บทที่ 10 ข้อมูลของฟางหยวน
บทที่ 10 ข้อมูลของฟางหยวน
บทที่ 10 ข้อมูลของฟางหยวน
การประมูลสิ้นสุดลงแล้ว
ฟางหยวนเรียกให้หลี่ซื่อหมินและตัวแทนของคาราวานพ่อค้าเซิ่งอวิ้นมาพบกัน
ที่นี่เป็นพื้นที่ชานเมือง ไม่มีอาคารหรือบ้านเรือน พวกเขาจึงยังคงพบกันกลางแจ้ง
ตัวแทนของคาราวานพ่อค้าเซิ่งอวิ้นเมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินก็กระแทกเสียงฮึดฮัดอย่างแรง ก่อนจะถ่มน้ำลายลงกับพื้นต่อหน้าคู่แข่ง
ดวงตาของหลี่ซื่อหมินฉายแววเย็นชา ความโกรธพุ่งขึ้นมาทันทีและต้องการสั่งสอนอีกฝ่าย
“ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน พวกท่านสองคนใจเย็นลงหน่อย”
“เถ้าแก่จี้ เราร่วมมือกันมานาน ท่านต้องให้เกียรติข้าสักหน่อย”
ฟางหยวนยกมือกดหลี่ซื่อหมินลง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
“ขออภัย นายอำเภอฟาง ทำให้ท่านลำบากใจแล้ว”
จี้เหอเฟิงเบือนหน้าไปอีกทางก่อนจะประสานมือคำนับให้หลี่ซื่อหมิน แต่ท่าทียังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ระหว่างการประมูลเมื่อครู่ หลี่ซื่อหมินไม่ได้มีส่วนร่วมเลย จนกระทั่งช่วงสุดท้ายจึงเข้ามาเสนอราคา
มันให้ความรู้สึกเหมือนเขาตั้งใจกลั่นแกล้งคาราวานพ่อค้าเซิ่งอวิ้น เป็นการตบหน้ากันโดยตรง
หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าฟางหยวน ป่านนี้คงลงไม้ลงมือกันไปแล้ว
หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงเย็นชาโดยไม่สนใจอะไร ก่อนจะนั่งลงตามไป
“ที่ข้าเชิญพวกท่านมาพบกันในวันนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาธัญญาหาร”
“ทุ่งนาหมื่นไร่ที่เห็นอยู่เบื้องหน้าจะเริ่มเก็บเกี่ยวในวันพรุ่งนี้ และคาดว่าจะใช้เวลาทั้งหมดแปดวันจึงจะเสร็จสมบูรณ์”
“เนื่องจากข้าไม่เคยร่วมมือกับเถ้าแก่หลี่มาก่อน ดังนั้นตามกฎของอำเภออู่หลิง หากเถ้าแก่หลี่ไม่สามารถนำเงินมามอบให้ข้าภายในแปดวัน ข้าวทั้งหมดนี้จะถูกส่งต่อให้เถ้าแก่จี้แทน”
ฟางหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ระบบความร่วมมือของพ่อค้าในสมัยราชวงศ์ถังแตกต่างจากยุคหลัง
เนื่องจากข้อมูลข่าวสารยังไม่พัฒนา และการใช้สกุลเงินค่อนข้างจำกัด การพกเงินจำนวนมากติดตัวจึงเป็นไปไม่ได้
ดังนั้น เพื่อให้มั่นใจว่าการซื้อขายจะดำเนินไปอย่างราบรื่น หลังจากฟางหยวนรับตำแหน่งนายอำเภอ เขาจึงกำหนดกฎเกณฑ์ว่า พ่อค้าที่ไม่เคยมีประวัติการค้าด้วยกันมาก่อนต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขนี้
“แปดวัน?”
หลี่ซื่อหมินขมวดคิ้วแน่นทันที
อำเภออู่หลิงอยู่ห่างจากฉางอานถึงแปดร้อยลี้ แม้จะใช้ม้าเร็วก็ต้องใช้เวลาเดินทางไปถึงฉางอันราวสามถึงสี่วัน
แต่ขากลับจะต้องบรรทุกเงินทองจำนวนมหาศาลมาด้วย แปดวันจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
“หึ เถ้าแก่หลี่ทำไม่ได้งั้นหรือ?”
