ตอนที่ 11 สมบัติประเมิณค่ามิได้ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 11 สมบัติประเมิณค่ามิได้

เสี่ยวฮัวมองด้วยสายตาครุ่นคิด "ค่าฝึกฝนของพี่หยวนก่อนหน้านั้นเป็นเพียงผู้ฝึกฝนวิญญาณฝึกหัดระดับที่เจ็ด ก่อนจะกินแกนกลางของเจ้ากบหยกเข้าไป ถ้าเป็นการดูดซึมปกติแล้วมิควรไปได้ถึงระดับที่แปด อย่างมากก็แค่ครึ่งทาง นอกจากร่างกายจะไม่ระเบิดแล้ว ยังพัฒนาขึ้นอีก...เสี่ยวฮัวมิเคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน"

"บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับร่างกายของข้า" หยวนกล่าว

"ร่างกายของพี่หยวน?"

"มันเรียกว่ากายกลั่นสวรรค์" เขาเอ่ยขึ้นโดยหวังว่านางจะล่วงรู้สิ่งใดเกี่ยวกับสิ่งนี้บ้าง

ทว่าเสี่ยวฮัวได้แต่เอียงศีรษะของนาง "กายกลั่นสวรรค์? มิเคยได้ยินมาก่อน..."

"อย่างไรก็ตามหากสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เราควรหาแกนกลางมอนสเตอร์เพิ่มเพื่อทดลองเพิ่มเติม"

"อื้อ..." จู่ๆ หยวนก็หยิบเหรียญที่เทพธิดาให้ไว้ออกมา "แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อสิ่งใด?"

ดวงตาของเสี่ยวฮัวเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเหรียญหยกในมือเขา "หยกวิญญาณโบราณ! แถมใหญ่ยิ่งนัก!" นางอุทานเสียงดัง "พี่หยวนไปเอาของเช่นนี้มาจากที่ใดกัน!"

"เทพธิดามอบให้ข้า แต่ไม่รู้ว่านางนั้นชื่ออะไร" หยวนเริ่มสงสัยเมื่อเห็นนางตกใจราวกับฟ้าจะถล่มลงมา

"นี่คือหยกวิญญาณโบราณ คล้ายแกนกลางมอนสเตอร์ แต่บรรจุฉีจำนวนมหาศาลเอาไว้ แม้หยกหลวงวิญญาณที่มีคุณภาพต่ำที่สุดยังมีขนาดเท่าก้อนกรวด ยังมีค่ามากในสวรรค์ชั้นสูง แต่ของพี่หยวนมีขนาดเท่าฝ่ามือ หากเข้าใจมิผิด สิ่งนี้มีคุณภาพสูงกว่าหยกหลวงวิญญาณอยู่สามระดับ มันสามารถปลุกพลัง...ไม่สิ อาจเปลี่ยนสายเลือดได้เลย"

การปรากฏตัวของหยกวิญญาณทำเอาเสี่ยวฮัวสั่นไปทั่วตัว ไม่เป็นตัวของตัวเอง

"หึ่ม...เช่นนั้นข้าก็ใช้มันได้ดุจที่ใช้แกนกลางมอนสเตอร์อย่างนั้นหรือ?" หยวนเลียริมฝีปากของเขาเมื่อจดจำได้ว่าแกนกลางของมอนสเตอร์รสชาติหวานเพียงใด "ข้าชักเริ่มสนใจแล้วสิว่าตนเองจะพัฒนาขึ้นเพียงใดเมื่อกินมันเข้าไป"

เสี่ยวฮัวเกือบจะหัวใจวายเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ย และรีบดึงมือเขา "อย่า! แม้ว่าร่างกายของพี่หยวนจะพิเศษเพียงใด แต่ย่อมต้องระเบิดดับชีพเป็นแน่หากกินเข้าไป แม้จักรพรรดิวิญญาณยังมิกล้าดูดซึมเจ้าสิ่งนี้เข้าไปเลย!"

หยวนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้าของนาง "ใจเย็นเถิดเสี่ยวฮัว ข้าล้อเล่น ข้าจะมิทำสิ่งใดกับมันจนกว่าจะได้พบเทพธิดาผู้เป็นเจ้าของอีกครั้ง เพื่อเอ่ยถามนางว่าเหตุใดจึงมอบของเช่นนี้ให้ข้า"

"หากจะมีของสิ่งนี้ไว้ครอบครอง คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นคนจากสวรรค์ชั้นสูงสุดอย่างแน่นอน!"

