ตอนที่ 3 ก้าวแรกสู่การเป็นผู้ฝึกฝน (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 3 ก้าวแรกสู่การเป็นผู้ฝึกฝน

“เป็นอะไรไปพี่หยวน?” เสี่ยวฮัวเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยสีหน้างุนงง

“อ้อ...ก็ประกาศนั่น...” เขาชี้ไปบนฟากฟ้า

“ฉันไม่เห็นสิ่งใดบนนั้นเลยนะ” นางกล่าว

“หือ? เธอมองไม่เห็นข้อความข้างบนท้องฟ้าอย่างนั้นหรือ?”

นางส่ายศีรษะ นั่นทำให้หยวนตระหนักได้ว่าเอ็นพีซีจะไม่เห็นข้อความการแจ้งเตือนของเกม

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์>

<อันดับ: พระเจ้า>

ระดับความเชี่ยวชาญ: 1

รายละเอียด: ศิลปะลับแห่งสวรรค์แบ่งออกเป็นเก้าขั้น ในแต่ละขั้นจะสามารถปลดล็อกความสามารถใหม่ได้

<ศิลปะลับแห่งสวรรค์ลำดับที่ 1: คอนซูมมิ่งเฮเวนเทคนิคอล (การใช้เทคนิคสวรรค์)>

<อันดับ: พระเจ้า>

ระดับความเชี่ยวชาญ: 1

รายละเอียด: ดูดซับห้าฉีต่อวินาที จะเปิดใช้งานเมื่อนั่งท่าดอกบัว

...

“เสี่ยวฮัว ฉีคือสิ่งใดอย่างนั้นหรือ?” หยวนตัดสินใจถามนาง เพราะเชื่อว่านางน่าจะล่วงรู้เกี่ยวกับโลกนี้ดีกว่า

“ฉีคือแก่นแท้ของโลกใบนี้ เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการฝึกฝน”

“การฝึกฝน...ชายชราในตอนแรกก็พูดอะไรทำนองนี้” เขาครุ่นคิด “เช่นนั้นข้าจะลองดูหน่อย” เขาหลับตาและเริ่มนั่งขัดสมาธิเพื่อเปิดใช้ทักษะ

<คุณได้เริ่มทำการฝึกฝนครั้งแรก เพื่อปลดล็อกค่าประสบการณ์ฉี>

5/5,000 10/5,000 15/5,000

ค่าประสบการณ์ฉีของเขาเพิ่มขึ้นทีละห้าต่อวินาทีที่ทำการฝึกฝน นอกจากนี้ทักษะใหม่ที่เขาได้รับ 'การใช้เทคนิคสวรรค์' ทำให้การหายใจของเขาสงบและเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าการหายใจนั้นผ่านทุกอณูของเขา

ภายในเวลาไม่กี่นาที หยวนก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่ระเบิดออกมาจากภายในร่างกาย ราวกับว่าถูกโยนลงในสระน้ำเย็นในวันที่อากาศร้อน

<คุณประสบความสำเร็จในการทำลายโซ่ตรวนและเลื่อนขั้นเป็นวิญญาณฝึกหัด!>

<ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 100>

“ฉันแค่ต้องนั่งท่านี้เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น? มันจะน่าเบื่อเพียงใดกัน?” หยวนเผลอคิดในใจ “แต่มันก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ อย่างกับว่าได้แช่ตัวในอ่างออนเซ็นอย่างนั้นแหละ”

ชื่อ: หยวน

คัลติเวชั่น (การฝึกฝน): วิญญาณฝึกหัดระดับแรก

เลกาซี่ (มรดก): ไม่มี

สายเลือด: ไม่มี

ร่างกาย: กายกลั่นสวรรค์

ความแข็งแกร่งกายภาพ: 134

ความแข็งแกร่งจิตใจ: 375

พลังวิญญาณ: 1,310

การป้องกันกายภาพ: 110

การป้องกันจิตใจ: 1,221

“ดีใจด้วยนะพี่หยวน ได้เป็นผู้ฝึกฝนแล้ว!!!” เสี่ยวฮัวกล่าวพลางแย้มยิ้ม

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเสี่ยวฮัว ข้าจะมิมีวันลืมเลย”

“งั้นเรามาเล่นต่อกันเถอะ!” นางยืนขึ้นพร้อมถือลูกบอลและพร้อมจะโยน หยวนยิ้มอย่างขมขื่น แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะเล่นกับนางต่อ ทว่าน่าแปลกใจ เมื่อเขายืนขึ้นความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เขาฟื้นคืนพลังที่อ่อนล้าทั้งหมดของเขาอย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะที่เขากลายเป็นผู้ฝึกฝน ทั้งสองเริ่มเล่นกันอีกครั้ง แต่ความเร็วของลูกบอลนั้นแตกต่างจากเดิมมาก

