ตอนที่ 8 ประโยชน์จากการครอบครอง (อ่านฟรี)
ตอนที่ 8 ประโยชน์จากการครอบครอง (อ่านฟรี)
ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 8 ประโยชน์จากการครอบครอง
“นี่มันบ้าไปแล้ว!! ผู้เล่นหยวนจะเคลียร์เกมได้อยู่แล้วนะ พวกเราเก็บสมุนไพรขายกันยังได้เงินไม่พอซื้ออาวุธเลย!”
“เกมมิได้ถูกออกแบบมาให้จบได้ภายในสัปดาห์เดียวหรอก คงต้องใช้เวลาหลายเดือนหรืออาจเป็นปี”
“ทว่าเขาก็ยังคงนำหน้าผู้เล่นส่วนใหญ่ไปไกลโขอยู่ดี”
“ไอ้หมอนี่มีหวังมันจะปกครองพวกเราเป็นแน่”
“ข้าว่ามันต้องโกงแน่ๆ! มิมีทางที่จะได้ทุกสิ่งเร็วถึงเพียงนี้ แม้ผู้เล่นอันดับต้นๆ ยังมิอาจทำเช่นนั้นได้!”
“ถูกต้อง! โกงอย่างชัดเจน! ผู้ดูแลระบบหายไปที่ใด? เช่นนี้ต้องโดนลงทัณฑ์!”
เกมนี้กลายเป็นเกมยอดนิยมของโลกไปแล้ว จึงทำให้ข่าวนี้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ค่าปรับในข้อหาโกงเกมจะเป็นการฟ้องร้อง ซึ่งต้องจ่ายค่าเสียหายจำนวนมหาศาล ยิ่งกว่าการผ่อนบ้านสิบปีเสียอีก แถมบางครั้งหากโทษที่ได้รับหนักถึงขั้นจำคุกก็มี
อย่างไรก็ตาม เหล่าผู้โกงมืออาชีพจะโกงอย่างแนบเนียน พวกเขามิประกาศตนเช่นหยวน
“โกงอย่างชัดเจน เจ้าคิดว่าอย่างไรไวท์โลตัส? เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าไอ้หมอนี่มันโกง?” ชายหน้าตาหล่อเหลาในชุดคลุมสีม่วงเอ่ย ขณะกำลังเตะไปที่ศีรษะของหมาป่า ในมือถือดาบสีดำ พร้อมงูสายฟ้าพันอยู่บริเวณด้ามจับ เลือดสดๆ กำลังหยดลงบริเวณคมดาบ
ข้างๆ เขามีผู้เล่นหญิงสาวรูปงามยืนประกบอยู่สองคน นางมองขึ้นไปบนฟากฟ้าเพื่ออ่านประกาศ “มิว่าเขาจะโกงหรือไม่ ก็มิได้เกี่ยวสิ่งใดกับข้า” นางหันไปมองแมวดำขนาดใหญ่ “ข้าสนใจเพียงแค่ว่าภูตรับใช้ระดับพระเจ้าจะหน้าตาเป็นเช่นไรเท่านั้น”
แมวดำสองหาง เป็นมอนสเตอร์ธรรมดาที่มิมีเกรด ทว่ามีความว่องไวสูงและพลังโจมตีที่ทรงพลัง หากเทียบกับเหล่าคัลติเวเตอร์แล้วจะเท่ากับผู้ฝึกฝนวิญญาณฝึกหัดอันดับที่สี่
“ภูตรับใช้ระดับพระเจ้า...ด้วยสิ่งนี้เขาคงจะกลายเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อทั้งโลกจริงและโลกเสมือนเป็นแน่”
“นี่มันสิ่งใดกัน? ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์...เขาอยู่อันดับสาม บัดนี้คงรู้สึกกดดันมิใช่น้อย” สาวสวยอีกคนหัวเราะอย่างมีเลศนัย
“แล้วเธอเล่า? มิรู้สึกสิ่งใดเลยหรือเฟย์รี่ควีน?” ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์หันไปมองนางด้วยสีหน้าจริงจัง “นี่มิใช่เรื่องล้อเล่น ลืมเรื่องข้าเถิด...เฟยคนนี้คงทำให้การจัดอันดับเลกาซี่ปั่นป่วนน่าดู”
“ข้าคงโกหกหากกล่าวว่ามิได้สนใจเขา แต่การพูดว่าอันดับเลกาซี่ปั่นป่วนนั้นดูจะเกินจริงไปหน่อย เขาอาจเป็นเพียงแค่พวกชีตเตอร์ก็ได้”
“แล้วหากเขากระทำทั้งหมดด้วยทักษะของเขาเองเล่า? เจ้าจะทำเช่นไร?”