“ว่าแต่เถ้าแก่หลี่มาจากกองคาราวานพ่อค้ากลุ่มใด?”
จี้เหอเฟิงเอ่ยเย้ยหยันทันที
ตัวแทนคาราวานพ่อค้าทั้งหมดในที่นี้เขารู้จักเป็นอย่างดี และแม้แต่พ่อค้าทั่วทั้งราชอาณาจักรถังเขาก็พอได้ยินชื่อมาบ้าง
แต่ชื่อ "หลี่ต้าเย่" เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน อีกทั้งยังไม่รู้ว่ามาจากคาราวานพ่อค้ากลุ่มไหน แบบนี้ก็ลำบากเวลาจะหาทางเอาคืนในอนาคต
ฟางหยวนไม่ได้ขัดจังหวะ เขาจับตามองหลี่ซื่อหมินด้วยความสนใจ
เขาเองก็อยากรู้ว่าหลี่ซื่อหมินมาจากคาราวานพ่อค้าใด?
เมื่อวานที่ประตูเมือง เนื่องจากอีกฝ่ายมีบุคลิกที่โดดเด่นและมีความรู้เกี่ยวกับการประมูลข้าว เขาจึงคาดว่าน่าจะมีพ่อค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งให้ข้อมูลแก่เขา จึงไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด
เพราะสุดท้ายแล้ว การมีพ่อค้าเพิ่มขึ้นมาแข่งขันก็เป็นเรื่องที่ดี แล้วจะไปขัดขวางทำไม?
แต่ตอนนี้ในเมื่อหลี่ซื่อหมินสามารถชนะการประมูลได้จริง เขาจึงจำเป็นต้องรู้พื้นเพของอีกฝ่ายให้ชัดเจนก่อนที่จะตกลงร่วมมือกัน
“ราชพาณิชย์”
หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงตอบกลับ
“ราชพาณิชย์?”
จี้เหอเฟิงและฟางหยวนต่างตกใจ มองหน้ากัน แต่ไม่นานทั้งสองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ข้าเดินทางไปทั่วสารทิศ คลุกคลีกับสิบสายอาชีพในแผ่นดินนี้มาแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีราชพาณิชย์อะไรนั่นเลย”
จี้เหอเฟิงหรี่ตา มองไปที่หลี่ซื่อหมินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“พึ่งตั้งขึ้นใหม่ มีปัญหาอะไรหรือ?”
หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างไม่พอใจ
เขาหยิบเหรียญทองออกมาจากแขนเสื้อแล้วโยนลงบนโต๊ะ
เสียง ปัง! ดังขึ้น
จี้เหอเฟิงและฟางหยวนต่างหันไปมองเหรียญนั้น
ตัวอักษร "หลี่ซื่อหมิน" สะท้อนอยู่ในดวงตาของจี้เหอเฟิงและฟางหยวนทันที
“มะ...ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหาเลย!”
จี้เหอเฟิงเปลี่ยนสีหน้าทันที
ก่อนหน้านี้เขายังทำท่าทางเย็นชาอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหวาดกลัวไปเสียแล้ว
ด้วยประสบการณ์ของเขา เพียงแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเหรียญทองนี้เป็นของจริงแน่นอน แปลว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องโกหก
“ฮ่าๆๆ เถ้าแก่หลี่ รีบเก็บเหรียญทองไปเถิด พวกเราจะไปสงสัยท่านได้อย่างไร”
ฟางหยวนรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์
เขาไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นพ่อค้าหลวง
คิดๆ ดูแล้วก็สมเหตุสมผล คนจากพ่อค้าหลวงย่อมมีบารมีเช่นนี้
พร้อมกันนั้น ฟางหยวนก็เข้าใจทันทีว่าทำไมก่อนหน้านี้อีกฝ่ายถึงบอกว่าจะบริจาคให้ราชสำนัก
พ่อค้าหลวงนั้นซื้อข้าวสารไม่ได้หวังกำไร ยิ่งราคาสูงเท่าไรก็ยิ่งขาดทุน ดังนั้นพวกเขาย่อมอยากได้ฟรี
“ฮึ!”
หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงเย็นชา เก็บเหรียญทองคืน
จี้เหอเฟิงถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังคงมีท่าทีระมัดระวังอยู่
ในสังคมนี้ ขุนนาง ชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้า นั้นลำดับชั้นชัดเจน พ่อค้าเมื่ออยู่ต่อหน้าขุนนางก็เหมือนหนูกลัวแมว เว้นแต่จะสนิทกันเช่นฟางหยวน
“พ่อค้าหลวง ข้าย่อมเชื่อมั่นอย่างเต็มที่”
“แต่ชาวบ้านในอำเภออู่หลิงก็ต้องดำรงชีวิต ไม่ทราบว่าเถ้าแก่หลี่จะใช้เวลากี่วันถึงจะรวบรวมเงินมาได้?”
ฟางหยวนยิ้มถาม
“สิบวัน”
หลี่ซื่อหมินคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
สิบวันก็ยังคงกระชั้นชิดอยู่ดี
แต่เวลานั้นไม่อาจรอช้าได้
ประชาชนที่หิวโหยไม่อาจรอ ข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วก็ไม่อาจรอ
เขาจำเป็นต้องนำข้าวสารกลับไปยังเมืองฉางอันให้เร็วที่สุดเพื่อหักล้างข่าวลือและจัดการกับปัญหาประกาศโทษตนเอง
“ตกลง สิบวันก็สิบวัน”
ฟางหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ
แปดวันหรือสิบวัน ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
จากนั้นฟางหยวนก็สั่งให้เตรียมรถม้า ส่งตัวแทนของคาราวานพ่อค้ากลับไปพักที่โรงเตี๊ยม
หลี่ซื่อหมินกลับถึงห้องพัก ก็รีบสั่งให้ตู้หรูฮุ่ยส่งคนขี่ม้าเร็วแปดร้อยลี้กลับเมืองฉางอันเพื่อไปรับเงินทันที
“ฝ่าบาท ข้อมูลของฟางหยวนสืบมาได้แล้วพะย่ะค่ะ”
หลังจากตู้หรูฮุ่ยส่งข่าวออกไปแล้ว เขาก็นำข่าวดีมาด้วย
ข้อมูลที่สั่งให้สืบเมื่อคืน ตอนนี้ได้ผลลัพธ์แล้ว แม้จะเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว แต่ก็พอมีข้อมูลบ้าง
“เร็ว! เอามาให้เราดู”
หลี่ซื่อหมินดีใจ รีบเปิดอ่านโดยไม่รอช้า
【ฟางหยวน อายุ 24 ปี ภูมิลำเนาไม่แน่ชัด คาดว่าเป็นผู้อพยพ
เจ็ดปีก่อน ได้รับการแนะนำให้เป็นผู้ช่วยของจ้าวไฉอิง อดีตนายอำเภออู่หลิง ขณะนั้น อู่หลิงมีประชากร 5,324 คน ประชาชนยากจน อดอยาก และมีปัญหาผู้อพยพจำนวนมาก
จ้าวไฉอิงปฏิบัติตามแผนของฟางหยวน ปลอมตัวเป็นโจรภูเขา ปล้นทรัพย์สินของตระกูลขุนนางและนำมาใช้สร้างถนน คฤหาสน์ และสถานเริงรมย์ต่างๆ พร้อมทั้งเรียกร้องให้ประชาชนทำงานในอุตสาหกรรมบริการ
