัวเขากำลังเปลี่ยนไป

หยวนมองมายังเหรินด้วยรอยยิ้ม แทนที่จะกังวลเพราะนี่เป็นการต่อสู้กับคนเป็นครั้งแรกของเขา แต่เขากลับพบว่าสถานการณ์ในยามนี้ช่างน่าสนุกอย่างเหลือเชื่อ

“ปรารถนาจะต่อสู้ใช่หรือไม่? เช่นนั้นมาสู้กัน! ข้าก็ปรารถนาจะลองกับสิ่งอื่นที่มิใช่มอนสเตอร์สักครั้งเช่นกัน!!” หยวนชักดาบออกมา

เมื่อเหรินฟู่เฉินเห็นหยวนกำลังเปล่งออร่าและชักดาบอันคมกริบของเขาออกมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ดาบระดับวิญญาณ...คุณภาพชั้นยอดเสียด้วย เขามีอาวุธที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

แม้ว่าดาบของหยวนจะอยู่ในระดับต่ำสุด แต่มันแข็งแกร่งกว่าดาบที่ไม่มีระดับอย่างคนละเรื่อง ยิ่งมีคุณภาพยอดเยี่ยมด้วยแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่หายากนักที่แม้แต่อันดับที่สิบสี่ของนิกายดาบบินอย่างเหรินยังไม่มีไว้ครอบครอง

บัดนี้เหรินมิได้มีท่าทีสงบนิ่งเช่นก่อนหน้า เมื่อเขาเห็นดาบ เขามิได้เปรียบตั้งแต่ต้น อาวุธของเขาอยู่เพียงระดับกลาง เทียบกันแล้วราวกับนำกิ่งไม้ไปสู้กับดาบ

“จะนิ่งเฉยอยู่เพื่อสิ่งใด? หรือหากกลัวจนมิกล้าสู้ก็เอ่ยออกมา!” หยวนกล่าวเมื่อเห็นเขานิ่งไปครู่หนึ่ง

“ไม่! ข้ายังคงได้เปรียบเจ้าผู้นั้นในแง่ของฐานการฝึกฝน เจ้าคนผู้นี้เป็นเพียงวิญญาณฝึกหัดระดับเก้า ทว่าข้าเป็นถึงนักรบวิญญาณระดับห้า มิมีทางแพ้เพียงเพราะดาบนั่นหรอก!”

หยวนที่มีดาบคุณภาพสูงแต่ฐานการฝึกฝนต่ำนั้น ทำให้เขาไม่อาจดึงประสิทธิภาพของอาวุธออกมาได้อย่างเต็มที่ กลับกัน มันเป็นการเพิ่มภาระให้เขามากขึ้นเสียอีก

“หากเจ้ามอบดาบนั่นให้ข้า ข้าจะถือว่าเรื่องนี้มิเคยเกิดขึ้น และจะยอมปล่อยเจ้าโมโจวไป ข้อเสนอเช่นนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก เสี่ยวฮัวก็ชิงกล่าวขึ้นก่อน “พี่หยวน ข้อเสนอเช่นนั้นมิใช่เรื่องแย่เลยนะ แม้ว่าพี่จะเคยต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่เก่งกาจ แต่นั่นมันคนละเรื่องกับการต่อสู้กับมนุษย์ผู้อื่นนะ”

หยวนพยักหน้าแต่เขายังคงยกดาบขึ้นในท่าทางที่ไม่พอใจ เขาไม่ได้ตั้งใจหลีกเลี่ยงการต่อสู้เพราะคิดว่านี่เป็นเพียงเหตุการณ์ในเกม

“ดี! เช่นนั้นค่อยหยิบมันขึ้นมาจากซากศพของเจ้าก็แล้วกัน!”