ใบหน้าของเฟย์รี่ควีนเปลี่ยนจากทะเล้นเป็นใบหน้าจริงจังในทันที และนางก็เริ่มจะตอบคำถาม “หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะรับเขามาเป็นพวกทันที”
“ฮ่า! เจ้าคิดว่าตนเองเป็นคนเดียวอย่างนั้นหรือที่จะทำเช่นนั้น? อย่าลืมว่ายังมีเฟงแฟมิลี่ที่เป็นอันดับหนึ่งอยู่! ทุกตระกูลที่อยู่ในการจัดอันดับเลกาซี่ต่างกำลังตามหาตัวเขาเป็นแน่ขณะที่เรามัวแต่สนทนากัน”
“ชิ! ข้ารู้อยู่แล้วน่า...ตราบใดที่พวกนั้นยังมิได้พบตัวเขา โอกาสก็ยังคงเป็นของข้า”
ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์ถอนหายใจ “การสนทนากับเจ้าเป็นเรื่องเสียเวลาเสียจริง”
“เรามาถึงแล้ว...สุสานโครงกระดูก” ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์และพรรคพวกได้รับข้อความแจ้งเตือน
เบื้องหน้าของพวกเขาเป็นสุสานขนาดใหญ่ มีโครงกระดูกจำนวนมากกำลังเดินไปมาอย่างเชื่องช้า ไร้การตอบสนองต่อสิ่งเร้า
“รีบๆ จัดการให้เสร็จเถอะ ข้ารู้สึกกระอักกระอ่วนที่เห็นหน้าเจ้า”
“เจ้าสมัครใจติดตามเรามาเอง...”
“นั่นเพราะเราได้รับภารกิจเดียวกันก็เท่านั้น”
“ชิ ลุยกันเถิดพวกมันสังเกตเห็นเราแล้ว”
เฟย์รี่ควีนชักอาวุธออกมาเป็นแซ่ยาว ส่วนไวท์โลตัสกำลังถือดาบซึ่งดูธรรมดาๆ
ถึงพวกเขาจะเป็นผู้เล่นระดับท็อป แต่ทั้งคู่ยังไม่มีโอกาสได้รับอาวุธระดับสูง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทนใช้อาวุธธรรมดาไปก่อน
“ธาตุสายฟ้า” ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์ (จักรพรรดิสายฟ้า) จับดาบของเขา ร่ายเวทเรียกงูสายฟ้าออกมาขดรอบตัวดาบ
“การเพิ่มประสิทธิภาพร่างกาย! ความเร็ว!” ร่างกายของเฟย์รี่ควีน (ราชินีเพลิง) ที่ดูบอบบางเปล่งแสงสีฟ้ารอบตัวและร่างกายของนางก็ลดน้ำหนักลงให้เบาราวขนนก
“ซูเฮย” ไวท์โลตัส (ดอกบัวสีขาว) เปล่งเสียงเบาๆ และแมวสีดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านาง
“ลุยเข้าไป!!” จักรพรรดิสายฟ้าเตะเท้าของเขา บินเข้าหาโครงกระดูกด้วยความเร็ว
“อย่ามาทำเป็นสั่งข้า!” ราชินีเพลิงพุ่งไปข้างหน้า ดอกบัวขาวและภูตรับใช้ตามมาติดๆ
...
