บทที่ 107 เรดบลอสซัม(บุปผาสีชาด) (อ่านฟรี22-03-2025)

ขณะที่เสียงเชียร์จากผู้ชมดังกระหึ่มไปทั่ว ตื่นเต้นและคาดหวังที่จะได้เห็นว่าช่างตีเหล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา จะสร้างผลงานชิ้นใหม่อะไรขึ้นมา ผู้เข้าร่วมการแข่งขันส่วนใหญ่กลับมีสีหน้าหม่นหมอง ขณะเดินทอดน่องไปยังเตาหลอมของตน พลางครุ่นคิดว่าพวกเขาจะสามารถคิดค้นอุปกรณ์ชิ้นใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนได้หรือไม่

ในขณะที่หลายคนกำลังสิ้นหวังกับกติกาของรอบที่สาม วัลเลียร์กลับได้แต่สบถในใจ ระหว่างเดินไปยังเตาหลอมของตัวเอง พร้อมทั้งเกาศีรษะ ขณะขบคิดถึงสิ่งที่เขาจะทำในรอบนี้

‘ตอนแรกนึกว่าจะเปลี่ยนแค่วัสดุในพิมพ์เขียวที่มีอยู่แล้วก็พอจบเรื่อง’

‘แต่พอคิดดูดีๆ นั่นมันก็ไม่ใช่การสร้างสิ่งใหม่จากศูนย์จริงๆ แหละนะ กติกาก็มีเหตุผลของมันอยู่’ วัลเลียร์ยักไหล่ยอมรับกับเงื่อนไข ก่อนจะใช้เวลาคิดทบทวนว่าจะสร้างอุปกรณ์แบบไหน โดยต้องไม่เกินขีดความสามารถของช่างตีเหล็กระดับแรงค์ 1 ในท้ายที่สุด หลังจากกลั่นกรองไอเดียต่างๆ มากมาย ไอเดียหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา

‘ไอเดียนี้น่าจะมีเอกลักษณ์พอให้ผ่านรอบสามได้’

หัวเราะเบาๆ กับความคิดของตัวเอง วัลเลียร์จึงเรียกกรรมการมาที่เตาหลอมของเขา เมื่ออีกฝ่ายมาถึง วัลเลียร์ก็เอ่ยถามว่าระหว่างรอบที่สามนี้ เขาสามารถเข้าถึงแผนผังเทคโนโลยีได้หรือไม่ ซึ่งเขาคาดไว้ว่ามีโอกาสสูงที่คำขอจะถูกปฏิเสธ

แต่กลับกัน กรรมการกลับชูนิ้วโป้งให้เขา พร้อมบอกว่าสามารถทำได้ ส่งผลให้วัลเลียร์มีสีหน้าฉงนอยู่ชั่วครู่ เพราะจากความทรงจำในชีวิตก่อน การแข่งขันส่วนใหญ่มักไม่อนุญาตให้เข้าถึงแผนผังเทคโนโลยี อย่างไรก็ตาม หลังจากขบคิดถึงเหตุผลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจว่าไม่มีประโยชน์จะเสียเวลาคิดต่อ แล้วจึงละเรื่องนี้ไป พลางเปิดหน้าต่างแผนผังเทคโนโลยีขึ้นมา

เขามุ่งหน้าไปยังส่วน "นวัตกรรม" ของแผนผังเทคโนโลยี และตรวจสอบความก้าวหน้าที่เขาปลดล็อกไว้แล้ว ก่อนจะเช็กจำนวนแต้มเทคโนโลยีที่ยังเหลืออยู่ หลังจากการพัฒนาขั้นก่อน

"ตอนนี้อยู่ในยุคหินใหม่… แล้วก็มีแต้มเหลืออยู่ประมาณ 40 แต้ม… น่าจะพอไปถึงจุดนั้นได้"

เขาหัวเราะเบาๆ กับไอเดียที่ผุดขึ้นมาในหัว ก่อนจะปลดล็อกความก้าวหน้าเพิ่มเติมในส่วนของนวัตกรรม สมองของเขาเต็มไปด้วยข้อมูลความรู้จากยุคทองแดงและยุคเหล็ก ก่อนที่เขาจะหยุดตัวเองไว้ หลังจากปลดล็อกความก้าวหน้าบางส่วนของยุคโบราณได้แล้ว

ติ๊ง!