เหรินยกดาบขึ้นสูงพร้อมกับพุ่งเข้าหาหยวนด้วยความเร็ว

“สามดาบฟาดฟัน!” เหรินโจมตีต่อเนื่องสามครั้งด้วยความเร็วในชั่วพริบตาเดียว

หยวนมิได้ตกใจสิ่งใด เขานิ่งและมองดูการโจมตีราวกับกำลังวิเคราะห์มันอยู่ เขาสกัดดาบทั้งสามคราเอาไว้ได้ด้วยการขยับเพียงครั้งเดียว

“สิ่งใดกัน!” เหรินร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ การโจมตีของเขาถูกสกัดได้โดยสมบูรณ์

ถึงอย่างนั้นหยวนก็กระเด็นออกมาเล็กน้อย ด้วยพลังของเหรินนั้นยังคงเหนือกว่าเขาอยู่ห้าระดับ

“ยอดเยี่ยม...” หยวนมองไปที่มือที่สั่นเทาของเขาพร้อมกับแย้มรอยยิ้ม

“ความรู้สึกน่าเบื่อเหล่านี้กำลังลดลง...ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!” ร่างกายในชีวิตจริงของหยวนนั้นมิอาจรับความรู้สึกใดได้ ทว่าบัดนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“เขาบ้าไปแล้วหรือ?” เหรินมองไปที่ใบหน้าของหยวนแล้วคิดในใจ

“มากกว่านี้อีก! มาเถิด...มาสู้กัน!!” ครานี้หยวนเป็นฝ่ายเริ่ม

“พี่หยวนเป็นพวกบ้าการต่อสู้อย่างนั้นหรือ?” เสี่ยวฮัวคิดในใจ

“ดาบตัดโลหิต!!!” ทันใดนั้นคมดาบสีแดงเปล่งประกาย รังสีอาฆาตแผ่กระจายไปทั่ว

"!!!??!?!?!?!?!?" เหรินฟู่เฉินแทบคลั่งเมื่อล่วงรู้ว่าหยวนใช้วิชาดาบระดับโลกได้

“มิอาจเป็นไปได้! เจ้าเป็นเพียงพวกวิญญาณฝึกหัด ใช้วิชาระดับโลกได้อย่างไรกัน?!” เขาอ้าปากค้างด้วยความตกใจและยกดาบขึ้นป้องกัน

ขณะที่ดาบของพวกเขาปะทะกัน เหรินฟู่เฉินรู้สึกราวกับว่ามีภูเขากำลังกดทับเขาอยู่ทั้งลูก ทันใดนั้นก็เกิดรอยร้าวที่ดาบของเขา

“แย่แล้ว! หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันจะทำลายอาวุธของเราจนเละเป็นแน่!”

“ช่วยข้าด้วย!” ทันใดนั้นเขาก็ร้องขอให้ศิษย์สำนักเดียวกันที่อยู่ข้างๆ ช่วย จากนั้นชายผู้นั้นก็ชักดาบและพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

“ท่านหยวนระวัง!!” โมโจวไม่อาจเข้าไปช่วยได้ทัน เขาจึงตะโกนเพื่อเอ่ยเตือนหยวน

หยวนมิแม้แต่จะหันไปมอง เขาเหวี่ยงดาบต่อพลักเหรินกระเด็นไปหลายเมตร

เมื่อเหรินหันกลับไปก็เห็นเขากำลังปะทะดาบกับศิษย์อีกผู้หนึ่ง

“ดาบตัดโลหิต!!” เขาเปิดใช้งานทักษะอย่างต่อเนื่อง เหวี่ยงดาบด้วยความรวดเร็ว ทำเอาคู่ต่อสู้ประหลาดใจและมิทันตั้งตัว แสงโค้งสีแดงฟาดลงที่แขนของเขา

“อ้าาาาาาาาาา! แขนของข้าาาาา!!! แขนของข้า!!!!” ศิษย์อีกผู้หนึ่งล้มลงกับพื้นและเอามือกุมแขนข้างขวาของลำตัว

“อ๊ะ...”

หยวนตอบสนองด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ และมิได้ตั้งใจจะทำถึงเพียงนั้น แม้มันจะทำให้เขารู้สึกมิสบายใจในภายหลังก็ตาม

...