บทที่ 125 ไล่ตามทัน (อ่านฟรี25-03-2025)

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาใกล้กันมากพอ วัลเลียร์และไทรนด์ดัลก็กอดกันเบาๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมือออก แล้วมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มบางๆ

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่ วัลเลียร์?" ไทรนด์ดัลเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เจอวัลเลียร์ในเมืองเดียวกัน แต่ขณะที่ถาม เขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นว่าพลังที่วัลเลียร์แผ่ออกมานั้น แข็งแกร่งกว่าตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกมาก

วัลเลียร์หัวเราะเบาๆ ก่อนตอบ "ข้าเพิ่งมาถึงเมืองนี้ได้ไม่นาน จริงๆ กะว่าจะมาเอาของนิดหน่อยแล้วก็ไปเลย แต่ไหนๆ เจ้าก็อยู่ที่นี่แล้ว เห็นทีข้าต้องเปลี่ยนแผนนิดหน่อย"

"แล้วเจ้าล่ะ ไทรนด์ดัล? มาทำอะไรที่คลอสเบย์?" แน่นอนว่าเมื่อถูกถาม วัลเลียร์ก็ต้องถามกลับเช่นกัน เพราะหลังจากที่พวกเขาไม่ได้เจอกันมานานกว่าหนึ่งเดือน เขาก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างไรบ้าง

"โอ้? เจ้าเพิ่งมาถึงเหรอ? ใครจะไปคิดว่าพวกเราจะมาถึงนครคลอสเบย์ในวันเดียวกัน" ไทรนด์ดัลหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินคำตอบของวัลเลียร์ ก่อนจะเฉลยให้ฟัง "ข้ามาที่นี่เพราะคำสั่งของกิลด์นักผจญภัย ต้องมาทำเควสต์สักอย่างน่ะ แต่บอกรายละเอียดมากกว่านี้ไม่ได้หรอก"

"หืม? เจ้าเป็นสมาชิกของกิลด์นักผจญภัยแล้วเหรอ?" วัลเลียร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ในใจคิดว่าพวกเขาทั้งสองคงผ่านเรื่องราวมากมายระหว่างที่ไม่ได้พบกัน "ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

ไทรนด์ดัลยิ้มเจื่อนๆ พลางถอนหายใจ "เรื่องมันยาวมากเลยล่ะ" เขานึกย้อนไปถึงเส้นทางที่ผ่านมา ซึ่งเต็มไปด้วยบททดสอบและความลำบากมากมาย แต่เขาก็เก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในใจ ก่อนจะยื่นข้อเสนอให้วัลเลียร์

"ถ้าเจ้าอยากฟังเรื่องราวทั้งหมดของข้า เราคุยกันระหว่างกินข้าวก็ได้นะ แต่แลกกับที่เจ้าต้องเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังด้วยล่ะ"

"ตกลง แล้วจะไปที่ไหนดี?"

เมื่อพูดจบ ทั้งสองก็พากันเดินไปตามถนน มองหาร้านอาหารที่เหมาะสม จนกระทั่งตัดสินใจเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ยังคงเสิร์ฟอาหารเช้า แม้ว่าจะเลยช่วงเช้ามานานแล้วก็ตาม

…

"…แล้วนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมดของข้า จนกระทั่งข้าได้เข้าร่วมกิลด์นักผจญภัยน่ะ ตอนนี้ข้าเป็นแค่นักผจญภัยระดับหนึ่งดาวเท่านั้นเอง"

หลังจากที่ไทรนด์ดัลเล่าเรื่องราวของตัวเองจนจบ วัลเลียร์ที่นั่งฟังอย่างตั้งใจถึงกับเผลอหลุดเข้าไปในเรื่องราวของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่าไทรนด์ดัลทำตามข้อตกลงแล้ว วัลเลียร์ก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง แน่นอนว่าไทรนด์ดัลประหลาดใจไม่น้อย เมื่อรู้ว่าเพื่อนของเขาเลือกเป็นช่างตีเหล็ก เพราะก่อนหน้านี้เขาคิดว่าวัลเลียร์น่าจะเลือกคลาสต่อสู้ที่ใช้หอกเป็นอาวุธหลักมากกว่า

