ตอนที่ 14 ดาบพันเล่ม (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 14 ดาบพันเล่ม

“ดาบอาบโลหิต!”

แสงโค้งสีแดงกวาดไปทั่วบริเวณป่า พุ่งตรงเข้าหาวานรขนาดสี่เมตรโดยมิให้ซุ่มให้เสียง

<คุณได้บรรลุระดับใหม่ของดาบอาบโลหิต> <ดาบอาบโลหิต ความเชี่ยวชาญระดับ (1) -> (2)>

<ดาบอาบโลหิต> <ระดับ: โลก> <ความเชี่ยวชาญ: 2> <รายละเอียด: ใช้พลังงาน 90,000 ฉี ควงดาบเพื่อเปิดใช้งาน เทคนิคจากนิกายโลหิต>

เมื่อหยวนสังเกตเห็นว่าการเพิ่มระดับความเชี่ยวชาญเพียงหนึ่งระดับกลับต้องใช้จำนวนฉีเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า เขาถึงกับอ้าปากค้าง แล้ว 'ดาบแยกสวรรค์' ระดับสองเล่าจะต้องใช้ฉีเป็นล้านเลยหรือ

“ท่านไต้ซือหยวน...นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไรกัน?” โมโจวสะดุ้งด้วยความตกใจขณะที่มองดูหยวนจัดการมอนสเตอร์ระดับสูงได้อย่างง่ายดาย “แม้กระทั่งกระทิงฝึกวิญญาณระดับสูงยังถูกจัดการได้ในดาบเดียว” นับตั้งแต่พบกัน หยวนก็ให้เขานำทางไปยังนิกาย และสังหารมอนสเตอร์ระหว่างทางที่ขวางหน้าทุกตัว จนได้แกนกลางมอนสเตอร์เพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง

“สิบเอ็ด...” หยวนนับจำนวนแกนกลางมอนสเตอร์ที่เขาได้รับระหว่างทาง ทำเอาโมโจวตะลึงจนคิดว่าเขากำลังอยู่ในงานประมูลแกนกลางมอนสเตอร์เสียอีก

“แกนกลางมอนสเตอร์เต็มไปหมด!” โมโจวอุทานเสียงดัง พวกมันเป็นทรัพยากรที่ล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกฝน เนื่องจากมันจะได้จากมอนสเตอร์ระดับสูงเท่านั้น ทว่าบัดนี้ในมือของชายเพียงคนเดียวกลับมีนับสิบชิ้น

“เจ้าคิดว่ามันมากมายเกินไปหรือไม่? หากกินเข้าไปพร้อมกันหมดจะติดคอไหมนะ?” หยวนถอนหายใจ

“สิ่งใดหรือ?” โมโจวไม่เข้าใจสิ่งที่หยวนกล่าว แต่เขาสังหรณ์ใจว่าหากไม่เอ่ยถามต่อ เขาจะพลาดสิ่งสำคัญบางอย่าง

“เราวิ่งเข้าใส่เหล่ามอนสเตอร์ระดับสูงจำนวนมาก นี่เป็นตัวที่หกสิบเอ็ดแล้ว...” โมโจวเห็นศีรษะของมอนสเตอร์กำลังหลุดและร่วงลงสู่พื้น “ท่านชอบตัดศีรษะอย่างนั้นหรือ?”

“มันมีประสิทธิภาพและกระทำได้ง่ายยิ่งนัก” หยวนหันมาแย้มยิ้ม “ชิ...เจ้านี่มิได้ดร็อปแกนกลางอีกแล้ว!”

“ง่าย...ฮ่า! กล่าวออกมาได้”

โมโจวเริ่มนึกเปรียบเทียบหยวนกับผู้ถูกเลือกจากนิกายของตน พวกเขาจะกล่าววาจาเช่นนี้ได้หรือไม่? จะจัดการมอนสเตอร์ระดับสูงได้เช่นนี้หรือไม่? มิอาจเป็นไปได้

ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิด หรือว่าหยวนจะเป็นพวกบีตเตอร์ (พวกขี้โกง)...มีโอกาสหรือไม่ที่เขาจะมาเข้านิกายดาบบินกับเรา? หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ผู้คนในนิกายดาบบินจะต้องยอมรับเขาในตำแหน่งอัจฉริยะ และผู้นำนิกายในอนาคตเป็นแน่

“บอกข้าหน่อยสิไต้ซือหยวน ท่านเคยเข้าร่วมนิกายหรือไม่?”

หยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง “ข้ามิเคยล่วงรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่านิกายเป็นสิ่งใดจนกระทั่งวันนี้”

“หากเป็นเช่นนั้น ท่านสนใจจะเข้าร่วมนิกายดาบบินหรือไม่? ที่นี่อ้าแขนต้อนรับท่านด้วยความยินดีอย่างยิ่ง”

“...” ในขณะที่หยวนกำลังครุ่นคิด เสี่ยวฮัวก็เริ่มกล่าว “พี่หยวนมิจำเป็นต้องเข้าร่วมนิกายหรอก มีแต่จะถ่วงการเติบโตของพี่หยวนเสียมากกว่า อยู่กับเสี่ยวฮัวในฐานะบีตเตอร์เช่นนี้แหละถูกต้องแล้ว!”

โมโจวเงียบลงเมื่อเสี่ยวฮัวกล่าวขึ้นเช่นนั้น ทีแรกเขาไม่ได้สนใจเสี่ยวฮัวมากนักเนื่องจากนางไม่ค่อยจะเอ่ยปากเท่าไรนัก บัดนี้ เขาชักเริ่มสนใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขึ้นมาแล้ว

“หากข้าจะเข้าร่วม คงเข้าร่วมเพื่อความสนุกเท่านั้น” หยวนกล่าว “ทว่าตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินใจเข้าร่วมนิกายใดๆ ดังนั้นในยามนี้จึงจำเป็นต้องขอปฏิเสธก่อน”

“เช่นนั้นหรือ...”

ในขณะที่โมโจวกำลังท้อแท้ เขาก็ยังไม่ลดละความพยายาม “ถ้าอย่างนั้นเมื่อใดที่ท่านต้องการจะเข้าร่วมนิกายดาบบิน โปรดมาหาข้าได้ตลอดนะท่านไต้ซือ”

“ข้าจะจดจำไว้”

หลังจากเดินมาสองชั่วโมงเต็ม ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงหุบเขาอันกว้างใหญ่รายล้อมไปด้วยภูเขาสูงชัน

“นี่หรือนิกายดาบบินที่ว่า?” หยวนหลงใหลในทิวทัศน์ ดาบนับพันเล่มที่ลอยอยู่ในอากาศราวกับเป็นหลังคาที่คอยปกคลุมสถานที่เอาไว้

“นั่นเป็นการจัดเรียงตัวของดาบที่พร้อมจะโจมตีราวกับห่าฝน กว่าร้อยปีมาแล้วที่มันถูกใช้งานครั้งสุดท้าย” โมโจวพยายามโน้มน้าวหยวนทุกวิถีทาง

สำหรับเสี่ยวฮัว นี่เป็นเรื่องธรรมดามาก นางมองเพียงหางตาและละสายตาไปทางอื่น

“โปรดรอ ณ ที่นี้ ไต้ซือ ข้าจะเข้าไปขออนุญาตให้ท่านเข้าชมในฐานะผู้มาเยือน”

“อืม” หยวนพยักหน้าและรออยู่ด้านนอก

“อัจฉริยะบีตเตอร์ เจ้าว่างั้นหรือ?” ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ซึ่งมีลักษณะงดงามกำลังจับจ้องมาที่ชายหนุ่มตรงหน้า

“ใช่แล้วท่านผู้อาวุโสเจียง เขาสังหารกิ้งก่าเพลิงได้ด้วยดาบเดียว สามารถฟันเข้าเกล็ดเหล็กของมันได้ ทั้งที่ข้าไม่สามารถแม้จะทำให้เกิดรอยขีดข่วน” โมโจวเล่า

ชายชราผู้นี้คือผู้ปกครองนิกายดาบบิน ผู้อาวุโสเจียง

“หากชายผู้นั้นเป็นอย่างที่เจ้ากล่าวจริง ข้าจะไปพบเขาด้วยตนเอง” ผู้เฒ่าเจียงเดินไปที่ประตู “มัวรีรอสิ่งใดอยู่เล่า?”

“ได้ขอรับ”

โมโจวพาเขาไปพบหยวนที่กำลังรออย่างใจจดใจจ่อ

“ท่านไต้ซือหยวน! ขอบคุณที่รอ”

“หืม...วิญญาณฝึกหัดระดับเก้า เจ้าอายุเท่าใด?” ผู้เฒ่าเจียงสามารถบอกได้เพียงมองแวบเดียว

“ดูเหมือนจะพอๆ กับเจ้าโมโจวนะ ไม่เลวเลยสำหรับบีตเตอร์ ที่มิได้รับคำแนะนำชี้แนะที่เหมาะสม”

“ท่านคือ...”

“นี่คือท่านผู้เฒ่าเจียง เป็นผู้ดูแลและปกครองนิกายดาบบินแห่งนี้” โมโจวแนะนำ

“เข้าใจแล้ว ยินดีที่รู้จักท่านเจียง”

ผู้เฒ่าเจียงลูบเคราสีขาวของเขาเบาๆ และกล่าวขึ้น “ข้าจะเข้าประเด็นเลยก็แล้วกัน เจ้าสนใจจะเข้าร่วมนิกายดาบบินหรือไม่? นิกายจะมอบผลประโยชน์และทรัพยากรให้แก่ศิษย์ เพื่อให้ฐานการฝึกฝนของเหล่าศิษย์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว บางทีเจ้าอาจมีคุณสมบัติได้เป็นศิษย์ชั้นในสักวันหนึ่ง”

“ศิษย์ชั้นใน?” หยวนสงสัยว่านั่นหมายถึงการเป็นนักเรียนชั้นสูงใช่หรือไม่

“เจ้า...”