ในขณะเดียวกัน ทั้งโลกกำลังวุ่นวายกับประกาศซึ่งเป็นครั้งแรกของเกม บริษัทที่ร่ำรวยและมีอำนาจในโลกจริงเริ่มมองหาผู้เล่นที่ชื่อหยวน ด้วยความหวังที่จะพบตัวตนจริงของเขา อย่างไรก็ตาม นี่เป็นภารกิจที่แทบเป็นไปมิได้เลย เนื่องจากเกมนี้มีวิธีการจัดการกับความเป็นส่วนตัวของผู้เล่นที่แตกต่างจากเกมอื่นๆ ที่สามารถดูชื่อผู้เล่นได้อย่างรวดเร็ว ในคัลติเวชั่น ออนไลน์ไม่มีฟังก์ชันเช่นนั้น มิมีผู้ใดสามารถมองเห็นชื่อตัวละครได้แม้ว่าจะเป็นเพื่อนกันก็ตาม

หลังจากใช้เวลาและทรัพยากรมากมายในการค้นหาหยวน เหล่าผู้เล่นก็เริ่มตระหนักได้ว่ามันมิใช่เรื่องง่าย เว้นแต่หยวนจะเปิดเผยตนเองด้วยความเต็มใจ เพียงแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้เล่นเหล่านี้ล้มเลิกความพยายามในการตามหา

ในโลกอินเทอร์เน็ต สภาเกม ข่าวหนังสือพิมพ์และผู้คนเริ่มเสนอเงินจริงสำหรับข้อมูลเกี่ยวกับหยวน บางคนยอมจ่ายหลายพันดอลลาร์เพื่อให้เขาเปิดเผยตัวตน นี่มิใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่านักเล่นเกมมืออาชีพระดับแนวหน้านั้น มีผู้คนให้ความสนใจไม่ต่างจากคนดังระดับโลก ซึ่งในความเป็นจริงผู้เล่นมืออาชีพบางคนมีรายได้เจ็ดหลักทุกเดือนจากการโฆษณาเพียงอย่างเดียว แท้จริงแล้วนักเล่นเกมทั่วไปก็สามารถสร้างรายได้มากกว่าคนที่ทำงานปกติด้วยซ้ำด้วยการขายไอเทมในเกม

นอกจากนี้ มีรายงานเมื่อปีที่แล้วว่าประชากรอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของโลกจริงที่เป็นผู้เล่นเกมเสมือนจริง ทุกคนในโลกปัจจุบันหันมาสนใจเกมเสมือนจริงมากขึ้นและมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ตัดภาพมาที่หยวน หลังจากขว้างบอลเป็นเวลาสองสามชั่วโมงโดยมิเสียเหงื่อ จู่ๆ หยวนก็หยุดลง

“เป็นอะไรหรือเปล่าพี่ชาย? เหนื่อยอีกแล้วหรือ?” เสี่ยวฮัวถาม

“น้องสาวของข้ากำลังเรียกหา ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว” เขาเอ่ยกล่าว

“พี่ชายจะไปแล้วหรือ?” สีหน้าของนางดูเศร้าลงทันที เมื่อได้ยินว่าเขาจะจากไป นางรู้สึกไม่เต็มใจที่จะปล่อยเขาไป เพราะกลัวว่าเขาจะมิกลับมาอีกแล้ว

“อย่าทิ้งเสี่ยวฮัวไว้คนเดียวนะ!” นางรีบเอ่ยจนน้ำตาคลอเบ้า

“พี่ชายจะกลับมาเล่นด้วยนะ พี่ชายสัญญา” หยวนลูบศีรษะนางด้วยรอยยิ้ม

“...พี่ชายสัญญา?”

“ถ้าพี่ชายผิดสัญญา พี่ชายจะกลืนเข็มหนึ่งหมื่นเล่ม!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ตกลง...งั้นเสี่ยวฮัวจะรอพี่หยวนอยู่ที่นี่” นางนั่งที่ต้นไม้ต้นเดิมและหลับตาลงพักผ่อน

“ออกจากระบบ!” สายตาของหยวนเริ่มพล่ามัว ความรู้สึกอบอุ่นที่แขนและขาของเขาค่อยๆ จางหายไป

“พี่ชาย เกมเป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงน้องสาวของเขาดังก้องอยู่ข้างๆ

