ตอนที่ 2 สาวน้อยลึกลับ (อ่านฟรี)

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 2 สาวน้อยลึกลับ

“สถานะตัวละคร” หยวนเปิดคำสั่งระบบผ่านความคิด

ชื่อ: หยวน

คัลติเวชั่น (การฝึกฝน): ไม่มี

เลกาซี่ (มรดก): ไม่มี

สายเลือด: ไม่มี

ร่างกาย: กายกลั่นสวรรค์

ความแข็งแกร่งกายภาพ: 34

ความแข็งแกร่งจิตใจ: 275

พลังวิญญาณ: 1,210

การป้องกันกายภาพ: 10

การป้องกันจิตใจ: 1,121

“ค่าสถานะเหล่านี้บ่งบอกสิ่งใดกันแน่?” เขาครุ่นคิด ทว่าก็มิมีคำแนะนำใดปรากฏ “เดาจากที่ไม่มีคำแนะนำ ผู้สร้างเกมน่าจะปรารถนาให้เราเรียนรู้ด้วยตนเอง”

“มันควรจะมีแถบระดับและค่าประสบการณ์บอกสิ เหตุใดจึงไม่มีเล่า? ให้ความรู้สึกราวกับว่าเป็นโลกจริงเกินไปแล้ว!”

หยวนกำหมัดแล้วชกไปที่ต้นไม้ “อ่า!! เจ็บจริง! เกมบ้านี่ส่งสัญญาณความเจ็บปวดมายังสมองของฉัน ทำให้ฉันเชื่อว่ากำลังชกต้นไม้จริงๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่ว่าจะคิดทางไหนก็ล้วนน่ากลัวเกินไปแล้ว” เขาแทบไม่อยากนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากตนถูกดาบแทง

“เอ่อ...ขอโทษทีพี่ชาย” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานใสลอยขึ้นจากด้านหลังหยวน ทำให้เขาต้องหันหลังกลับไปมอง

“หืม?” ผู้มาใหม่คือเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดคลุมสีแดง อายุราวสิบขวบ นางกอดลูกบอลสีแดงไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง และอีกข้างถือหนังสือหนึ่งเล่ม

“ก้าวเข้ามาข้างหลังข้าโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง แล้วเด็กเช่นเจ้ามาทำอะไรอยู่กลางป่ากัน หรือว่าจะมีเมืองอยู่ใกล้ๆ?” หยวนเริ่มสงสัย

“เจ้าเป็นเอ็นพีซี หรือผู้เล่น?” เขาเอ่ยถามนางที่กำลังเอียงศีรษะด้วยสีหน้างงงวย

“เอ็นพีซีอย่างนั้นหรือ? เสี่ยวฮัวน่ะคือเสี่ยวฮัว!” สาวน้อยตอบ

“เจ้าชื่อเสี่ยวฮัวอย่างนั้นหรือ? ข้าชื่อหยวน”

“แล้วพี่หยวนทำอย่างไรถึงได้เข้ามาที่นี่เล่า?” จู่ๆ นางก็ถามเขาด้วยสายตาส่งประกาย ราวกับว่าเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นผู้อื่นในบริเวณนี้

“เข้ามาอย่างนั้นหรือ? นี่เราอยู่ข้างนอกมิใช่หรือ?”

นางส่ายศีรษะแล้วตอบว่า “บัดนี้เราอยู่ในสวนของครอบครัวหนู”

“ฮะ!!! สวนอย่างนั้นหรือ?” หยวนมองสาวน้อยอย่างงุนงง “ป่าแห่งนี้เป็นสวนของนางหรือ?”

นางพยักหน้า หากสถานที่ที่ดูเหมือนป่านี้เป็นสวนของครอบครัวของนาง บ้านของนางจะยิ่งใหญ่เพียงใด เขาแทบจินตนาการไม่ออก แม้จะฟังดูมิอาจเชื่อได้ ทว่านั่นก็เป็นคำอธิบายเดียวว่าเหตุใดนางจึงปรากฏตัวที่นี่

“ขอโทษทีที่ข้าก้าวเข้ามาโดยพลการ แต่ข้าถูกชายชราผู้หนึ่งเคลื่อนย้ายมาที่นี่ ข้ามิได้ตั้งใจที่จะเข้ามาบุกรุก” เขาพยายามอธิบายโดยไม่ให้ฟังดูบ้าบอเกินไป “ข้าจะออกไปทันทีหากเจ้าช่วยบอกทางให้ข้า”

ทว่าดูเหมือนจะผิดคาด เด็กหญิงตัวน้อยส่ายศีรษะ “ไหนๆ พี่หยวนก็เข้ามาแล้ว ไฉนไม่เล่นกับเสี่ยวฮัวเล่า?”