สองปีต่อมา อู่หลิงพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด ผู้อพยพหลั่งไหลเข้ามา ทางการแจกจ่ายที่ดิน ประชากรทะลุ 8,000 คน อู่หลิงมีชื่อเสียงด้านบริการ ดึงดูดพ่อค้าและชาวบ้านจากพื้นที่โดยรอบ เศรษฐกิจดีขึ้น จ้าวไฉอิงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองหล่างโจว
ก่อนออกจากตำแหน่ง จ้าวไฉอิงใช้ตำแหน่งรับรองและเสนอชื่อฟางหยวนเป็นนายอำเภออู่หลิง ซึ่งได้รับการอนุมัติจากสภาขุนนาง
ฟางหยวนผลักดันนโยบาย "การค้าเสรีของทางการและประชาชน" ประชาชนสามารถทำการค้าโดยไม่ต้องเปลี่ยนสถานะจากชาวนา ทุกกิจการได้รับการสนับสนุนจากทางการ ห้ามออกนโยบายขัดขวางการค้า อีกทั้งยังเสนอแนวคิดใหม่ๆ เช่น โรงงาน โรงแรมต้อนรับ และเตียงนุ่ม
มีข่าวลือว่า ฟางหยวนมักแอบเดินทางไปทั่วทุกสารทิศเพื่อเชิญชวนคาราวานพ่อค้าให้เข้ามาค้าขายในอู่หลิง โดยมอบเงื่อนไขพิเศษเพื่อดึงดูดพวกเขา
นอกจากนี้ ยังมีข่าวลือว่า ทุกอุตสาหกรรมในอู่หลิงต้องแบ่งกำไร 1-2 ส่วนให้ฟางหยวน จนได้รับฉายาว่า "ร่มกันภัย" ของประชาชน
สามปีต่อมา ประชากรพุ่งขึ้นเป็น 30,000 คน กิจการใหม่เกิดขึ้นมากมาย สภาขุนนางส่งขุนนางมาตรวจสอบและตัดสินใจย้ายฟางหยวนไปยังส่วนอื่น แต่ฟางหยวน ใช้เงิน 1,000 ก้วนติดสินบนเจ้าหน้าที่ เพื่อขยายวาระดำรงตำแหน่งออกไปอีก 5 ปี
จากนั้นอู่หลิงพัฒนาอย่างรวดเร็ว ผลผลิตข้าวเพิ่มเป็น 3 ถังต่อไร่ ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งของภาคใต้ สองปีให้หลัง ประชากรพุ่งสูงถึง 80,000 คน สินค้าและนวัตกรรมใหม่ๆ เกิดขึ้น ทำให้อู่หลิงกลายเป็นอำเภออันดับหนึ่งทางใต้ ผู้คนอยู่กันอย่างสงบสุข】
หลี่ซื่อหมิน อ่านรายงานฉบับนี้แล้วถึงกับสะเทือนใจ ไม่สามารถสงบอารมณ์ได้เป็นเวลานาน
จากรายงานนี้ เขาพอจะเข้าใจข้อมูลของฟางหยวนแล้ว แต่กลับไม่สามารถตัดสินได้ว่าควรนิยามฟางหยวนว่าอย่างไร
เป็นคนเก่งใช่หรือไม่?
แน่นอน เพียงไม่กี่ปีก็ทำให้อำเภอเล็กๆ กลายเป็นอำเภอใหญ่ที่มี 80,000 คน
เป็นข้าราชสำนักฉ้อฉลหรือไม่?
ก็ใช่ ข่าวลือบอกว่าเขาหากำไรจากทุกกิจการและยังถูกเรียกว่า "ร่มกันภัย"
"ฝ่าบาท จะให้กรมอาญามาสอบสวนฟางหยวนหรือไม่?"
ตู้หรูฮุ่ยก็อ่านรายงานฉบับเดียวกัน แม้จะตกตะลึงและชื่นชมอยู่ลึกๆ แต่ก็อดถอนหายใจไม่ได้ว่าฟางหยวนช่างกล้าหาญยิ่งนัก
ในฐานะนายอำเภอ เขาไม่ควรเดินทางออกจากพื้นที่โดยพลการ ยิ่งไปกว่านั้น ยังรับเงินคุ้มครองจากประชาชน ติดสินบนขุนนาง และละเมิดนโยบายของราชสำนัก
นี่เป็นการทำผิดกฎหมายขั้นร้ายแรงที่สุด!