ตอนที่ 7 ดาบแยกสวรรค์ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 7 ดาบแยกสวรรค์

“เสี่ยวฮัว! เจ้าอยู่ที่ไหน? พี่มาเล่นกับเจ้าแล้ว!” หยวนตะโกนเสียงดังลั่นป่า

“โอ้ย...ข้ากำลังทำสิ่งใดอยู่กันแน่” หลังจากนั้นเขาก็นั่งลงและหยิบสร้อยคอออกมา

เป็นสร้อยที่ทำจากโลหะและมีหยกประดับ แต่กลับมีน้ำหนักเบาราวขนนก

<สร้อยคอของเสี่ยวฮัว>

<เกรด: ???>

<รายละเอียด: ได้รับจากเสี่ยวฮัว>

“ทั้งที่อุตส่าห์บอกว่าให้ใช้เจ้านี่เรียกนาง แต่กลับมิบอกว่าใช้เช่นไร?” เขาพยายามหาวิธีใช้สร้อยคอ

เขาพยายามลูบไล้มัน สั่งให้มันเปิด หรือแม้กระทั่งเลียมัน ทว่าไม่ว่าจะทำเช่นไรสร้อยก็ยังไม่ตอบสนอง หลังจากผ่านไปหลายนาที หยวนก็ตัดสินใจล้มเลิกความพยายามจะเปิดสร้อยคอ

“หากจะซับซ้อนถึงเพียงนี้ เหตุใดนางจึงมิบอกวิธีใช้ด้วยเล่าเสี่ยวฮัว!!” เขาถอนหายใจ

ทันใดนั้น ราวกับสวรรค์ได้ยินเสียงเขา แผ่นดินก็สั่นสะท้าน

...

เสียงกระทบกันของโลหะและเสียงตะโกนดังก้องไปทั่วทั้งป่า

“รับสิ่งนี้ไปกินเสีย!! คอลลิ่งซอร์ดสไตร์!! ไอ้ชาติชั่ว!”

“เคริทติ้งเดรท!!”

ตู้ม!!! เสียงระเบิดดังขึ้นจากระยะไกลทำให้หยวนสะดุ้ง เกิดสิ่งใดขึ้น? เมื่อครู่นี้มันสิ่งใดกัน? มีคนขว้างระเบิดอย่างนั้นหรือ?

ชิ้ง!! เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีกครา เกิดเป็นคลื่นอากาศลอยมาถึงหยวนจนทำให้เขาเกือบปลิว

“ปีศาจเหมงลี่! หากวันนี้เจ้าไม่ดับสิ้น อย่าเรียกข้าว่า ซานเฉวกาง!!”

“ฮ่าๆๆ! พวกปรมาจารย์ครึ่งๆ กลางๆ เช่นเจ้าคิดหรือว่าจะสังหารข้าได้! ข้าจะคงอยู่ตลอดไป ส่วนเจ้า...เจ้าโง่...ไปลงนรกซะ!!!”

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง!!!!

ระลอกคลื่นการปะทะกันของดาบมองเห็นได้อย่างชัดเจน ทำเอาหยวนเสียวสันหลังทุกคราที่เกิดการปะทะ

“นี่คือการปะทะกันของทั้งสอง จนทำให้เกิดคลื่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” หยวนกล่าว “ว่าแต่การมาสู้กันในสวนบ้านผู้อื่นมันถูกต้องแล้วหรือ?”

ไม่ช้า ทั้งสองก็ต่อสู้กันจนมาถึงจุดที่หยวนยืนอยู่ ทว่าทั้งสองนั้นสู้กันอยู่กลางอากาศ คนหนึ่งมีผมยาวสีแดง ส่วนอีกคนเป็นผมยาวสีดำ พวกเขาเหาะเหินและปะทะดาบกันอย่างต่อเนื่อง

“พวกนั้นบินได้เหมือนผู้อาวุโสซังเลยนี่!” หยวนหวนนึกไปถึงตอนเริ่มเกมที่มีชายชราลอยอยู่บนดาบกลางอากาศ

การต่อสู้ดำเนินไปหลายนาทีโดยมิมีฝ่ายใดได้เปรียบ ดูเหมือนจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกันพอควร

แต่เมื่อพวกเขาใกล้หยวนแล้วคลื่นปะทะนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จนหยวนเริ่มรู้สึกว่าร่างกายจะทนรับไม่ไหว

“ดับสิ้นซะเถอะ! เจ็ดดาบปะทะปฐพี!!!”

“ฮ่าๆๆ ช่างอ่อนแอ! เจ้ายังอ่อนหัดนัก! ดาบอาบเลือดฟาดฟัน!!”

แรงปะทะครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่าตัว

"อั๊ก!!" หยวนไม่อาจทนแรงดันได้อีกต่อไป เขาไอออกมาพร้อมเลือดเต็มปาก “ชักเริ่มมิสบายแล้วสิ” หยวนเช็ดเลือดออกจากปากตนเอง

“เลือดนี่รสชาติราวกับเหล็ก...” หยวนกำลังทรมานจากความเจ็บปวดและรสชาติที่เหมือนจริงจนทำให้เขาลืมไปชั่วครู่ว่ามันเป็นเพียงเกม

“ดาบเก้าปฐพี!!”

