ตอนที่ 10 ธรรมชาติ มหัศจรรย์ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 10 ธรรมชาติ มหัศจรรย์

กบหยกยังคงมิเคลื่อนไหว มันกำลังมึนงงที่เด็กหญิงรูปร่างดูมิมีพิษมีภัย หลบการโจมตีของมันได้อย่างง่ายดาย ทว่าเสี่ยวฮัวมิได้สนใจเจ้ากบยักษ์แม้แต่น้อย

หยวนก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีอันสงบนิ่ง สายตาเขาจับจ้องไปที่เจ้ากบหยกตัวนั้น แม้ว่าเขาจะมิเคยต่อสู้มาก่อน แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกนิ่งอย่างประหลาด ราวกับว่าการต่อสู้นั้นเป็นเรื่องธรรมดา

“แค่ต่อยตีกับคนอื่นข้ายังมิเคย มิพักต้องเอ่ยถึงดาบเลย! ชีวิตส่วนใหญ่ได้แต่นอนอยู่บนเตียง ในโลกใบนี้ข้าสามารถขยับแขนขาได้ตามใจชอบ มันทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าทำได้ทุกสิ่งหลังจากนี้ รวมถึงเอาชนะเจ้าด้วย!” ทันใดนั้นหยวนก็พุ่งหากบยักษ์ด้วยความเร็วสูง สูงเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะกระทำได้

“มองดู...จดจำ...เรียนรู้...ทำให้สำเร็จ” การต่อสู้ของเหล่าคัลติเวเตอร์ทั้งสองก่อนหน้านี้ พลันปรากฏขึ้นในศีรษะของเขา จากนั้นมือของเขาก็เริ่มขยับตาม

ฟัน!!! ดาบในมือของเขาเฉือนเข้าเนื้อกบอย่างง่ายดาย เลือดไหลพุ่งจากท้องของมัน กบหยกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้มันต้องกระโดดไปมา

เสี่ยวฮัวเบิกตาโต "ดูจะทื่อไปหน่อยเหมือนมือสมัครเล่น...ทว่านั่นเป็นเทคนิคดาบอย่างแน่นอน!"

หยวนมิได้ไล่ตามเจ้ากบหยก ทว่ามองไปยังดาบของเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ชิ! ก็ขยับตัวเหมือนชายผู้นั้นแล้วนี่ แต่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งไม่ถูกต้อง..."

"เราเคลื่อนไหวตามชายผู้นั้นแทบจะทุกท่วงท่า แต่กลับมีบางสิ่งขาดหายไป...หรือบางทีอาจจะเป็น...ฉี?"

ราวกับว่าหยวนครุ่นคิดสิ่งดีๆ ออกมาได้ เขายิ้มและจ้องไปที่เจ้ากบ "ถึงฆาตเสียแล้วเจ้ากบเอ๋ย" เขาเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจ ชี้ดาบของเขาไปยังกบหยก

กบหยกเริ่มสับสน มนุษย์ที่มีท่าทีอ่อนแอเพียงแค่จับดาบก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ทั้งการจ้องมอง ท่าทีที่แสดงออก และความเย่อหยิ่ง นั่นมันเป็นเพราะเหตุใดกัน?

แม้กระทั่งเสี่ยวฮัวเองก็ยังงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา ราวกับเขาดับชีพจากร่างมนุษย์และเกิดใหม่เป็นเทพนักดาบที่เข้าใจวรยุทธอย่างลึกซึ้ง! นั่นรวมไปถึงออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเองด้วย

หยวนพุ่งเข้าหากบยักษ์ทันที พร้อมดาบในมือที่เปล่งประกายแสงสีแดง

"ดาบอาบโลหิต!"

ช่าา!! กบหยกกระโดดถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าการเคลื่อนไหวของมันนั้นช้าเกินไปมากเมื่อเทียบกับหยวน มันถูกฟันด้วยดาบเข้าอย่างจัง ร่างของมันขาดครึ่ง อวัยวะและเลือดกระเด็นไปทุกทิศทาง

<คุณได้เรียนรู้ ดาบอาบโลหิต>

...

<ดาบอาบโลหิต> <ระดับ: โลก> <ระดับความเชี่ยวชาญ: 1> <รายละเอียด: ใช้พลังงาน 900 ฉี ควงดาบเพื่อเปิดใช้งาน เทคนิคจากนิกายโลหิต>

...

<ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนเป็นผู้เล่นคนแรกที่ได้เรียนรู้ทักษะระดับโลก> <ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนเป็นผู้เล่นคนแรกที่สังหารอีลิทบอส: กบหยก>

หลังจากกบหยกดับสิ้น เสี่ยวฮัวก็เอ่ยถามขึ้น "พี่ชายไปเรียนเทคนิคเช่นนั้นมาจากที่ใด?"

ออร่ารอบๆ ตัวหยวนค่อยๆ จางลงทันทีที่ได้ยินเสียงของเสี่ยวฮัว "หืม? โอ้ นั่นเป็นเทคนิคของสหายผมแดงผู้นั้นที่ต่อสู้บนท้องฟ้าอย่างไรเล่า" เขาตอบ

ดวงตาของเสี่ยวฮัวเป็นประกายขึ้นในทันที “มิแปลกที่พี่หยวนสามารถเข้าใจศิลปะลับแห่งสวรรค์ได้ในเวลาอันสั้น...” นางพึมพำ

"จะอย่างไรก็เถิด ข้ารู้สึกว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นจากการต่อสู้เมื่อครู่ แถมยังรู้สึกดีอีกด้วยที่ได้ใช้ร่างกายในลักษณะนี้ มิเคยรู้เลยว่ามันจะสนุกถึงเพียงนี้!" หยวนหัวเราะ "บางทีข้าอาจมีพรสวรรค์ในด้านการต่อสู้ก็ได้ ฮ่าๆ!"

