บทที่ 108 การจัดอันดับขั้นสุดท้าย (อ่านฟรี22-03-2025)

ขณะที่วัลเลียร์ตรวจสอบพิมพ์เขียวของตนอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด กรรมการที่เขาเคยร้องขอให้ช่วยนำวัสดุมาให้ก็กลับมาถึงเตาหลอมของเขา พร้อมกับวัสดุที่เขาต้องการ วัลเลียร์พยักหน้ารับเมื่อได้รับของ พร้อมกล่าวขอบคุณชายคนนั้นที่สละเวลาให้ ก่อนจะเบนความสนใจกลับไปยังอุปกรณ์ที่เขากำลังจะสร้าง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่กรรมการจะเดินจากไปเพื่อช่วยเหลือผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ วัลเลียร์ก็เปิดปากถามคำถามหนึ่ง ทำให้ชายคนนั้นชะงักไป

“ข้าเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ และก็อดสงสัยไม่ได้ หัวหอกที่ข้าหลอมขึ้นในรอบที่สองนั่น ตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหนแล้ว?”

เมื่อได้ยินคำถาม กรรมการก็เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะหยิบแผ่นจารึกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า แล้วอัดพลังมานาลงไป หลังจากโต้ตอบกับแผ่นจารึกอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของชายคนนั้นก็ดูเข้าใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบวัลเลียร์

“อย่างที่พิธีกรกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ อุปกรณ์ที่พวกเจ้าสร้างขึ้นในรอบที่สองจะตกเป็นของเจ้าเอง ดังนั้น อุปกรณ์ที่เจ้าหลอมขึ้นจะถูกส่งคืนให้เจ้าหลังจากการประกาศอันดับสุดท้าย หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้เจ้าคลายกังวลนะ”

“ช่วยได้เยอะเลย ขอบคุณมาก”

ปล่อยให้กรรมการกลับไปทำหน้าที่ของตน วัลเลียร์ก็เบนสายตากลับไปยังเตาหลอม ก่อนจะหย่อนโลหะที่เขาระบุไว้ในพิมพ์เขียวลงไปในเตา ด้วยสีหน้าขึงขัง เขาจับตาดูการเปลี่ยนแปลงของโลหะอย่างใกล้ชิด พร้อมเปิดใช้ [ดวงตาอันเฉียบคมของนักพนัน] คอยสังเกตอุณหภูมิอย่างละเอียด และใช้พัดเร่งเปลวไฟในเตาเป็นระยะ เพื่อให้มั่นใจว่าโลหะได้รับความร้อนที่เหมาะสมอย่างสม่ำเสมอ

ในที่สุด เมื่อโลหะละลายถึงระดับที่ต้องการ วัลเลียร์ก็นำมันออกจากเตาหลอม ก่อนจะเริ่มลงค้อนหลอมขึ้นรูปเป็นชิ้นส่วนที่จำเป็นสำหรับการสร้าง 'เรดบลอสซัม(บุปผาสีชาด)' เพียงไม่กี่นาที เขาก็เริ่มจับจังหวะได้ และไม่นานนัก ชิ้นส่วนหลักทั้งสองส่วนของ 'เรดบลอสซัม(บุปผาสีชาด)' ก็ถูกหลอมขึ้นรูปจนสมบูรณ์

จากนั้นเขาหยิบวัสดุที่กรรมการนำมาให้ก่อนหน้านี้ และเริ่มประกอบชิ้นส่วนทั้งสองเข้าด้วยกัน ด้วยความรู้จากแผนผังเทคโนโลยี รวมถึงประสบการณ์มากมายจากชีวิตก่อนที่เขาเคยยุ่งเกี่ยวกับกลไกที่ซับซ้อนกว่านี้เสียอีก วัลเลียร์จึงสามารถประกอบอาวุธชิ้นนี้ได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อมองดูผลงานที่เสร็จสมบูรณ์ รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

‘นี่คงเป็นอุปกรณ์ชิ้นแรกที่ข้าภาคภูมิใจที่ได้สร้างขึ้นมาจริงๆ’

หลังจากนั้น วัลเลียร์ก็หยิบหินลับมีดที่เขาแช่น้ำไว้ตั้งแต่เริ่มลงค้อน ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มลับขอบใบมีดชั้นนอกให้คมกริบ เมื่อเสร็จเรียบร้อย เขาก็ลับใบมีดด้านในต่อ โดยระมัดระวังไม่ให้เกิดการบิดงอมากเกินไปจนทำให้ใบมีดแตกร้าว

เมื่อพอใจกับความคมของทั้งใบมีดชั้นในและชั้นนอกแล้ว วัลเลียร์ก็วางหินลับมีดไว้ข้างๆ ก่อนจะคืนอาวุธกลับสู่รูปแบบเดิม จากนั้นเขาลองแกว่งมันไปมาในอากาศ ราวกับเป็นนักฆ่าผู้ใช้มีดสั้น เพื่อตรวจสอบว่าไม่มีปัญหาใดๆ ในการใช้งานเบื้องต้น

หลังจากแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาก็เปลี่ยนการจับมีดสั้นในมือ ก่อนจะกดปุ่มที่ปลายด้ามจับพร้อมกับแทงอาวุธออกไป ในพริบตา ใบมีดชั้นนอกก็แยกออกเป็นสองส่วน พร้อมกับที่ใบมีดชั้นในพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เตาหลอมของวัลเลียร์ พากันเหลือบมองอาวุธชิ้นใหม่ของเขาจากหางตา บางคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นอาวุธที่เต็มไปด้วยอานุภาพ พวกเขารู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามา ในขณะที่บางคนกลับรู้สึกว่าไอเดียใหม่ๆ เริ่มผุดขึ้นมาในหัว หลังจากเห็นกลไกของอาวุธของวัลเลียร์ พวกเขาจึงเริ่มร่างพิมพ์เขียวใหม่ขึ้นมา ส่วนคนที่เหลือก็มองดูเขาด้วยสายตาอิจฉา พร้อมคิดหาวิธีทำให้อุปกรณ์ของตัวเองดียิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม วัลเลียร์ไม่ใส่ใจสายตาเหล่านั้น เขาเพียงคืนมีดสั้นกลับสู่รูปแบบปกติ ก่อนจะใช้ [วิเคราะห์] เพื่อตรวจสอบคุณสมบัติของอาวุธ พร้อมพยักหน้าอย่างพึงพอใจในเวลาต่อมา

ติ๊ง!

————

[เรดบลอสซัม(บุปผาสีชาด)] (เลเวล 10)

ระดับความหายาก: ธรรมดา+

พลังโจมตี: 12 - 20 (ใบมีดชั้นนอก) | 15 - 25 (ใบมีดชั้นใน)

อุปกรณ์ชิ้นนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องเล่าเหนือจินตนาการและเทพนิยาย มีดสั้นเล่มนี้ช่วยให้ผู้ใช้สร้างความเสียหายได้มากกว่าปกติ โดยในตอนแรกมันดูเหมือนมีดสั้นธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อผู้ใช้กดปุ่มที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนที่ปลายด้ามจับ ใบมีดจะเบ่งบาน เผยให้เห็นคมมีดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ซึ่งสามารถทำให้บาดแผลธรรมดา กลายเป็นแผลฉกรรจ์ได้

ช่างตีเหล็กที่สร้างอุปกรณ์ชิ้นนี้ ได้ใส่ใจในทุกขั้นตอนของกระบวนการ ทำให้วัสดุที่ใช้สร้างแสดงศักยภาพที่ซ่อนเร้นออกมาได้มากขึ้น

หมายเหตุ: มันออกมาดีอย่างน่าประหลาดใจ... แต่แน่นอน มันยังสามารถดียิ่งขึ้นได้เสมอ

————

ปิดหน้าต่างแจ้งเตือนตรงหน้า วัลเลียร์จึงเรียกกรรมการขึ้นมา ก่อนจะส่งมอบมีดสั้นให้กับชายคนนั้น พร้อมกำชับให้ระมัดระวังในการถือมัน กรรมการพยักหน้ารับ ก่อนจะบอกกับเขาว่า เนื่องจากเขาได้เสร็จสิ้นรอบที่สามของการแข่งขันแล้ว ตอนนี้เขาสามารถออกจากพื้นที่ได้ และค่อยกลับมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาประกาศอันดับสุดท้าย

วัลเลียร์กล่าวขอบคุณชายคนนั้น ก่อนจะเดินออกจากพื้นที่ที่ถูกกำหนดไว้สำหรับการแข่งขัน ทว่าทันทีที่เขาฝ่าฝูงชนออกมาได้ ก็พบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตายืนรอเขาอยู่

"พอจะบอกข้าได้ไหมว่าไปเรียนรู้เรื่องพวกนั้นมาจากไหน?"

ตรงหน้าเขา ทริสตันยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มกว้างที่แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ

เห็นรอยยิ้มของชายตรงหน้า วัลเลียร์ก็เผยรอยยิ้มตอบกลับ ก่อนจะใช้ข้ออ้างเดิมที่เคยคิดไว้ “ข้าเรียนรู้พวกนี้ตอนที่ออกจากหมู่บ้านไป เจ้าคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าตลอดเวลาที่ข้าหายไป ข้าจะเรียนรู้แค่การหลอมอุปกรณ์ตามพิมพ์เขียวเท่านั้น?”

"ทำไมข้าต้องคิดแบบนั้น?" ทริสตันหัวเราะเบาๆ พลางยกแขนพาดบ่าวัลเลียร์ "อย่างไรก็ตาม เจ้าแสดงให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง"

"เจ้าคิดว่าข้ามีโอกาสติดอันดับต้นๆ ไหม?" วัลเลียร์แอบถอนหายใจโล่งอกที่ทริสตันไม่ได้คาดคั้นเรื่องทักษะของเขาต่อ ก่อนจะยิงคำถามกลับไป

"ก็ไม่เห็นว่าทำไมจะไม่ได้" ทริสตันยักไหล่ "เพราะสิ่งที่เจ้าทำในรอบที่สองทำให้คนทั้งสนามตกตะลึงไปหมด รวมถึงข้าด้วย"

"อย่างน้อย เจ้าก็ผ่านเข้ารอบสุดท้ายของการแข่งขันตั้งแต่ครั้งแรกที่ลงแข่ง"

"แค่นี้ก็น่าภูมิใจแล้วล่ะ"