“เลือดปีศาจ!!!”

ตู้ม!!! การปะทะกันครั้งนี้ทำให้ต้นไม้ถึงกับล้มลง ก้อนเมฆบนท้องฟ้าเปิดออก แรงกระทบที่เข้าปะทะหยวนอีกคราจนทำให้เขาหมดสติ

“ฮ่าๆๆ ซานเฉวกางเป็นอะไรไปไหนบอกว่าจะสังหารข้ามิใช่หรือ?” ปีศาจเริ่มหัวเราะเมื่อเห็นอีกฝ่ายแขนขาด “ศิษย์หลักของนิกาย ‘โปรพาวซอร์ด’ มีน้ำยาเพียงเท่านี้เองหรือ? เจ้ามิได้ต่างจากสตรีคนก่อนเลย!”

“ข้าจะสังหารแก!!!!!” ซานเฉวกางคำรามพร้อมดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ค่าการฝึกฝนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“นั่นมันสิ่งใดกัน!” ปีศาจรู้สึกตกใจ “แก...แกพัฒนาขึ้นระหว่างต่อสู้หรือ!”

“ข้าจะล้างแค้นให้ศิษย์น้องของข้า! จะต้องสังหารแกให้ได้! ไม่ว่าจะต้องเสียแขนและขาทั้งสี่ไปก็ตาม!” ดวงตาและจมูกของเขาเริ่มมีเลือดไหลออกมา และเส้นเลือดก็ปรากฏขึ้นทั่วร่างกาย

“นางคงมิได้บังเอิญเป็นคนรักของแกหรอกนะ! ข้าจะบอกสิ่งดีๆ ให้แกฟังก่อนดับสิ้น! ร่างกายของนางนั้นช่างสมบูรณ์แบบเสียจริง น่าเสียดายที่นางรีบชิงดับชีพเร็วไปหน่อย หมดสนุกกันพอดี”

“เหมงลี่!!! ไปลงนรกซะ!!!” ดาบด้ามจับสีน้ำเงินของซานเฉวกางเปล่งแสงสีน้ำเงินรอบดาบและใบหน้าที่เครียดแค้น ทะยานขึ้นเหนือเมฆ

“ใบมีดตัดวิญญาณ!!”

“แน่จริงก็เข้ามาล้มข้าให้ได้สิ! แกมันปรมาจารย์จอมปลอม!!” ผมสีแดงของเหมงลี่เปล่งประกายพร้อมตาที่สีแดงราวกับเพลิงนรก

“เพลิงนรก!!!”

ทันใดนั้นก่อนทั้งสองฝ่ายจะเข้าปะทะกัน ก็ปรากฏร่างของเด็กสาวในชุดคลุมสีแดงขึ้นระหว่างพวกเขา ในมือถือน่าจะเป็นสร้อยคอที่เปื้อนไปด้วยเลือด

“รู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าจะถูกลงทัณฑ์เช่นไรหากเข้ามาสร้างความวุ่นวายในที่ของผู้อื่น?” เด็กสาวตัวเล็กโบกแขนเสื้อ พลันเหมงลี่และซานเฉวกางรู้สึกราวกับถูกตรึงด้วยพลังฉี ไม่อาจเหาะเหินหรือใช้ท่าอะไรได้จึงร่วงลงกับพื้น

“เจ้าเป็น...ใคร?” เหมงลี่เอ่ยถามขณะนอนราบลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

สำหรับซานเฉวกาง ทำได้เพียงนอนและจ้องไปยังสาวน้อยด้วยท่าทีที่ตกใจอย่างยิ่ง

“ข้าไปทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจ! ตอบข้ามาที!” เหมงลี่ตะโกนอีกคราหลังจากไม่ได้รับคำตอบ

อย่างไรก็ตาม เด็กหญิงร่างเล็กมิได้สนใจ นางเดินลงจากอากาศไปบริเวณต้นไม้ที่มีร่างที่นอนแน่นิ่งของหยวนอยู่

“เจ้าขยะนั่นมัวแต่ดูการต่อสู้ของข้าจนโดนลูกหลง...” เหมงลี่รู้ว่าหยวนเฝ้าดูการต่อสู้อยู่แต่เขาอ่อนแอเกินไปจึงมิได้สนใจ เช่นเดียวกับซานเฉวกาง

ทว่าเมื่อเห็นร่างของเขาเด็กหญิงถึงกับมือสั่น นางคุกเข่าและใช้ผ้าเช็ดเลือดที่ปากของเขา “โทษที่ทำร้ายเขา...คือประหาร...” นางลุกขึ้นหันไปมองทั้งสองด้วยสายตาดุจนักฆ่า

“ดาบแยกสวรรค์!!!” ทันใดนั้นพื้นดินสั่นสะท้าน ท้องฟ้ามืดสลัวเกือบเท่ากลางคืน และดาบที่ทำจากแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของเด็กสาว