“มันก็สนุกนะ” เขาแสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยน ทว่าลึกๆ แล้วเขาไม่เต็มใจที่จะออกจากโลกที่สดใสและมีสีสัน ซึ่งตรงข้ามกับโลกที่เขาอยู่ตอนนี้ ร่างกายนี้ช่างไร้ประโยชน์เสียเหลือเกิน

“วันนี้มีอะไรทานหรือ?” เขาถามนางทั้งๆ ที่ล่วงรู้คำตอบอยู่แล้ว

“ซุปไก่!” หยวนยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่ได้กินสิ่งใดเลยนอกจากซุปไก่ในช่วงเวลาสองสามปีที่ผ่านมา

“ทีนี้ให้ฉันช่วยพยุงพี่ขึ้นนะ” นางถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะของหยวนและปรับร่างกายของหยวนให้อยู่ในท่านั่ง นางเริ่มป้อนซุปอุ่นๆ ให้เขาด้วยช้อน “ร้อนไปไหม?”

“โอเคแล้ว...” ห้องเงียบลง มีเพียงเสียงซดน้ำซุปของหยวน หลังจากหยวนทานเสร็จเรียบร้อย นางก็จัดเขาให้อยู่ในท่านอน

“เดี๋ยวฉันจะกลับมาเช็ดตัวให้นะ” นางกล่าว

ครู่ต่อมา นางกลับมาที่ห้องพร้อมผ้าเช็ดตัวและถังใส่น้ำอุ่นพร้อมเสื้อผ้าใหม่

“ขอโทษนะพี่” นางกล่าว ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของเขา

“หยูรุ....”

“มีอะไรหรือคะ?”

“พี่ขอโทษนะ”

“...”

ห้องเงียบลงทันที

“พูดอะไรของพี่น่ะ?” นางกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ

“พี่รู้นะแต่...” ถ้อยคำของเขาถูกขัดจังหวะด้วยผ้าขนหนูอุ่นๆ ที่กดลงบนใบหน้า

“พี่ไม่ต้องห่วงฉันหรอกพี่ชาย เมื่อรักษาพี่จนหายดีแล้ว วันหนึ่งพี่ต้องตอบแทนฉันแน่”

“อืม...” ความรู้สึกของหยวนในยามนี้มิอาจอธิบายเป็นคำพูดได้

“จะมีวันนั้นจริงๆ ใช่ไหม?” เขาพึมพำ

“เยี่ยม! ตอนนี้พี่สะอาดหมดจดแล้วทุกซอกทุกมุม ไม่เว้นแม้แต่ของเล็กของน้อย! ฮ่าๆ!” หยูรุหัวเราะอย่างเขินอาย

“เดี๋ยวเถอะ! เจ้าตัวแสบ! อย่าเล่นกับร่างกายของพี่เช่นนี้!”

“พูดเรื่องอะไรของพี่น่ะ? ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

“อย่ามาทำไก๋” เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังไปทั่วห้อง

“หยูรุ ขอบคุณนะ วันหนึ่งพี่ต้องตอบแทนเจ้าแน่นอน พี่สัญญา” จู่ๆ หยวนก็กล่าวขึ้นเมื่อหยูรุสวมเสื้อผ้าให้เขาเสร็จ

“เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะมิเกรงใจแล้วนะ!”

“เรียบร้อยแล้วพี่ชาย เดี๋ยวฉันจะมาหาใหม่ตอนเช้านะ”

“เอ่อ...เธอช่วยสวมหมวกกันน็อกให้พี่ก่อนไปได้ไหม?”

“พี่จะเล่นต่อหรือ? มิพักผ่อนหรือคืนนี้?”

“เกมนี้เมื่อเข้าเล่นก็ถือว่าร่างกายได้พักผ่อนเสมือนการหลับแล้วนะ เธอรู้ใช่ไหม?”

“แล้วฉันจะทำอย่างไร หากพี่ติดเกม? ขอแค่คืนนี้แล้วกันนะ ตกลงไหม?”

“อืม”

...

เกมสตาร์ท!!!

“พี่หยวน พี่กลับมาแล้วจริงๆ!” เสี่ยวฮัวลุกขึ้นทันทีด้วยสีหน้าที่มีความสุข เมื่อเห็นหยวนปรากฏตัวออกมาดุจภูติผี

“ก็สัญญาเอาไว้แล้วนี่นา” เขาเอ่ยพลางลูบศีรษะนางอีกครั้ง

“ทีนี้อยากจะทำสิ่งใดต่อ?” เขาเอ่ยถาม

“เล่นเกมโยนบอล!” นางตอบโดยมิลังเล

“ข้าคิดมิผิดจริงๆ” เขาตอบพร้อมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม