ตอนที่ 6 ภูตรับใช้ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 6 ภูตรับใช้

“เรื่องผู้เล่นที่ให้ไปตามหา ได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง?” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพร้อมหมวกคัลติเวชั่นออนไลน์ที่สวมอยู่บนศีรษะ จ้องไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงประตู

“ขออภัยนายน้อย แต่ดูเหมือนว่าผู้เล่นผู้นี้จะไม่ค่อยป่าวประกาศตนเองนัก แม้แต่ข้อเสนอต่างๆ ที่เรายื่นไปก็มิอาจล่อลวงเขาให้ออกมาปรากฏตัวได้” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า เขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว เพราะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหาข้อมูลเกี่ยวกับหยวน ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นความว่างเปล่า

“ถ้าข้อเสนอไม่ดีพอก็เพิ่มข้อเสนอที่มันล่อใจเขาไปสิ ปรับรางวัลค่าหัวเป็นยี่สิบล้าน ถ้าผู้เล่นผู้นี้มิได้ร่ำรวยระดับสุดยอดแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องโผล่ออกมาเอง” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าเงินยี่สิบล้านไม่มีความหมายสำหรับเขา

“ขอรับนายน้อย” ชายวัยกลางคนจึงเดินออกไปทำตามคำสั่ง

“ข้าจะหาตัวเขาให้พบไม่ว่าต้องใช้ต้นทุนเท่าไหร่ ผู้เล่นผู้นี้จะต้องเป็นบุตรแห่งโชคชะตา หรือไม่ก็มีความเกี่ยวข้องกับผู้สร้างเกมเป็นแน่ เขามิเช่นนั้นคงมิได้รับสิ่งต่างๆ ในเกมมากกว่าผู้อื่น หากได้เขามาเป็นพวก ตระกูลของข้าคงจะเพิ่มระดับขึ้นไปอีกขั้น”

ผู้คนทั่วโลกต่างลงทุนลงแรงเพื่อตามหาตัวหยวน เพราะหวังว่าจะได้ข้อมูลเพิ่มเติมในการเล่นเพื่อขึ้นเป็นระดับแนวหน้า

...

เกมสตาร์ท

หลังจากหยวนเข้ามาในเกม เขาก็ยังไม่พบเสี่ยวฮัว “หรือว่านางจะมีปัญหากับครอบครัว ที่วันนั้นกลับบ้านดึก?” เขานึกถึงเรื่องที่พอจะเป็นไปได้ “บางทีนางอาจจะโกหกเกี่ยวกับครอบครัว เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องกังวลและเล่นกับนางนานๆ” หยวนถอนหายใจนึกถึงสาวน้อยผู้ร่าเริง หยวนไม่ได้ใส่ใจกับชื่อเสียงหรือความแข็งแกร่งเท่าใดนัก

เขาต้องการทำในสิ่งที่ไม่อาจทำได้เมื่ออยู่บนโลกจริงเท่านั้น

เขาดึงสร้อยคอที่นางให้เขาไว้ก่อนจะจากไป เขาส่ายศีรษะและถอนหายใจ “ข้าไม่ควรใจร้อนเช่นนี้ ข้าจะรอนางเหมือนที่นางรอข้ากลับมา” ดังนั้นเมื่อนางไม่มา เขาจึงนั่งลงและทำการฝึกฝนต่อ เพราะมันคล้ายกับการได้นวดคลายกล้ามเนื้อระหว่างนอนหลับ

เวลาผ่านไปจนยามค่ำคืนอีกครั้ง

160,000/160,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 6>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 350>

320,000/320,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 7>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 400>

<การรับความรู้สึกเพิ่มขึ้น>

<อันดับ: ไม่ระบุ>

<รายละเอียด: ปรับปรุงการทำงานของระบบประสาททั้งหมดที่มีอยู่อย่างถาวรโดยไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งาน>

320,295/640,000

“ต้องใช้เวลานานขึ้นและนานขึ้นในการเพิ่มระดับถัดไป เวลาที่นานขึ้นประมาณสองเท่าในทุกๆ ระดับ แล้วมันจะมีอีกกี่ระดับกันนี่?” หยวนครุ่นคิด “ต้องใช้เวลาเป็นเดือนสำหรับการฝึกฝนเลยหรือ? หากต้องฝึกฝนอย่างตรงไปตรงมาก็คงน่าเบื่อเสียเหลือเกิน...”

ขณะที่หยวนกำลังจะออกจากระบบ เสียงประกาศก็ดังขึ้น

<ยินดีด้วย!! ผู้เล่น ไวท์โลตัส (ดอกบัวสีขาว) ได้รับ ภูตรับใช้เป็น คนแรกของโลก!!>

ในขณะที่หยวนสงสัยว่า ไวท์โลตัส ได้ภูตรับใช้เป็นประเภทใด คนอื่นๆ กลับมัวแต่ประหลาดใจที่ครั้งนี้มิใช่หยวนอีกต่อไป พวกเขาค่อนข้างจะโล่งใจที่มิได้มีเพียงหยวนเพียงผู้เดียวที่เป็น “เอนเซนเตอร์” ของโลก

“เอนเซนเตอร์” เป็นชื่อที่สังคมตั้งให้สำหรับผู้ที่ได้ปรากฏตัวในประกาศด้วยฐานะ 'คนแรกของโลก'

“ภูตรับใช้อย่างนั้นหรือ?” ทันใดนั้นหยวนก็เริ่มมีความปรารถนาที่จะได้รับภูตรับใช้ ทว่าเขาจะทำอย่างไรเล่าเพื่อให้ได้มาครอบครอง

ล็อคเอาท์

...

หลังออกจากเกม เขาก็พบว่าหยูรุอยู่ข้างๆ พร้อมอาหารเย็นในมือ

“หยูรุ ทำอย่างไรถึงจะได้มีภูตรับใช้? เธอพอจะมีข้อมูลบ้างหรือไม่?” เขาตัดสินใจถาม

“ภูตรับใช้อย่างนั้นหรือ? ตอนนี้มีใครได้มาครอบครองแล้วหรือ?” นางถามด้วยความอยากรู้

“มีสิ เขาชื่อ ดอกบัวขาวน่ะ”

“ดอกบัวขาว!” หยูรุจดจำชื่อนั้นได้ทันที “นางเป็นหนึ่งในผู้เล่นอันดับต้นๆ ในฐานะผู้ฝึกฝนในระดับวิญญาณฝึกหัดระดับที่ห้า นอกจากนี้ชีวิตจริงนางยังร่ำรวยสุดๆ อีกด้วย”

“ผู้ฝึกฝนวิญญาณฝึกหัดระดับห้าถือเป็นผู้เล่นอันดับต้นๆ แล้วหรือ?” หยวนซึ่งอยู่ในระดับที่เจ็ดถามด้วยความประหลาดใจ “ข้าแทบไม่ได้ฝึกฝนอะไรเลย แต่อันดับกลับสูงกว่าผู้เล่นระดับท็อปถึงสองระดับ”

“หยูรุ ใครที่เป็นผู้ฝึกฝนอันดับสูงสุดในคัลติเวชั่นอย่างนั้นหรือ?”

“หนูคิดว่าน่าจะเป็นผู้เล่นที่มีนามว่า ไลท์นิ่งเอมเพอเรอร์ (จักรพรรดิสายฟ้า) เขาเป็นผู้ฝึกฝนวิญญาณฝึกหัดอันดับที่หก”

“โว้วว...ชื่ออะไรจะเท่ถึงเพียงนั้นเล่า”

“นั่นคือสิ่งที่พี่สนใจอย่างนั้นหรือ?” หยูรุกล่าวพลางหัวเราะ “แล้วตอนนี้อันดับวิญญาณของพี่เล่าอยู่ที่เท่าไหร่แล้ว? ถ้าให้เดา การที่พี่ใช้เวลานั่งเล่นคุยกับ NPC คงน่าจะราวๆ สักระดับสองกระมัง”

หยวนแสยะยิ้ม “ผิด!”

“อะไรนะ! อย่าบอกนะว่ายังไม่มีอันดับผู้ฝึกฝน!”

“หยูรุ พี่เป็นพี่ที่อ่อนแอในสายตาของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า

“โอ้ย...ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเสียในเกมพี่ก็ไม่เป็นที่รู้จักอยู่แล้ว และเหมือนที่เธอบอก มันก็เป็นแค่เกมเท่านั้น ยังไงก็เถอะรีบๆ มาเล่นด้วยกันได้แล้ว”

“สัปดาห์นี้เป็นไปมิได้เลย เพราะยังต้องไปโรงเรียนอยู่ แถมมีการบ้านต้องทำด้วย หนูจะเริ่มเล่นก็ต่อเมื่อสัปดาห์หน้า เพราะจะปิดเทอมฤดูร้อนพอดี”

“โรงเรียนอย่างนั้นหรือ? น่าอิจฉายิ่งนัก” หยวนยิ้มอย่างขมขื่น

“การไปโรงเรียนไม่ได้มีสิ่งใดน่าสนุกหรอก น่าเบื่อจะตายชัก” หยูรุถอนหายใจ

“ข้าก็ยังอิจฉาทุกคนที่นั่นอยู่ดีนั่นแหละ” เขาถอนหายใจ

หลังจากนั้นทั้งสองก็สนทนากันต่อเพียงไม่กี่นาที หยูรุก็กลับไปที่ห้องเพื่อเข้านอน

“หากเจ้าไม่มาปรากฏตัวพรุ่งนี้ ข้าจะใช้สร้อยเส้นนั้น” เขาพูดกับตัวเองก่อนจะหลับไป

...