“เธออยากให้ฉันเล่นกับเธอหรือ?” เขาไม่ได้คิดไว้ว่านางจะขอเช่นนี้

“เสี่ยวฮัวอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด มันน่าเบื่อที่ต้องคอยเล่นกับตัวเอง”

“แล้วครอบครัวของเธอเล่า?”

“พวกเขายุ่งอยู่ตลอดเวลา มิมีเวลาว่างมาเล่นกับเสี่ยวฮัวหรอก”

“อย่างนั้นหรือ...” หยวนรู้สึกเห็นใจนาง ตัวเขาเองก็ต้องอยู่ลำพังบ่อยครั้ง มีเพียงน้องสาวที่คอยดูแล เขาจึงรู้ดีว่าการอยู่คนเดียวรู้สึกเช่นไร

“ตกลง! พี่ชายผู้นี้จะเล่นกับเจ้าเอง!” เขาชกหน้าอกด้วยความมั่นใจ เนื่องจากความเจ็บป่วยของเขาที่ทำให้เขาไม่อาจขยับแขนขาได้ จึงไม่เคยมีโอกาสที่จะได้เล่นกับน้องสาว นี่เป็นโอกาสที่จะได้สัมผัสว่ามันรู้สึกอย่างไร

“จริงหรือ? พี่จะเล่นกับเสี่ยวฮัวจริงหรือ?” ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับดวงดาวเล็กๆ บนท้องฟ้า และการแสดงออกที่สดใสของนางก็น่ารักพอที่จะทำให้หัวใจของนักฆ่าผู้โหดเหี้ยมที่สุดอ่อนแอลงได้

“อืม แล้วเจ้าอยากเล่นสิ่งใดเล่า?”

“ถ้าอย่างนั้นเรามาเล่นโยนบอลกันไหม? หนูจะโยนให้พี่ชาย แล้วพี่ชายโยนกลับมา” นางวางหนังสือลงและชูลูกบอลขึ้น

“งั้นขอข้าถอยห่างหน่อยแล้วกัน...โอเค ข้าพร้อมแล้ว” มิมีสิ่งใดต้องกังวลอีกต่อไป หลังจากนั้นเสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กสาวตัวเล็กๆ ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า

ในขณะที่หยวนใช้เวลาสนุกสนานไปกับสาวน้อยลึกลับที่เขาพบ ผู้คนอื่นอาจกำลังเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเอง หรือพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโลกใบนี้ ทุกคนต่างเร่งรีบเพื่อนำหน้าสหายและคู่แข่งในเกมใหม่ที่เพิ่งออกมา โดยเฉพาะผู้เล่นที่ต้องการเป็นมืออาชีพและปรารถนาจะนำหน้าผู้อื่น นาทีนี้กลายเป็นนาทีทอง จากนาทีเป็นชั่วโมงอย่างรวดเร็ว และในขณะที่ทุกคนกำลังทำตามวิถีทางของตนเอง หยวนยังคงเล่นสนุกกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ

“สาวน้อยผู้นี้มีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้! เราขว้างลูกบอลนี้ไปมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่กลับมิมีเหงื่อสักหยดบนใบหน้าของนาง แม้แต่ร่างกายเล็กๆ ของนางก็มิได้แสดงอาการอ่อนล้าแต่อย่างใด” หยวนยิ้มอย่างขมขื่น ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาเป็นชายหนุ่มที่เหนื่อยล้าต่อหน้าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่อายุเพียงสิบขวบในขณะที่เล่นขว้างบอลได้อย่างไร? แม้ว่าเขาจะไม่ได้เคลื่อนไหวกล้ามเนื้อมาหลายปีแล้วในโลกแห่งความจริง แต่นี่คือโลกเสมือน เขาไม่ควรเหงื่อออกด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับความเหนื่อยล้า

“เป็นอะไรพี่หยวน? ทำไมดูไม่ดีเลย? พี่ป่วยหรือ?” ถ้อยคำของเสี่ยวฮัวสร้างความเสียหายแก่ความภาคภูมิใจของเขาอย่างมาก

“ไม่...ข้า...แค่...เหนื่อย...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

เมื่อนางได้ยินเขาพูด นางก็หยุดขว้างบอล “ถ้าอย่างนั้นพี่ชายต้องการพักก่อนแล้วค่อยกลับมาเล่นต่อหรือไม่?”