"เสี่ยวฮัว เอ้านี่!"

"???"

"!!!"

วิญญาณของนางแทบจะออกจากร่าง จู่ๆ หยวนก็โยนหยกใส่เธอ นางเกือบรับไว้มิทันและมองเขาด้วยสีหน้างุนงง

"พี่หยวน...?"

"มันจะดีกว่าหากเจ้าเป็นคนเก็บไว้ เจ้าสามารถปกป้องมันได้" เขากล่าว

"เสี่ยวฮัวถือของมีค่าถึงเพียงนี้มิได้!" นางปฏิเสธขณะที่ส่ายศีรษะและมือสั่น

หยวนขมวดคิ้ว "หากเจ้ามิถือมันไว้แล้วผู้ใดเล่าจะเป็นผู้ถือ ในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้ข้าเป็นคนอ่อนแอถึงเพียงใดเจ้าน่าจะล่วงรู้ดี แต่หากจะให้ปัญหาที่เถียงกันมิรู้จบนี้ สิ้นสุดลง ข้าเพียงแค่ทิ้งมันไป ถึงแม้ว่ามันจะมีค่ามากเพียงใดก็ตาม"

เสี่ยวฮัวพยักหน้าอย่างจริงจัง "เข้าใจแล้ว เสี่ยวฮัวจะปกป้องสิ่งนี้ด้วยชีวิต!"

"ผิดแล้ว!" หยวนกล่าวเสียงดัง "มิว่าหยกชิ้นนี้จะมีค่ามากเพียงใด มันก็เป็นเพียงวัตถุเท่านั้น ชีวิตนั้นมีค่ากว่ามาก"

"แต่..."

"นี่เป็นคำสั่ง!" หยวนยืนกรานอย่างหนักแน่น ในโลกแห่งนี้มิมีสิ่งใดมีค่าไปกว่าชีวิตของเสี่ยวฮัวแล้ว

"...เสี่ยวฮัวรับทราบ!" นางพยักหน้าก่อนจะเก็บหยกชิ้นนี้เข้ากระเป๋าของนาง เมื่อหยกวิญญาณถูกเก็บเข้ากระเป๋าแล้ว บรรยากาศอันหนักอึ้งก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ จางไป

"ข้ามิอาจล่วงรู้เกี่ยวกับเทพธิดาที่ให้หยกนี่มาเพิ่มเติมได้เลยหรือ...ช่างโชคร้ายยิ่งนัก" หยวนตัดพ้อในใจ

"เราจะได้รับแกนกลางมอนสเตอร์เพิ่มได้จากที่ใด?" หยวนกล่าวขณะที่ดาบยังคงอยู่ในมือของเขา ดาบที่อาบเลือดที่ยังสดๆ ร้อนๆ หลังจากการต่อสู้กับกบหยก

"มอนสเตอร์ที่มีระดับวิญญาณฝึกหัดระดับเจ็ดขึ้นไป จะมีโอกาสดร็อปแกนกลางมอนสเตอร์" นางกล่าว

"มัวรีรอสิ่งใดเล่า! ไปกันเถิด!"

เสี่ยวฮัวเริ่มนำทางหยวนไปรอบๆ เพื่อหามอนสเตอร์ ด้วยค่าการฝึกฝนที่สูงของนาง การหามอนสเตอร์นั้นเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับนางในรัศมีหนึ่งพันเมตร

"มีมอนสเตอร์ระดับกลางทางทิศเหนือสองร้อยเมตร"

มอนสเตอร์ระดับต่ำ หมายถึง ระดับหนึ่งถึงสาม

มอนสเตอร์ระดับกลาง หมายถึง ระดับสี่ถึงหก

มอนสเตอร์ระดับสูง หมายถึง ระดับเจ็ดถึงเก้า

“เอ๊ะ! มอนสเตอร์ระดับเจ็ดขึ้นไปจึงจะดร็อปแกนกลางมิใช่หรือ?”

“พี่หยวน ไม่ว่าจะมีความสามารถเช่นไร หรือเทคนิคจะดีเพียงใด หากมิมีประสบการณ์ก็ยังนับว่าอ่อนแออยู่”

“ก็จริงของเจ้า...” หยวนพยักหน้า ดังนั้นทั้งสองจึงเริ่มจัดการมอนสเตอร์ทุกตัวที่ขวางหน้าพวกเขา เป็นโชคร้ายของมอนสเตอร์เหล่านั้นที่ดันมาอยู่ผิดที่ผิดทาง

...