“เสี่ยวฮัว...เจ้า...” หยวนตกใจเมื่อเห็นสถานะตัวละครของนาง เห็นได้ชัดว่านางมิใช่คนธรรมดา
“การมีเพื่อนร่วมทางที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ตั้งแต่เริ่มเกม...นี่มันโกงกันอย่างชัดเจน!” หยวนตระหนักถึงความได้เปรียบของตนเอง บัดนี้เขาเหนือกว่าผู้เล่นทุกคน เขาเข้ามาเล่นเกมนี้มิได้เพื่อแข่งขันเลยมิได้เตรียมตัวสำหรับสถานการณ์เช่นนี้
“บอกพี่หน่อยเสี่ยวฮัว เทียบกับเหล่าผู้ฝึกฝนระดับวิญญาณฝึกหัดแล้ว ราชาวิญญาณอย่างเจ้านั้นแข็งแกร่งเพียงใด?” เขาถามเพื่อต้องการทราบสถานะของตนเอง
“...” เสี่ยวฮัวมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ “หนึ่งพัน...หรือหนึ่งหมื่นคนกันนะ? เทียบกันมิได้หรอกพี่หยวน เพราะความแตกต่างนั้นมันมากมายเกินไป”
“มากมายเกินไปหรือ?”
“หึ่ม...เห็นภูเขาลูกนั้นหรือไม่? เสี่ยวฮัวสามารถทำให้มันหายไปได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว” นางชี้ไปที่ภูเขาลูกใหญ่ที่อยู่สุดขอบฟ้า
“หายไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!!” ดวงตาของหยวนเบิกโพลง หากสิ่งที่นางกล่าวเป็นความจริง นั่นมิอาจต่างจากระเบิดนิวเคลียร์เดินได้ เพียงแค่ครั้งเดียวแล้วหากเป็นการโจมตีต่อเนื่องเล่า? การมีอยู่ของนางนั้นยังสมดุลอยู่หรือไม่?
หยวนอดสงสัยมิได้ว่าผู้สร้างเกมครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ที่มอบพลังทำลายล้างถึงเพียงนั้นให้แก่เด็กหญิงตัวเล็กๆ เพื่อสิ่งใด
“เสี่ยวฮัว อย่าใช้พลังของเจ้าหากมิได้ไตร่ตรองให้ดี พี่มิอยากเห็นเจ้าทำลายบ้านเมือง” ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีรอยแยกในตอนแรกที่เขาลืมตาขึ้น
“ส...ส...เสี่ยวฮัว...นี่ฝีมือเจ้าหรือ?” เขาถาม
“อื้อ” เสี่ยวฮัวพยักหน้า ดูเหมือนนางจะมิได้กังวลกับสิ่งนี้
“เฮ้ออ” หยวนถอนหายใจเสียงดัง “จะเป็นเช่นไรหากบังเอิญโดนใครเข้า? ต่อไปห้ามใช้พลังหากพี่มิได้อนุญาต!”
“อื้อ” นางตกลงอย่างง่ายดาย
“ดี” หยวนมองไปยังรอยแยกอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มอันแห้งแล้ง “ไปกันเถิดเสี่ยวฮัว คงแย่เป็นแน่หากมีผู้ใดมาเห็นเข้า”
จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มออกเดินทาง
“เสี่ยวฮัว เจ้าจะทำสิ่งใดหลังจากนี้ในฐานะภูตรับใช้?” หยวนถามเพื่อให้แน่ใจว่าภูตรับใช้นั้นมีหน้าที่อะไรในเกมนี้
“เสี่ยวฮัวจะติดตามพี่หยวนไปทุกที่” นางตอบอย่างรวดเร็ว “และจะนำทางพี่ไปสู่ดินแดนต่อไป”
“หือ? ดินแดนต่อไป?”
“อื้อ”
“แล้วครอบครัวของเธอเล่าจะเป็นเช่นไรหากเธอตัดสินใจมาเดินทางตามพี่?”
“พี่หยวนเป็นครอบครัวของเสี่ยวฮัวแล้ว เรื่องนั้นจึงมิใช่ปัญหา” นางหรี่ตามองเขา
“พี่ไม่คิดว่าตรรกะนี้จะใช้ได้นะ...” เขาส่ายศีรษะด้วยความไม่แน่ใจว่าจะทำเช่นไรกับนางดี แต่ครุ่นคิดไปมาแล้ว นางเป็น NPC จึงไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องนี้
“เอาล่ะ ทำตามใจเจ้าแล้วกัน เสี่ยวฮัว” เขาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