ตอนที่ 4 เควสลับ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 4 เควสลับ

หยวนยังคงเล่นกับเสี่ยวฮัวตลอดทั้งคืนโดยไม่สนใจโลกภายนอก ในขณะเดียวกันเหล่าผู้เล่นคนอื่นๆ กำลังพยายามอย่างสุดตัวเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตนเอง

ผู้เล่นยังคงเสพติดความแข็งแกร่งและพลังที่เขาได้รับ ซึ่งเป็นสิ่งแปลกใหม่ด้วยการทุบหิน ปล่อยหมัด หรือแม้กระทั่งกระโดดไกล มันทำให้พวกเขารู้สึกดีที่ได้กระทำเช่นนี้ เนื่องจากชีวิตจริงมิอาจกระทำได้

ไม่ต่างจากหยวนที่เป็นผู้พิการและตาบอดในโลกแห่งความเป็นจริง หยวนไม่คิดจะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำสิ่งใดเช่นนั้น เขาเพียงเล่นกับเสี่ยวฮัวต่อไป เพราะมันให้ความรู้สึกว่าเขาได้เล่นกับน้องสาวของเขา

“เสี่ยวฮัว เธอสบายดีหรือไม่? นี่เราเล่นกันจนดึกแล้วนะ ถ้าไม่รีบกลับไป พ่อแม่จะเป็นห่วงได้นะ” หยวนเอ่ยถาม หลังจากสังเกตเห็นว่านางเล่นกับเขามาทั้งวันแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวฮัวมักจะออกมาเล่นคนเดียวเช่นนี้อยู่ตลอด พวกเขาคงชินแล้วล่ะ”

“...” ความสงสารของเขาที่มีต่อนางเพิ่มขึ้นทุกนาทีที่เขาใช้เวลาร่วมกับนาง “เอาล่ะเสี่ยวฮัว พวกเราพักกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวพี่ชายจะเล่าเรื่องเพิ่มเติมให้เธอฟัง”

“เล่าเรื่องหรือ?” ดวงตาของนางเริ่มสั่นไหวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนเมื่อได้ยินถ้อยคำแสนวิเศษ นางเดินไปนั่งที่ต้นไม้ต้นเดิม

หยวนเดินตามนางมานั่งข้างๆ “เรื่องราวที่พี่จะเล่าให้ฟังในวันนี้ เป็นเทพนิยายจากบ้านเกิดของพี่เอง”

“เทพนิยายหรือ? เทพนิยายนี้เหมือนกับตำนานหรือไม่?”

“อืม...ก็อาจจะใช่นะ เทพนิยายเป็นเรื่องสั้นที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงมากกว่า” หยวนกล่าว “เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

หยวนเริ่มเล่านิทานพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงให้นางฟัง เป็นนิทานที่เขาเคยได้ยินเมื่อยังเยาว์วัย เช่นเรื่องเจ้าหญิงที่ตื่นขึ้นเพราะจุมพิตจากเจ้าชาย เรื่องนางเงือกในมหาสมุทร และโจรสลัดที่ต่อสู้ในทะเล

“คนพวกนี้...พวกเขาทั้งหมดเป็นมนุษย์หรือ?” จู่ๆ นางก็ถามเขา

“ที่ฉันรู้มานะ ก็ใช่แหละ”

“นี่ไม่เหมือนกับเรื่องราวสัตว์ในตำนานที่ปกครองโลก หรือสัตว์อมตะที่ยึดครองสวรรค์ที่เคยได้ยินมา แต่นี่ก็สนุกใช่ย่อยนะ” นางไม่รู้ว่ามนุษย์จะสนุกสนานได้ถึงเพียงนี้ แม้ว่าจะเป็นจุดสำคัญของเรื่องราวนี้ก็ตาม

“มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?” นางถาม

“น่าเสียดาย ทั้งหมดที่จำได้ก็มีเท่านี้ แต่เดี๋ยวพี่ชายจะหามาเล่าใหม่นะ”

“นั่นเป็นสัญญาใช่หรือไม่?”

“ใช่ มันเป็นสัญญา” หยวนยิ้ม

“แม้ข้ารู้ว่าพี่หยวนจะเรียนรู้เทคนิคนี้ไปแล้ว แต่พี่ก็ยังไม่เชี่ยวชาญมันอย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม ด้วยทักษะความเข้าใจที่ทรงพลังของเสี่ยวฮัว เชื่อว่าพี่หยวนจะเชี่ยวชาญในเวลาไม่ช้า” หลังจากนั้นนางก็เริ่มอ่านหนังสือต่อ

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้หยวนสามารถเข้าใจทุกอย่างได้ตั้งแต่เริ่มต้น ราวกับได้ฟังเรื่องราวที่มีเนื้อเรื่องที่ลึกลงไปอย่างรวดเร็วขณะที่ดำเนินไป เป็นเรื่องที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น

เสี่ยวฮัวใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการอ่านหนังสือที่มีความหนาเพียงสิบสองหน้า เมื่อนางอ่านเสร็จ นางก็มองไปที่หยวนเพื่อดูอาการของเขา หยวนนั่งนิ่งกำลังหลับตาและมีใบหน้าที่สงบราวกับตกอยู่ในภวังค์

“พี่หยวนเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง” นางพึมพำกับตนเอง นางเคยทำเช่นนี้ให้กับผู้อื่น พวกนั้นต้องใช้เวลาหลายปีในการจะเรียนรู้ แต่หยวนใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง นางได้แต่จ้องเขาด้วยความแปลกใจ “พี่เป็นใครกันแน่?”

