ตอนที่ 5 โทษประหาร (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 5 โทษประหาร

“อรุณสวัสดิ์พี่ชาย”

“อรุณสวัสดิ์”

“ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว” นางวางซุปไว้บนโต๊ะแล้วปรับระดับเตียง

“หยูรุ ช่วยอะไรพี่อย่างสิ” หยวนเอ่ยถามขณะที่ถูกปรนนิบัติเหมือนคนไข้ในโรงพยาบาล

“ว่ามาสิ”

“คืนนี้เล่านิทานให้พี่ฟังหน่อยสิ” ถ้อยคำของเขาทำให้นางประหลาดใจ นางมิคิดว่าคำขอจะเป็นเช่นนี้

“เหตุใดต้องเป็นนิทานด้วยเล่า?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล กลัวว่าอาการป่วยจะลามไปถึงสมอง

“พี่เจอสหายในเกม นางเป็น NPC พี่สัญญากับนางไว้ว่าจะเล่านิทานให้นางฟัง” เขาอธิบาย

“พี่กำลังเล่านิทานให้ NPC ฟังอย่างนั้นหรือ...ทำสิ่งใดของพี่อยู่กันแน่!” หยูรุถอนหายใจและครุ่นคิดว่าเขาโง่เพียงใดที่นั่งคุยกับ NPC

“อย่าเพิ่งตัดสินไปเองสิ เกมนี้ไม่เหมือนเกมปกติ NPC ที่ว่าเคลื่อนไหวและโต้ตอบได้เป็นปกติเหมือนมนุษย์ เจ้าจะมิรู้ว่าเขาเป็นมนุษย์จริงหรือไม่จนกว่าจะเอ่ยถามพวกเขา”

“รู้แล้วๆ...แต่อย่าคิดจะทำอะไรแปลกๆ เข้าใจหรือไม่?”

“ป...แปลก ทำไมพี่ถึงจะทำอะไรแปลกๆ” หยวนถาม

“พี่ไม่เคยได้ยินหรือ? มันมีพวกนิสัยเสียที่ถูกสังหารเพราะไปลวนลาม NPC น่ะสิ”

“พวกคลั่ง NPC อย่างนั้นหรือ? ก็คงเกิดขึ้นได้หากเป็นเกมนี้” หยวนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ช่างเป็นเกมที่ลึกล้ำยิ่งนัก

“อ๊ะ! อย่าคิดเชียวนะ! หนูขอสั่งห้ามพี่ในฐานะน้องสาว!”

“เจ้าจะทำเช่นนั้นได้ เจ้าต้องอายุมากกว่าพี่ก่อนมิใช่หรือ?” เขายิ้ม

“งั้นหนูจะเลิกดูแลพี่!”

“โอ้ย เจ้าคิดว่าพี่ชายของเจ้าเป็นคนเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ? นี่พี่ดูเหมือนคนไร้ศีลธรรมถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”

เขาถอนหายใจและกล่าวต่อ “อย่างไรก็ตาม ไอ้โทษประหารที่ว่ามันเป็นเช่นไรหรือ?”

“จากข้อมูลบางคนไม่อาจฝึกฝนได้อีกหลังจากที่ดับสิ้น บางคนดับสิ้นแล้วเสียค่าฝึกฝนทั้งหมดไปเหมือนเริ่มต้นใหม่”

หยวนครุ่นคิด “เริ่มต้นใหม่เลยหรือ? ร้ายแรงยิ่งนักสำหรับเกม”

“นอกจากนี้นะ มีบางคนซื้อคอนโซล (หมวกกันน็อกที่ใช้ในการเล่นเกม) ใหม่เพื่อเข้าเริ่มเกมให้ได้ตัวละครที่ปรารถนา ทว่าก็พบว่าก็เริ่มต้นใหม่ด้วยตัวละครเดิมเช่นกัน”

“แปลว่ามิว่าอย่างไรเราก็ถูกจำกัดด้วยตัวละครเดียวอย่างนั้นหรือ?” หยวนไม่เข้าใจความคิดของผู้สร้างเกม ราวกับว่าเขาต้องการให้เป็นโลกเสมือนที่เหมือนจริงที่สุด

“อ่า...พี่ เดี๋ยวหนูจะไปเรียนแล้วนะ เดี๋ยวขากลับจะนำนิทานติดมาด้วย” นางกล่าว ก่อนจะออกไป

“ขอบคุณ”

...