ผู้เฒ่าเจียงขมวดคิ้วแล้วมองไปที่โมโจว

“ผู้อาวุโสเจียงท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่? ท่านหยวนผู้นี้มิเคยรับรู้การมีอยู่ของนิกายจนกระทั่งวันนี้ เป็นเหตุที่เขาขอเข้าเยี่ยมชมนิกายของเราในวันนี้” โมโจวอธิบายให้เขาฟัง

“อะไรนะ! มันเป็นไปได้อย่างไร!” ผู้เฒ่าเจียงถึงกับงง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจนัก “ช่างเถิด คำตอบของเจ้าคือสิ่งใด? หากตอบตกลงข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ชั้นนอกในทันที”

โมโจวเห็นโอกาสจึงช่วยกระตุ้นเขาอีกครา “ท่านหยวนโชคดีจริงๆ โดยธรรมดาแล้วผู้ที่จะเข้าเป็นศิษย์จะต้องผ่านการทดสอบเสียก่อน แต่ผู้เฒ่าเจียงยอมรับท่านแล้ว เรื่องอื่นก็คงมิมีปัญหา นี่เป็นโอกาสอันดีงามในชีวิตที่โดยปกติแล้วผู้อื่นจะยอมดับชีพเพื่อให้ได้มาเชียวนะ” เขาเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

“...” หยวนเงียบไปครู่หนึ่ง

แม้ข้อเสนอจะน่าดึงดูดเพียงใด หยวนยังคงส่ายศีรษะ “ข้อเสนอของท่านช่างมีน้ำใจยิ่งนัก แต่ข้าคงต้องขอปฏิเสธ...”

“เหตุใดเล่า!!” โมโจวอุทาน นี่อาจเป็นตั๋วบินตรงสู่ศิษย์ชั้นในของนิกายที่ใหญ่ระดับหนึ่ง มีเพียงคนบ้าเท่านั้นที่จะปฏิเสธโอกาสที่ศิษย์ชั้นนอกเช่นเขาจะยอมดับชีพเพื่อให้ได้มา

“เหมือนที่เคยกล่าวไปครั้งก่อน ข้าจะมิตัดสินใจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดครั้งใหญ่จนกว่าจะได้พบสตรีผู้นั้นอีกครั้ง”

เสี่ยวฮัวเหลือบมองและเริ่มสงสัยแล้วว่าสตรีผู้นั้นคือใคร

“...”

“...”

“...ยอดเยี่ยม” ผู้เฒ่าเจียงกล่าวพร้อมหลับตา “หากนั่นเป็นสิ่งที่เจ้าตัดสินใจแล้ว จงอย่ากลับมาคุกเข่าขอร้องข้าอีกครั้งในภายหลัง!”

โมโจวถอนหายใจ ความพยายามของพวกเขาทั้งสองนั้นสูญเปล่า

“โอ้...เรื่องที่จะพาท่านเที่ยวชมน่ะ ข้ายังได้รับอนุญาตอยู่หรือไม่?” หยวนเอ่ยถาม

ผู้เฒ่าเจียงตะคอกกลับ “พาเจ้าคนนั้นไปดู แล้วจะได้รู้ว่าพลาดสิ่งใดไป!”

โมโจวเริ่มหนักใจและกล่าวขึ้น “อย่าสนใจเรื่องนี้มากนัก เป็นความผิดของข้าที่ดันเริ่มต้นได้มิค่อยดีนัก”

หยวนกล่าวแทรกขึ้นมา “ข้ามิได้คิดมากหรอก ก็แค่คำพูดของเฒ่าแก่ขี้บ่น”

“ผู้เฒ่า!! ท่านหยวนโปรดอย่ากล่าวต่อเลย มิเช่นนั้นเขาจะสังหารท่านเป็นแน่!” โมโจวเอ่ยด้วยสีหน้าหวาดกลัว

เขาหันไปและถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมิเห็นผู้เฒ่าเจียงอยู่แล้ว

“ลืมเขาเสีย แล้วพาข้าไปดูด้านใน 'ดาบพันเล่ม' นั่นว่าเป็นเช่นไร” หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งเร้า

“เอาล่ะ เช่นนั้นตามมา...” เขาเดินไป ระหว่างทางเต็มไปด้วยเหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกฝนกันอย่างคึกคัก

“ว้าว...พวกเขาทุกคนพกดาบกันหมดเลย” ดวงตาของหยวนเป็นประกาย สถานที่แห่งนี้น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

...