บทที่ 170 งานเฉลิมฉลอง (อ่านฟรี28-04-2025)

'ข้าค่อนข้างสงสัยว่า 'ฟีเจอร์ขยายตัวละคร NPC' มีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง... แต่เอาไว้ค่อยไปเช็คหลังจบงานเฉลิมฉลองก็แล้วกัน'

คิดได้ดังนั้น วัลเลียร์จึงปิดหน้าต่างแจ้งเตือน ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าไปพร้อมๆ กับเล่าเรื่องราวการผจญภัยใน 'ถ้ำก็อบลิน ณ อัสตาร์โต' ให้กับผู้คนที่มารวมตัวกันฟังเขา

ระหว่างที่เขาเล่าไปเรื่อยๆ ลีออน, โจนาส และหลุย ก็เดินเข้ามาในโรงอาหารพอดี ทำให้วัลเลียร์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะสั่งอาหารเพิ่มอีกชุด เพื่อที่เขาจะสามารถเล่าเรื่องต่อได้ จนถึงตอนที่เขาได้เผชิญหน้ากับบอสตัวสุดท้ายของดันเจี้ยน

ทว่าโชคร้ายสำหรับผู้ฟังทั้งหลาย เพราะทันทีที่วัลเลียร์กำลังจะเล่าถึงช่วงที่ต้องเผชิญหน้ากับบอสตัวสุดท้าย อาหารเช้าของเขาก็หมดลงพอดี

"เอาไว้เล่าต่อคราวหน้าก็แล้วกัน"

แน่นอนว่า คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงฮือฮาไม่พอใจจากคนในโรงอาหาร แต่วัลเลียร์เพียงแค่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะบอกว่าเขาจะเล่าเรื่องทั้งหมดในงานเฉลิมฉลองช่วงเย็นแทน

กว่าที่คนในโรงอาหารจะยอมปล่อยให้วัลเลียร์ออกไปได้ พวกเขาก็บังคับให้เขาสัญญาหลายต่อหลายครั้งว่าจะเล่าเรื่องให้จบในงานเฉลิมฉลอง วัลเลียร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา พร้อมกับคิดว่าเขาคงคิดถึงบรรยากาศแบบนี้แน่ๆ เมื่อถึงเวลาต้องออกจากหมู่บ้านในอนาคต

แม้ว่าเขาจะต้องร่วมเฉลิมฉลองจากคำขอร้องของอัลฟาเอร่า แต่เขาก็ยังมีแผนอื่นอยู่ในใจ นั่นก็คือการเตรียมตัวออกเดินทางกลับไปยังนครคลอสเบย์

ดังนั้น วัลเลียร์จึงกลับไปที่ห้องพักของตน หยิบถุงเงินที่เขามักพกติดตัวเมื่อต้องเดินทางออกนอกหมู่บ้าน ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากค่ายทหาร เพื่อไปซื้อรถม้าและม้าสองสามตัวล่วงหน้า

ทว่า...

ทันทีที่เขาเดินออกจากค่ายทหาร เขากลับต้องชะงักไป เมื่อพบว่าทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลอง ถนนสายหลักถูกประดับประดาด้วยสีสันสดใส สร้างบรรยากาศรื่นเริงไปทั่ว

'ดูเหมือนว่าข้าจะยังไปซื้อของไม่ได้เร็วๆ นี้สินะ...'

วัลเลียร์ได้แต่ยิ้มเจื่อนกับตัวเอง ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะถูกแทนที่ด้วยสีหน้าหวาดหวั่นเล็กน้อย เมื่อหนึ่งในชาวบ้านที่เดินอยู่ริมถนนสังเกตเห็นเขา แล้วตะโกนเรียก ทำให้ฝูงชนจำนวนมากพากันกรูเข้ามาหาเขา พร้อมกับยิงคำถามเกี่ยวกับการเคลียร์ดันเจี้ยนไม่หยุด

นึกถึงสิ่งที่เขาได้คุยกับอัลฟาเอร่าเมื่อคืน วัลเลียร์จึงตอบกลับไปว่า เขาจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังในงานเฉลิมฉลองตอนเย็นแทน

แม้ว่าคำตอบของเขา จะทำให้หลายคนเผยสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรื่นเริงของหมู่บ้านลดลงแม้แต่น้อย

เพราะนอกจากการที่วัลเลียร์สามารถเคลียร์ดันเจี้ยนได้สำเร็จ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป... หมู่บ้านอัสตาร์โตจะสามารถขยายกลายเป็นเมืองได้แล้ว

ขณะเดินไปตามถนนสายหลัก วัลเลียร์ได้พูดคุยกับชาวบ้านบางคนที่เขารู้จัก ถามพวกเขาว่าจัดเตรียมงานเฉลิมฉลองทั้งหมดภายในคืนเดียวได้อย่างไร ซึ่งทุกคนที่ถูกถามต่างตอบเหมือนกันหมด

"ต้องลองไปถามท่านหัวหน้าหมู่บ้านดูเองแล้วล่ะ"

