บทที่ 126 ปิด (อ่านฟรี26-03-2025)

ในที่สุด หลังจากที่ไทรนด์ดัลเสนอให้ทั้งสองร่วมมือกันทำเควสต์ พวกเขาก็แยกย้ายกันไปตามทางของตนเอง โดยย้ำเตือนให้ติดต่อกันอย่างน้อยวันละครั้ง ด้วยเหตุนี้ วัลเลียร์จึงออกจากร้านอาหารพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ขณะที่โบกมืออำลาไทรนด์ดัล พลางคิดว่า การได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนเก่าถือเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหันหน้ากลับมาจากการอำลา รอยยิ้มของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อสองความคิดยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเขา หนึ่งในนั้นคือเควสต์ที่เดเมียนมอบให้กับเขา

แน่นอนว่า เมื่อทั้งสองตกลงกันว่าจะติดต่อกันก่อนแยกย้าย นั่นหมายความว่าวัลเลียร์ตอบรับข้อเสนอของไทรนด์ดัลแล้ว แม้ว่าเขาจะคิดถึงความเป็นไปได้ที่รางวัลจะถูกแบ่งกันก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว เขายังไม่มีแม้แต่จุดเริ่มต้นสำหรับเควสต์นี้

เขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย

ในทางกลับกัน ไทรนด์ดัลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์นักผจญภัยกลับได้รับข้อมูลเกี่ยวกับเควสต์นี้โดยตรง ซึ่งเขาก็แบ่งปันให้วัลเลียร์โดยไม่ลังเล หลังจากที่อีกฝ่ายตอบรับข้อเสนอ ข้อมูลจากกิลด์นักผจญภัยระบุว่า 'คิลเลอร์แห่งคลอสเบย์' น่าจะมีคลาสหลักหรือคลาสรองที่เกี่ยวข้องกับการทำอาหาร

สำหรับวิธีที่กิลด์นักผจญภัยได้ข้อสรุปนี้มา ไทรนด์ดัลอธิบายว่าทางกิลด์ได้บันทึกข้อมูลของทุกเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับ 'คิลเลอร์แห่งคลอสเบย์' และสังเกตวิธีการสังหารเป้าหมายของฆาตกร ซึ่งพวกเขาพบว่าผู้ก่อเหตุสามารถตัดผ่านข้อต่อของเหยื่อได้อย่างเฉียบคมและแม่นยำ รวมไปถึงรายละเอียดอื่นๆ อีกมากมายที่ทำให้มั่นใจได้ว่า บุคคลผู้นี้ต้องมีความรู้หรือประสบการณ์เกี่ยวกับการทำอาหารในระดับสูง

นอกจากนี้ ไทรนด์ดัลยังบอกอีกว่า กิลด์นักผจญภัยคงไม่สามารถได้เบาะแสนี้มาได้เลย หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากกิลด์ทหารรับจ้าง ซึ่งช่วยตอบข้อสงสัยของวัลเลียร์ เกี่ยวกับสาเหตุที่ทั้งเขาและไทรนด์ดัลได้รับเควสต์เดียวกัน แม้ว่าจะมาจากคนละกิลด์

กระนั้น หลังจากเงยหน้ามองตำแหน่งของดวงอาทิตย์ วัลเลียร์ก็ตัดสินใจที่จะพักเรื่องของ 'คิลเลอร์แห่งคลอสเบย์' ไว้ก่อน แล้วหันไปสนใจกับอีกสิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในความคิดของเขา

แน่นอนว่าสิ่งนั้นก็คือ 'สองฉายา' ที่เขาต้องการได้รับจากเมืองนี้ ซึ่งเป็นเป้าหมายหลักที่เขามาที่นี่ตั้งแต่แรก

"ถ้าจำไม่ผิด ที่ที่เราต้องไปในเมืองนี้ก็คือ 'หอฝึกฝนการต่อสู้' ของเมือง" วัลเลียร์พึมพำกับตัวเอง พยายามนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับการเดินทางในเมืองนี้ในชีวิตก่อนของเขา "หวังว่ามันจะยังเปิดอยู่เมื่อเราไปถึงนะ"

ด้วยความที่กิลด์คลาสถูกจัดตั้งขึ้น เพื่อรับรองว่าผู้ที่เข้าไปมีคลาสที่สอดคล้องกับกิลด์นั้นๆ ทำให้เกิดความจำเป็นต้องมีสถานที่รับรองทักษะต่างๆ และ 'หอฝึกฝน' ก็เป็นคำตอบของปัญหานี้

เช่นเดียวกับกิลด์คลาส หอฝึกฝนสามารถพบได้ทั่วทั้งโลกแห่งเวลแดเนียร์ โดยระดับที่เล็กที่สุดของถิ่นฐานที่สามารถมีหอฝึกฝนได้ก็คือ 'เมือง' อย่างไรก็ตาม ต่างจากกิลด์คลาสที่เป็นองค์กรอิสระ หอฝึกฝนกลับเป็นอาคารที่ตั้งขึ้นโดยเมืองนั้นๆ และได้รับเงินทุนสนับสนุนจากทางเมืองโดยตรง

*[พื้นที่อาศัย/ถิ่นฐานจากเล็กไปใหญ่:

- หมู่บ้าน (Village)

- เมือง (Town เป็นเมืองขนาดเล็ก)

- นคร (City เป็นเมืองขนาดใหญ่) และอื่นๆ]*

ถึงกระนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าหอฝึกฝนจะไม่มีจุดที่คล้ายคลึงกับกิลด์คลาสเลย นั่นก็คือ ทุกสิ่งที่แต่ละหอฝึกฝนมี จะสามารถเข้าถึงได้จากหอฝึกฝนทุกแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเทคนิค ทักษะ หรือแม้กระทั่งอุปกรณ์ต่างๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างหอฝึกฝนกับกิลด์คลาสก็คือ หอฝึกฝนมีเพียงสองประเภทเท่านั้น

ในขณะที่กิลด์คลาสมีมากกว่าหลายร้อยประเภท

หอฝึกฝนถูกแบ่งออกเป็น 'หอฝึกฝนการต่อสู้' และ 'หอฝึกฝนการผลิต' ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองประเภทนี้ครอบคลุมทักษะที่หลากหลาย หอฝึกฝนการต่อสู้มุ่งเน้นไปที่รูปแบบการต่อสู้ ศิลปะการต่อสู้ และอาวุธประเภทต่างๆ ในขณะที่หอฝึกฝนการผลิตครอบคลุมทักษะเกี่ยวกับวิถีชีวิต รวมถึงอาชีพอย่างการตีเหล็ก การปรุงยา การตัดเย็บ และอื่นๆ

โชคร้ายที่แม้ว่าวัลเลียร์จะใช้แต้มค่าความว่องไว (AGI) ที่มีทั้งหมดเพื่อเร่งฝีเท้าให้ถึงที่หมายโดยเร็วที่สุด แต่เมื่อเขามาถึงหน้าทางเข้าของ 'หอฝึกฝนการต่อสู้' ของเมือง เขาก็ต้องยืนจ้องไปที่ประตูที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย เขามองขึ้นไปที่ตำแหน่งของดวงอาทิตย์อีกครั้งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "เกือบแล้วแท้ๆ…"

"ถ้าข้าไปที่หอฝึกฝนเลยแทนที่จะมาคุยเรื่องเควสต์กับไทรนด์ดัล ข้าก็คงได้สองฉายานั้นไปแล้ว" วัลเลียร์คิดในใจ ขณะที่เขาขยี้หัวของตัวเองเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด จากนั้นเขาก็ถามคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หอฝึกฝนว่าเมื่อไหร่ที่มันจะเปิด ซึ่งเขาได้คำตอบโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ

วัลเลียร์เตือนตัวเองว่าให้ไปที่หอฝึกฝนแต่เช้าพรุ่งนี้ เขาจึงตัดสินใจหาที่พัก ในระหว่างที่เขากำลังดำเนินการเพื่อรับฉายา และทำเควสต์ที่เดเมียนมอบให้ ขณะที่เดินลงถนน สีหน้าผิดหวังเล็กน้อยยังคงติดอยู่บนใบหน้าของเขา เพราะเขารู้สึกเสียดายที่พลาดโอกาสในการรับฉายาในวันนี้

"ก็ใช่ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ถ้าข้าไม่ได้ฉายาในวันนี้" หลังจากนั้น วัลเลียร์ก็สะบัดไหล่เล็กน้อยและพูดกับตัวเองเบาๆ "สิ่งที่ข้าสูญเสียจากการไม่ได้มันวันนี้ ก็คือเวลามากขึ้นที่สามารถใช้พัฒนาไปยังระดับฉายาที่สูงขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าพิจารณาจากการที่ข้าได้เจอเพื่อนเก่า และยังได้เบาะแสเกี่ยวกับเควสต์จากเดเมียนโดยไม่ได้คาดคิด ข้าคงได้มากกว่าที่สูญเสียไป"

พลั่ก

ขณะที่เขากำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ วัลเลียร์ก็ไปชนกับเด็กสาวคนหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ จนทำให้เด็กสาวล้มลงไปนั่งกับพื้นและร้องไห้เบาๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นสิ่งที่ทำไป เขาก็รีบขอโทษและยื่นมือไปให้เด็กสาวเพื่อช่วยดึงนางขึ้น "ขอโทษ ข้าไม่ได้มองทางเลย เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

แต่ทันทีที่เด็กสาวกำลังจะจับมือของเขา เพื่อให้วัลเลียร์ช่วยดึงตัวนางขึ้น สายตาของเด็กสาวกลับไปมองที่ใบหน้าของเขา ทำให้รูม่านตาของนางหดเล็กน้อยด้วยความกลัว ก่อนที่นางจะลุกขึ้นยืนเองและรีบเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา

"ใช่! ข้าไม่เป็นไร ขอโทษที่ไปชนท่าน!" เด็กสาวพูดติดอ่างก่อนจะตอบคำถามของวัลเลียร์และรีบเดินจากไป ทิ้งให้วัลเลียร์ยืนงงอยู่ในความสับสน ขณะที่เขามองไปที่ท่าทางของเด็กสาวที่ค่อยๆ เลือนหายไป

"อะไรเนี่ย…?"

"ข้าทำอะไรผิดไปเหรอ?"