“เธอยังอยากเล่นอยู่อีกหรือ?”

“อื้อ!” นางพยักหน้าอย่างแรง ทำเอาเขาเกือบร้องไห้

“ตกลง งั้นขอพักสักหน่อย” เขานั่งลงตรงที่ต้นไม้ใกล้ๆ และเสี่ยวฮัวก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ

“พี่หยวนมาจากไหน?” นางถาม

“ข้ามาจากดินแดนอันห่างไกลที่เรียกว่าโลก”

“โลก?”

เมื่อเห็นดวงตาของนางที่แวววาว หยวนก็ยิ้ม “เจ้าอยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับบ้านเกิดของข้าหรือไม่? แม้ว่ามันจะไม่มาก แต่ข้ายังมีความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่ที่เคยไปตอนเด็ก”

“เอาสิ หนูอยากฟังเรื่องราวเกี่ยวกับโลก”

“ดี งั้นข้าจะเริ่มเล่าแล้วนะ” หยวนเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เสี่ยวฮัวฟัง เป็นเรื่องราวตั้งแต่ตอนเขายังเด็ก และนางก็เริ่มสนใจ หลังจากเล่าเรื่องไม่หยุดผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เขาก็หมดเรื่องจะเล่า

“โอเค งั้นเสี่ยวฮัวจะเล่าเรื่องราวให้พี่หยวนฟังบ้าง” นางกล่าว “นี่คือคำขอบคุณจากเสี่ยวฮัวที่มีต่อพี่หยวน”

หยวนมิได้ปฏิเสธและตอบรับคำขอบคุณของนางด้วยความนอบน้อม อย่างไรก็ตาม เมื่อนางเริ่มเปิดหนังสือและอ่านมัน เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถเข้าใจถ้อยคำที่ออกจากปากของนางได้แม้แต่คำเดียว ฟังดูคล้ายบทสวดมนต์มากกว่านิทาน แต่เขาไม่อยากหยาบคายกับนางจึงต้องฟังต่อไป

ในไม่ช้า รู้ตัวอีกทีเขาก็หลับตาลง หลังจากหลับตาลง เขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจมากขึ้น ราวกับว่าเขาถูกสะกดจิตโดยเสียงสวดมนต์แปลกๆ จากเสี่ยวฮัว ถ้อยคำของนางกลายเป็นคำพึมพำเบาๆ และเขาเริ่มเข้าใจคำพูดของนาง ข้อมูลที่เขาไม่เคยรู้ก็ถูกป้อนเข้ามาในศีรษะของเขาสิ่งนี้ดำเนินต่อไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนอันดังจะปลุกเขาออกจากสภาวะเข้าฌาน

<คุณได้เรียนรู้ศิลปะลับแห่งสวรรค์>

“ศิลปะลับแห่งสวรรค์...?” เสี่ยวฮัวยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อได้ยินเสียงพึมพำของหยวน พลันเหนือท้องฟ้าก็มีประกาศเพื่อให้ผู้เล่นทุกคนได้รับข่าวสาร

<ผู้เล่นหยวนกลายเป็นผู้เล่นคนแรกของโลกที่ได้เรียนรู้ทักษะระดับพระเจ้า! ยินดีด้วย!>

การประกาศสร้างความตกใจให้กับผู้เล่นทุกคนที่พบเห็นในยามนั้น โดยเฉพาะผู้เล่นที่เป็นระดับท็อป เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้น ยังมิมีผู้ใดเคยได้รับทักษะระดับพระเจ้ามาก่อน ผู้เล่นหยวนผู้นี้เป็นใครกันแน่ และเขาทำสิ่งใดเพื่อให้ได้มันมา?