วัลเลียร์ยิ้มเจื่อน ก่อนพยักหน้าและกล่าวขอบคุณผู้คนที่เขาได้ถามไถ่ จากนั้นเขาก็เดินเล่นชมบรรยากาศภายในหมู่บ้านต่ออีกเล็กน้อย จนกระทั่งพบอัลฟาเอร่ากำลังช่วยชาวบ้านบางคนติดตั้งเครื่องประดับตกแต่งสำหรับงานเฉลิมฉลอง

เมื่อเห็นว่าอัลฟาเอร่าสวมชุดเดรสสีลาเวนเดอร์ ที่ช่วยขับเน้นบรรยากาศสูงศักดิ์ของนาง วัลเลียร์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่งเสียงเรียกนาง ทำให้อีกฝ่ายหันมามองรอบๆ เพื่อหาที่มาของเสียง จนกระทั่งเห็นว่าเป็นวัลเลียร์ที่กำลังโบกมือให้

หลังกล่าวขอตัวจากกลุ่มคนที่กำลังช่วยกันตกแต่งสถานที่ อัลฟาเอร่าก็เดินเข้ามาหาวัลเลียร์พร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

"เป็นยังไงบ้าง? งานเฉลิมฉลองนี้ค่อนข้างยิ่งใหญ่สำหรับความสำเร็จครั้งนี้เลยใช่ไหม?"

"แค่ได้มองดูก็รู้สึกประทับใจแล้วล่ะ" วัลเลียร์พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่เขาได้ถามคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ "ว่าแต่... ข้าถามใครต่อใครเกี่ยวกับการเตรียมงานเฉลิมฉลองภายในคืนเดียว แต่ทุกคนก็บอกให้มาถามเจ้าแทน และตอนนี้ข้าก็มาแล้ว..."

"เจ้าทำได้ยังไงกันแน่?"

"ก็แค่ต้องแลกมากับคืนที่ไม่ได้หลับได้นอนก็เท่านั้นเอง" อัลฟาเอร่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ทำให้วัลเลียร์ได้แต่เกาหัวอย่างช่วยไม่ได้ เพราะจากคำพูดของนาง ใครๆ ก็สามารถเดาได้ไม่ยากว่าหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้ ไม่ได้ข่มตาหลับเลยแม้แต่น้อย เพื่อให้แน่ใจว่างานเฉลิมฉลองนี้จะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ วัลเลียร์ก็กล่าวกับอัลฟาเอร่าว่า นางไม่ควรต้องอดหลับอดนอนเพียงเพื่องานเฉลิมฉลองแบบนี้

แต่คำตอบของอัลฟาเอร่ากลับเป็นการส่ายหน้าช้าๆ "เจ้าไม่เข้าใจหรอก วัลเลียร์ นี่ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียว ทุกคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านนี้มาตลอดต่างก็ต้องการเห็นหมู่บ้านเติบโตและรุ่งเรืองเข้าสักวันหนึ่ง"

"และการที่เจ้าเคลียร์ดันเจี้ยนได้สำเร็จ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ความหวังนั้นเป็นจริง"

"คืนเดียวที่ไม่ได้หลับ ถือเป็นราคาที่เล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับราคาที่เจ้าต้องจ่าย เพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนมาได้"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น วัลเลียร์ก็เงียบไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าและกล่าวขอโทษที่เขาไม่ได้มองจากมุมมองของนาง อัลฟาเอร่าทำเพียงแค่ยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรหรอกๆ ยังไงซะ นี่ก็เป็นงานเฉลิมฉลองของเจ้า เพราะงั้นเจ้าควรจะสนุกให้เต็มที่"

"ว่าแต่ พอพระอาทิตย์ขึ้นถึงจุดสูงสุด ทุกคนจะมารวมตัวกันที่กลางหมู่บ้าน และพวกเขาต่างคาดหวังให้เจ้าอยู่ที่นั่นด้วยนะ" อัลฟาเอร่ากล่าวต่อ "ข้าหวังว่าเจ้าจะมา เพราะนั่นคือสิ่งที่เราตกลงกันไว้เมื่อคืนนี้"

พอได้ยินนางพูดถึงข้อตกลงเมื่อคืน วัลเลียร์ก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้นางกลับไปช่วยงานต่อ "ไม่ต้องห่วงหรอก ในเมื่อเจ้ารักษาสัญญาของเจ้า ข้าเองก็จะรักษาสัญญาของข้าเช่นกัน"

จากนั้น ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยวัลเลียร์ค่อยๆ เดินไปยังส่วนหนึ่งของหมู่บ้านที่ขายรถม้าและม้า ระหว่างทาง เขาก็นึกถึงความคิดที่เคยผุดขึ้นมาในหัวเมื่ออยู่ที่ค่ายทหาร ทำให้เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งสุขและเศร้าในเวลาเดียวกัน

"เฮ้อ..."

"บรรยากาศแบบนี้... ข้าคงคิดถึงมันมากแน่ๆ"