<การเรียนรู้ศิลปะลับแห่งสวรรค์เพิ่มขึ้นอย่างมาก>

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์เพิ่มอันดับขึ้น (1 -> 2)>

<คุณได้เรียนรู้ศิลปะลับแห่งสวรรค์ เฮเว่นสปริตติ้งซอร์ดสไตร์ (ดาบแยกสวรรค์)>

...

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 2: ดาบแยกสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

<ระดับความเชี่ยวชาญ: 1>

<รายละเอียด: ใช้ 10,000 ฉีและควงดาบเพื่อเปิดใช้งาน สร้างเสาแห่งแสงที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางทางมัน>

...

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าเสี่ยวฮัวกำลังหนุนตักของเขา และท้องฟ้ายามค่ำคืนก็ผ่านไปนานแล้ว พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า

“มันเช้าแล้วหรือ?” เขาสงสัยว่าตนเองตกอยู่ในภวังค์นั้นมานานเพียงใดแล้ว

“โอ้...ตื่นแล้วหรือพี่หยวน?” เสี่ยวฮัวขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง “พี่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ระหว่างการทำสมาธิอย่างนั้นหรือ?”

“ได้สิ พี่เข้าถึงศิลปะลับแห่งสวรรค์ขั้นที่สองและได้เรียนรู้การใช้งาน 'ดาบแยกสวรรค์'”

เสี่ยวฮัวมองด้วยดวงตาเบิกกว้างกว่าปกติเล็กน้อย ดูเหมือนเต็มไปด้วยความแปลกใจ “เก่งมากพี่หยวน”

“แต่พี่ยังใช้มันไม่ได้หรอก พี่ต้องฝึกฝนมากกว่านี้” เสี่ยวฮัวยกนิ้วให้นาง

“ใช่แล้ว มันบอกว่าต้องการหนึ่งหมื่นฉีเพื่อเปิดใช้งาน แล้วมันเป็นฉีแบบเดียวกันกับที่พี่ฝึกฝนเมื่อวานหรือไม่?”

“ถูกต้อง” นางพยักหน้า

“มันบอกว่าพี่มี 5,010/10,000 ฉี ในตอนนี้ ถ้าพี่ฝึกฝนจนเต็มแล้วพี่ใช้ท่านี่เท่ากับว่าฉีทั้งหมดของพี่ก็จะหมดไป แล้วจะทำอย่างไรฉีของพี่ถึงจะกลับคืนมา?”

“ฉีที่หมดลงของพี่จะฟื้นตัวตามธรรมชาติจนกว่ามันจะเต็ม ดังนั้นพี่ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนทุกครั้งที่ใช้เทคนิค อย่างไรก็ตามการฟื้นพลังตามธรรมชาตินั้นจะต้องใช้เวลา และมันจะทำให้การฝึกฝนของพี่ช้าลง นั่นคือเหตุผลที่ผู้ฝึกฝนไม่ใช้พลังฉีอย่างสะเปะสะปะ” เสี่ยวฮัวอธิบายให้เขาฟังราวกับว่านางเป็นผู้เชี่ยวชาญ “นอกจากนี้ หากพลังฉีของพี่ลดลงต่ำกว่าจุดที่ร่างกายรับไหว นั่นอาจทำให้พี่ถึงกับหมดสติเลยก็เป็นได้”

ไม่ต่างจากเกมอื่นๆ เกมนี้ต้องฝึกฝนเพื่อให้ฉีสูงสุดเพิ่มขึ้น แต่เมื่อใช้เทคนิคจนฉีลดลง ใช้เวลาไม่นานฉีก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนกลับมาเท่าเดิม

“ขอบคุณมากเสี่ยวฮัว หากมิได้เจ้าพี่คงแย่”

“พี่หยวนต้องแสดงความกตัญญูด้วยการกระทำมิใช่คำพูด” นางจับมือเขามาวางบนศีรษะของตน ทำให้เขาหัวเราะ

“ได้สิ ขอบคุณมาก...” เขาเอ่ยพลางลูบศีรษะนาง

หลังจากนั้นหยวนก็ยืนขึ้นแล้วกล่าวว่า “ถึงเวลาที่พี่จะต้องเดินทางอีกคราแล้ว พี่จะกลับมาใหม่นะ”

ครั้งนี้เสี่ยวฮัวไม่ได้รั้งเขาไว้และพยักหน้า “ลาก่อนพี่หยวน แล้วกลับมาเล่นกับเสี่ยวฮัวใหม่นะ ใช้สิ่งนี้เพื่อเรียกเสี่ยวฮัวนะ” นางถอดสร้อยที่อยู่ที่คอแล้วยื่นให้เขา

หยวนรับสร้อยมาโดยไม่คิดสิ่งใด “งั้นไว้เจอกันใหม่นะ” เขาบอกลานาง ก่อนจะหายไปราวกับภูติผีกลางแสงตะวัน

หลังจากหยวนจากไป เสี่ยวฮัวก็จ้องมองไปยังจุดที่เขายืนอยู่ด้วยความงุนงง “ขอบคุณที่เล่นกับเสี่ยวฮัว...”

พลันนั้น ร่างกายของนางก็เริ่มสั่น และร่างกายของนางก็แปลงเป็นแสงอันสวยงาม “สนุกมากจริงๆ” ร่างกายของนางค่อยๆ แตกสลายเป็นแสงเล็กๆ คล้ายหิ่งห้อย ก่อนจะลอยเข้าหากลุ่มเมฆและหายไป

<ยินดีด้วย! ผู้เล่นหยวนได้ทำภารกิจลับสำเร็จเป็นครั้งแรกของโลก!>

“พี่หยวน...” และค่ำคืนก็จบลงด้วยเสียงหวานใสของเด็กน้อยและดวงดาวเต็มท้องฟ้า