เกมสตาร์ท!!

“เธอไม่ได้อยู่ที่นี่...” หยวนมองไปรอบๆ แต่ไม่พบเสี่ยวฮัว “นางคงจะกลับบ้านแล้วสินะ”

เขาตัดสินใจนั่งท่าดอกบัวฝึกฝนพลังฉี เพื่อรอนาง จากวินาทีเป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง จนกระทั่งยามค่ำคืน เขานั่งอยู่ที่นั่นดุจรูปปั้นหิน มิขยับเขยื้อนไปไหน

10,000/10,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 2>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 150>

10,005/20,000 20,000/20,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 3>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 200>

20,005/40,000 40,000/40,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 4>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 250>

80,000/80,000

<คุณดูดซับพลังฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัดขั้นที่ 5>

<สถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 300>

148,550/160,000

หยวนมิได้หยุดฝึกฝนจนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น “วันนี้เราไม่ได้เล่นด้วยกัน มิเป็นไรไว้พบกันครั้งหน้าจะได้มีเรื่องไว้เล่าให้ฟังด้วย”

ล็อคเอาท์!

...

หลังจากหยวนทานอาหารและอาบน้ำเรียบร้อย หยูรุก็เริ่มอ่านนิทานให้เขาฟัง

“หนูเล่าเป็นเช่นไรบ้าง?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทะเล้น

“ค่อนข้างแย่...”

“อะไรนะ!! ได้! งั้นคราวหน้าอ่านเองก็แล้วกัน!”

“อ๋าา...หยูรุ พี่ขอโทษ พี่แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง” หยวนรีบแก้ต่าง “น้ำเสียงของเจ้าดุจนางฟ้านางสวรรค์ลงมาเล่าเลย”

หยูรุหน้าแดง “มันน่าอายนะที่ต้องมาเล่านิทานเด็กเช่นนี้รู้บ้างไหม?” นางกล่าว “พี่เป็นหนี้หนู หนี้อันใหญ่หลวง!”

“ใช่ๆ หนี้หนี้จะชดใช้ด้วยชีวิตเลยก็ได้ แต่ช่วยอ่านให้ฟังอีกสักสามเรื่องนะ”

“...”

“หยูรุ” เขาเรียกหานางหลังจากไม่ได้ยินเสียงตอบรับ

“พี่ชาย...ได้โปรดอย่ากล่าวเช่นนั้นอีกนะ” น้ำเสียงของนางเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

หยวนเริ่มรู้ตัวว่าตนกล่าววาจาไม่เหมาะสม “พี่ขออภัย” เขากล่าว

“ตราบใดที่พี่เข้าใจ” หยูรุเดินออกจากห้องพร้อมปิดไฟ “พี่ชาย มันดึกแล้ว พี่ควรจะนอนได้แล้ว”

“อืม ราตรีสวัสดิ์”

“ราตรีสวัสดิ์พี่ชาย”

...

ภายในห้องของหยูรุ นางใช้เวลาท่องโลกอินเทอร์เน็ตด้วยโทรศัพท์สักพัก

“ผู้เล่นหยวนผู้นั้นเป็นใครกัน? บุคคลลึกลับผู้นี้ใช้เวลาเพียงสองวันนับตั้งแต่เกมเปิดตัว เขาก็เป็นผู้เล่นคนแรกของเกมที่สามารถใช้ทักษะระดับพระเจ้าได้ แถมยังสำเร็จภารกิจลับอีก หมอนี่เป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่านะ?”

แม้ว่านางไม่อาจเล่นเกมนี้ได้เพราะต้องไปโรงเรียน แต่นางมักติดตามข่าวสารอยู่เสมอ เพื่อที่หากมีเวลาว่าง นางจะได้สามารถเล่นได้อย่างลื่นไหล “ในขณะที่พี่ฉันมัวแต่เล่านิทานให้ NPC ฟังอย่างนั้นหรือ?” นางยิ้มอย่างขมขื่น

“ว้าว!! ค่าหัวของเขาทะลุห้าล้านแล้ว!!” ดวงตาของนางเบิกกว้าง ผู้คนมากมายใช้ทั้งเงินและกำลังในการตามหาตัวหยวน

“ชื่อเสียงโด่งดังไปกันใหญ่แล้ว...น่าอิจฉาจัง” นางถอนหายใจก่อนจะหลับไปอย่างช้าๆ