นอกจากนั้น วัลเลียร์ยังเล่าให้ฟังเกี่ยวกับการเดินทางของเขาไปยังเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ในช่วงเดือนที่ผ่านมา รวมถึงการช่วยหมู่บ้านรับมือกับคลื่นมอนสเตอร์ ไทรนด์ดัลได้ยินเช่นนั้นก็แสดงท่าทีเป็นกังวล ก่อนจะรีบถามว่าสุดท้ายหมู่บ้านรอดพ้นภัยหรือไม่ วัลเลียร์จึงตอบกลับว่าหมู่บ้านยังอยู่ดี แม้ว่าจะมีบางคนที่ต้องสังเวยชีวิตไปบ้างก็ตาม

ไทรนด์ดัลถอนหายใจเบาๆ กับคำตอบของวัลเลียร์ ขณะที่วัลเลียร์เองก็ลังเลว่าควรจะบอกไทรนด์ดัลเกี่ยวกับยาเสริมพลังหรือไม่ เพราะมันสามารถช่วยเขาได้ไม่น้อย แต่หลังจากคิดทบทวนดีแล้ว เขาก็ตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้ แม้ว่าไทรนด์ดัลจะเป็นเพื่อนของเขาก็ตาม

'ว่าแต่... เขาเลือกคลาส 'นักดาบเงา (ชาโดว์เบลด)' งั้นเหรอ? ไม่คาดคิดเลยแฮะ' วัลเลียร์เหลือบมองไทรนด์ดัลที่นั่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเข้ม และเส้นผมสีดำของเขาตัดกับชุดนักผจญภัยที่สวมอยู่โดยสิ้นเชิง 'แต่พอมาคิดดูดีๆ... ก็ดูเข้ากับเขาเหมือนกัน ทั้งรูปร่างและบุคลิกแบบนี้'

แม้ไทรนด์ดัลจะดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่ได้โดดเด่นในฝูงชน แต่พลังที่เขาแผ่ออกมากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ภายนอกมันให้ความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป ทว่าหากพินิจให้ดี มันกลับซ่อนเร้นความมืดหม่นอันแผ่วเบา เจือไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้และกระหายเลือดเล็กน้อย ซึ่งเขาพยายามเก็บซ่อนเอาไว้อยู่ตลอดเวลา

"ช่างตีเหล็กงั้นเหรอ?" ไทรนด์ดัลคิดในใจ ขณะมองวัลเลียร์กลับไปด้วยสายตาพิจารณา ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ อยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะจางหายไป "ด้วยพลังที่เขาปล่อยออกมา ถ้าเขาเลือกคลาส 'ผู้ถือหอก (แลนเซอร์)' หรืออะไรแนวนั้นก็คงจะดูสมเหตุสมผลมากกว่า"

เขาจ้องข้อมูลที่ปรากฏต่อหน้าผ่านทักษะ [วิเคราะห์] อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ค่าสเตตัสของเขาก็ดูเหมาะกับการเป็นช่างตีเหล็กอยู่หรอก..."

"แต่ที่แปลกก็คือ ข้าไม่สามารถระบุคลาสของเขาได้เลย"

เมื่อความคิดนี้แวบเข้ามา ไทรนด์ดัลก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้า ทว่าไม่นานนัก เขาก็เพียงแค่ยักไหล่และเก็บความสงสัยไว้ในใจ "เอาเถอะ ทักษะ [วิเคราะห์] ของข้าก็แค่เลเวล 3 มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีข้อมูลบางอย่างที่ข้ามองไม่เห็น"

ขณะเดียวกัน วัลเลียร์เองก็ใช้ [วิเคราะห์] กับไทรนด์ดัลเช่นกัน เมื่อข้อมูลปรากฏขึ้นในจิตสำนึก สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาทันทีคือค่า ความว่องไว (AGI) ที่สูงจนน่าตกใจ ซึ่งทะลุเลขสามหลักไปแล้ว ทั้งที่อีกฝ่ายยังอยู่แค่ครึ่งทางของแรงค์ 1 เท่านั้น

"หรือว่าเขาจะทุ่มแต้มทั้งหมดไปที่ ความว่องไว (AGI)? ข้าเคยได้ยินว่า ความว่องไว (AGI) คือทุกสิ่งสำหรับ 'นักดาบเงา'" วัลเลียร์คิดอยู่ในใจ ก่อนจะไล่สายตาพิจารณาว่าค่าพลังดังกล่าว มาจากแต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรร หรือเป็นเพราะทักษะและอุปกรณ์กันแน่ อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจไม่ใส่ใจรายละเอียดเหล่านั้นต่อ และเลือกที่จะทำลายความเงียบแทน

"เอาล่ะ ในเมื่อเราต่างก็เล่าชีวิตของกันและกันไปแล้ว งั้นขอถามเรื่องเควสต์ของเจ้าหน่อยได้ไหม?" วัลเลียร์พูดขึ้นพลางกัดแซนด์วิชที่เหลืออยู่ในมือ

"ข้าคงบอกรายละเอียดมากไม่ได้ แต่โดยสรุปแล้ว ข้ากำลังตามหาผู้ชายคนหนึ่งในเมืองนี้" ไทรนด์ดัลตอบกลับพร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะตักอาหารในจานกินจนหมด

ได้ยินคำตอบของไทรนด์ดัล วัลเลียร์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเควสต์ที่เดเมียนมอบให้เขาก่อนออกจากหมู่บ้าน และเมื่อพิจารณาดูแล้ว เขารู้สึกว่ามีโอกาสไม่น้อยที่พวกเขาจะได้รับเควสต์เดียวกัน

"คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ… ใช่ไหม?"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วัลเลียร์ก็ตัดสินใจถามออกไป "ผู้ชายงั้นเหรอ? พูดถึงผู้ชายแล้ว ข้าสงสัยว่า... คนที่เจ้ากำลังตามหา ใช่ ‘คิลเลอร์แห่งคลอสเบย์’ หรือเปล่า?"

ทันใดนั้น ดวงตาของไทรนด์ดัลก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาสงสัยว่าเพื่อนของเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ทว่าสุดท้าย เขาก็สรุปในใจว่ามีเพียงคำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามกลับ "ขอถามให้แน่ใจหน่อย... เจ้าได้รับเควสต์เดียวกันงั้นเหรอ?"

"หึ..." วัลเลียร์หลุดหัวเราะในใจ เมื่อได้ยินคำตอบของไทรนด์ดัล ก็แน่ชัดแล้วว่าพวกเขาทั้งคู่ได้รับเควสต์เดียวกัน "ข้าสงสัยว่าที่เวลแดเนียร์จะมีล็อตเตอรี่ขายหรือเปล่าแฮะ…"

รู้สึกว่าความคิดของตัวเองเริ่มเตลิดไปไกล วัลเลียร์ก็รีบดึงตัวเองกลับมาโฟกัสที่เรื่องของพวกเขาสองคนแทน เขาคิดว่าถ้าทำเควสต์ร่วมกันก็คงจะสำเร็จได้เร็วขึ้น ทว่าก็มีอีกแง่มุมหนึ่งให้พิจารณาเช่นกัน—รางวัลเควสต์จะต้องถูกแบ่งกันหรือไม่?

ในที่สุด วัลเลียร์ก็ตัดสินใจ พยักหน้าเล็กน้อยพลางหัวเราะเบาๆ ด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน "ถ้าข้าบอกว่าเจ้าเดาถูกล่ะ?"

"งั้นแสดงว่าเควสต์ของเจ้าคือการตามหาที่อยู่ของ 'คิลเลอร์แห่งคลอสเบย์' ใช่ไหม?" ไทรนด์ดัลถามกลับด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเห็นวัลเลียร์พยักหน้าช้าๆ เป็นการยืนยัน ไทรนด์ดัลก็ยกมือขึ้นเกาหัวเล็กน้อย ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะแล่นเข้ามาในหัวของเขา

วัลเลียร์สังเกตเห็นว่าเพื่อนของเขาเริ่มมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนมีแผนการอะไรบางอย่าง ซึ่งทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยปากถามคำถามที่คาดเดาได้ไม่ยาก และทันทีที่ไทรนด์ดัลอ้าปากพูด วัลเลียร์ก็รู้ได้ทันทีว่า…

เขาเดาถูกเป๊ะ

"ว่าแต่... เจ้าสนใจจะร่วมมือกันทำเควสต์นี้ไหม?"

"…แน่นอน"