"ไม่ต้องสงสัยเลย พี่หยวนเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง!" เสี่ยวฮัวพยักหน้าด้วยใบหน้าจริงจัง

"หยุดเถิด...เจ้ากำลังยกย่องพี่จนจะเหาะเหินได้อยู่แล้ว"

"เสี่ยวฮัวกล่าวความจริง มิได้ประจบสอพลอ ความสามารถในการเรียนรู้ของพี่หยวนมิมีให้เห็นแม้ในสวรรค์ชั้นสูง มิพักต้องกล่าวถึงสวรรค์ชั้นล่างเลย"

"ที่พี่เอาชนะได้โดยง่ายดาย นั่นก็เพราะดาบที่เจ้ามอบให้ต่างหาก"

"หากพี่หยวนแข็งแกร่งขึ้น เสี่ยวฮัวจะมอบอาวุธที่ทรงพลังกว่านี้ให้"

"เจ้ายังมีอุปกรณ์ที่ดีกว่านี้อีกอย่างนั้นหรือ? เป็นร้านค้าอาวุธเดินได้หรืออย่างไรกัน?"

"ใช่ แต่พี่หยวนยังมิแข็งแกร่งพอที่จะใช้มันโดยไม่ระเบิดดับชีพ"

"ระ...ระเบิดอย่างนั้นหรือ?" หยวนถึงกับพูดเสียงสั่น "เจ้าล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?"

"มิใช่ อาวุธระดับวิญญาณนั้นอยู่เหนือกว่าอาวุธไร้เกรด อาวุธบางชิ้นนั้นมีสติสัมปชัญญะเป็นของตนเอง หากผู้ใช้อ่อนแอ อาวุธบางชิ้นที่ปรารถนาจะสังหารผู้ใช้นั้นก็มีอยู่ ขึ้นอยู่กับบุคลิกของมัน" เสี่ยวฮัวอธิบาย

“นั่นมันอันตรายเกินไปแล้ว อาวุธประเภทใดกันที่คิดจะทำร้ายเจ้าของที่อ่อนแอ?” เขาบ่นพึมพำ

“อาวุธ สัตว์ประหลาด หรือแม้แต่อาวุธ หากมันแข็งแกร่งก็เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกมันจะครอบครองผู้อ่อนแอ”

“เช่นนั้นข้าคงปลอดภัยเมื่อมีเจ้าเสี่ยวฮัว”

“หนูแข็งแกร่งเพียงแค่ที่สวรรค์ชั้นล่างเท่านั้น เมื่อนำไปเทียบกับชั้นบนๆ แล้ว หนูมิได้ต่างจากมดตัวหนึ่ง”

“เพียงแค่มด?” ขนาดมดยังทำลายภูเขาทั้งลูกได้ แล้วเจ้าพวกนั้นมีพลังถึงเพียงใด? มิอาจจินตนาการได้เลย

ทันใดนั้นเสี่ยวฮัวก็เดินไปที่ซากศพของกบหยก

“เจ้าจะไปที่ไหน?” หยวนเดินตาม

“เมื่อมอนสเตอร์ดับสิ้น บางตัวจะดร็อปแกนกลางของพวกมัน” เสี่ยวฮัวยื่นแขนทั้งสองข้างเข้าไปในซากกบหยกโดยไม่มีท่าทีขยะแขยงใดๆ ไม่นานก็มีคริสตัลเล็กๆ ออกมา “แกนกลางมอนสเตอร์นั้นเป็นส่วนสำคัญที่จะช่วยให้เหล่าคัลติเวเตอร์นั้นฝึกฝนได้ง่ายขึ้น โดยด้านในมีฉีอัดแน่นอยู่” นางยื่นมันให้หยวน

“แล้วเจ้าเล่า? มิจำเป็นต้องเติบโตอย่างนั้นหรือ?” เขาถาม

“ฉีในสัตว์พวกนี้น้อยเกินไปสำหรับเสี่ยวฮัว พี่หยวนรับไว้เถิด”

หยวนพยักหน้าและยัดมันเข้าปากอย่างมิลังเล “รสชาติเหมือนขนม”

“อ๊ะ! พี่หยวน!” เสี่ยวฮัวตะโกนเสียงดัง

“งั่มๆ หืม? มีสิ่งใดหรือ?”

“แกนกลางมอนสเตอร์มิได้มีไว้กลืนกินเช่นนั้น คายออกมาเร็วเข้า!”

เมื่อหยวนเห็นใบหน้าตื่นตระหนกของนาง เขาก็ตกใจเช่นกัน ทว่ามันละลายในปากทันทีเมื่อสัมผัสกับลิ้น และเขากลืนลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว

“ข้ากลืนมัน...ไปเรียบร้อยแล้ว” หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงกระด้าง “จะเป็นเช่นไรหากกินมันเข้าไป?”

เสี่ยวฮัวเข่าทรุด “แกนกลางมอนสเตอร์มีพลังฝึกฝนเป็นของตนเอง ใครที่พยายามจะกลืนมันเข้าไปในคราเดียวจะต้องระเบิดดับชีพ”

“ระเบิดอีกแล้วหรือ?!” หยวนตกใจจนกรามแทบหลุด

ทันใดนั้น

<เปิดใช้งานกายกลั่นสวรรค์> <หนึ่งล้านสองแสนแปดหมื่นฉีได้รับการขัดเกลาจากมอนสเตอร์กบหยก> <คุณได้รับการฝึกฝนฉีเพียงพอแล้ว> <คุณมาถึงวิญญาณฝึกหัดระดับ 8> <สถานะทั้งหมด +450>

...