“ดาบแยกสวรรค์อย่างนั้นหรือ?!!!! เป็นไปไม่ได้! ท่านมาทำสิ่งใดที่สวรรค์ชั้นล่างเช่นนี้!” ซานเฉวกางจดจำเทคนิคนั้นได้ หัวใจเขาเต้นเร็วจนเกือบช็อก

นางมิได้สนใจคำถาม และฟันดาบลง ขณะนั้นราวกับท้องฟ้ากำลังถูกแยกเป็นสองซีก

ตู้ม!!! แผ่นดินไหวไปทั้งทวีป ทำเอาเหล่าผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ทั้งหลายตกใจกันทั่วทุกแห่ง

หยวนค่อยๆ ลืมตาตื่น เขาตกใจมากเมื่อเห็นแผ่นดินแยกออกจากกัน มองไปจนสุดลูกหูลูกตาแล้วยังมิอาจมองเห็นจุดสิ้นสุดของรอยแยกนั้นได้

“บ้าไปแล้ว! เจ้าสองคนนั้นทำให้เกิดรอยแยกนี่หรือ?!!” หลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำสิ่งใดเช่นนี้ได้มาก่อน

ทันใดนั้นหยวนก็สะดุ้ง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นขณะที่รู้สึกว่าเขากำลังนอนอยู่บนตักอันนุ่มนิ่มของเด็กสาวตัวเล็ก

“เสี่ยวฮัว!!!” เขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก “บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” หยวนรู้สึกโล่งใจที่เห็นนางมิได้รับบาดเจ็บ

จู่ๆ เสี่ยวฮัวก็ขยับศีรษะเขากลับท่าเดิม “นายท่าน อย่าขยับมากดีกว่า ตอนนี้นายท่านบาดเจ็บอยู่”

“เอ๋?” หยวนตกใจ “เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าสิ่งใด? นี่พวกเราเล่นเกมสิ่งใดกันแน่?!”

“นี่มิใช่เกมนะ เสี่ยวฮัวยอมรับพี่หยวนเป็นนายท่านแล้ว” นางแสดงสร้อยคอที่เต็มไปด้วยเลือดด้วยสีหน้าจริงจัง

“นั่นสร้อยที่เจ้าให้พี่นี่! โอ้...นั่นหมายถึงใช้สร้อยนี่อัญเชิญนางออกมาอย่างนั้นหรือ...งั้นนางก็เป็นภูตรับใช้?” เขาถึงกับหน้าถอดสีและสบถออกมา “เสี่ยวฮัว...นี่เจ้า...”

“พี่ไม่ยอมรับเสี่ยวฮัวอย่างนั้นหรือ?” สีหน้าของนางเศร้าลง “เสี่ยวฮัวเป็นเด็กไม่ดีอย่างนั้นหรือ?”

“มิใช่เช่นนั้น...พี่ชอบเจ้ามาก แต่...การที่ให้เจ้ามาเป็นภูตคอยรับใช้นั้นมันมากเกินไป เพราะมันจะทำให้เกิดการเข้าใจผิดได้โดยง่าย”

“เข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ? แต่เสี่ยวฮัวมิได้สนใจเลย”

“แต่ข้าสนน่ะสิ!” หยวนคิดในใจ

หลังจากหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่หยวน”

“ฮะ?” เสี่ยวฮัวมองเขาด้วยสีหน้างงงวย

“ตราบใดที่เจ้าเรียกพี่ว่า 'พี่หยวน' ปกติ จะได้ไม่มีใครเข้าใจผิด” เขาอธิบายให้นางฟัง

“ถ้าอย่างนั้น...” ดวงตาของนางเป็นประกาย “พี่หยวนน!”

ทันใดนั้นนางก็พุ่งเข้ากอดเขาและยิ้มด้วยความดีใจ

<คุณตอบรับภูตรับใช้เสี่ยวฮัวเป็นภูตรับใช้ของคุณแล้ว>

ชื่อ: เสี่ยวฮัว

อันดับภูตรับใช้: พระเจ้า

เจ้าของ: หยวน

คัลติเวชั่น: ราชาวิญญาณระดับที่ 3

ร่างกาย: ร่างหมอกสีม่วง

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 4>

...

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 1: การใช้เทคนิคสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 5>

...

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 2: ดาบแยกสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 4>

...

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 3: ขอบเขตสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 2>

...

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 4: เทคนิคปิดผนึกสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 1>

...

<บิน>

<อันดับ: โลก>

...

<สัมผัสดีเลิศ>

<อันดับ: สวรรค์>

...

<ความกระจ่าง ฉี>

<อันดับ: โลก>

...

<หมอกสีม่วง>

<อันดับ: พระเจ้า>

...

<ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนได้รับภูตรับใช้ระดับพระเจ้าคนแรกของโลก!>

เมื่อประกาศดังขึ้น ผู้คนแห่กันตะโกนร้องด้วยความตกใจ "ผู้เล่นหยวนเป็นพวกบีตเตอร์!!" (พวกโกง)

"เจ้าหยวนมันเป็นสิบแปดมงกุฎ!" เป็นข่าวลือที่ลุกลามไปไกลและรวดเร็วดุจไฟป่า