[ท่านได้ปลดล็อกความก้าวหน้า <ความรู้ขั้นพื้นฐาน: ยุคทองแดง Lv. 1>, …]

[ท่านได้ปลดล็อกความก้าวหน้า <ความรู้ขั้นพื้นฐาน: ยุคเหล็ก Lv. 1>, …]

…

[ท่านได้ปลดล็อกความก้าวหน้า <ความรู้ขั้นพื้นฐาน: ยุคโบราณ Lv. 1>, …]

[ท่านได้ปลดล็อกความก้าวหน้า <ความรู้ขั้นพื้นฐาน: ยุคโบราณ Lv. 1>.]

เมื่อกระแสข้อมูลเกี่ยวกับความรู้เฉพาะด้านจากยุคโบราณไหลทะลักเข้าสู่สมอง วัลเลียร์ก็ค่อยๆ ประมวลผลและจัดระเบียบมัน ก่อนจะค้นพบข้อมูลที่เขาต้องการ แล้วจึงก้าวไปอีกขั้นด้วยการเปิดใช้ [การสร้างพิมพ์เขียวขั้นอัจฉริยะที่แท้จริง]

ติ๊ง!

ทันทีที่เขาเปิดใช้งานทักษะ หน้าจอขนาดพอเหมาะก็ปรากฏขึ้นข้างๆ หน้าจอที่แสดงแผนผังเทคโนโลยี ซึ่งในขณะนี้มีเพียงตัวอักษรสั้นๆ ไม่กี่คำ พร้อมกับลูกบาศก์โฮโลแกรมที่ค่อยๆ หมุนไปตามแกนของมัน

วัลเลียร์จ้องมองลูกบาศก์ที่หมุนอย่างช้าๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทบทวนไอเดียของตัวเองอีกครั้ง ว่าแนวคิดนี้สามารถทำได้จริงหรือไม่ หลังจากไตร่ตรองอยู่สองสามนาที เขาก็พยักหน้าในใจ พร้อมปิดหน้าต่างแผนผังเทคโนโลยีลง เพื่อให้สามารถมุ่งความสนใจไปที่หน้าจอสร้างพิมพ์เขียวได้อย่างเต็มที่

"กลไกนี้มักจะพบได้ทั่วไปในยุคสมัยที่ก้าวหน้ากว่า แต่ขอบคุณสวรรค์ที่ระบบเกมตัดสินใจเพิ่มความรู้เกี่ยวกับอาวุธในจินตนาการของแต่ละยุคเทคโนโลยีเข้าไปในแผนผังเทคโนโลยีด้วย” ขณะเริ่มปรับแต่งลูกบาศก์ให้เป็นรูปอาวุธตามที่เขาจินตนาการไว้ วัลเลียร์ก็หัวเราะเบาๆ ออกมาอีกครั้ง

“ใครจะไปคิดว่าข้าจะเอากลไกของ ‘ใบมีดซ่อน’ มาประยุกต์ใช้กับพิมพ์เขียวใหม่กันนะ?”

ด้วยความคิดเช่นนั้น วัลเลียร์จึงเริ่มปรับแต่งรายละเอียดของอาวุธที่เขากำลังจะสร้าง โดยให้โครงหลักของอาวุธเป็นเพียงมีดสั้นธรรมดา แต่เนื่องจากเป้าหมายของรอบที่สาม คือการสร้างอุปกรณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาจึงเพิ่มฟังก์ชันพิเศษเข้าไปในมีดสั้น นั่นคือ หากกดปุ่มที่ติดอยู่ตรงปลายด้ามจับ ครึ่งล่างของมีดสั้นจะแยกออกตรงกลาง พร้อมกับใบมีดขนาดเล็กที่ยื่นออกมาจากภายใน

ในความคิดของวัลเลียร์ อาวุธชิ้นนี้น่าจะเหมาะกับเหล่านักฆ่ามากที่สุด เพราะมันช่วยให้สร้างความเสียหายร้ายแรงได้ ในขณะที่ยังพกพาสะดวก

“อืม... ก่อนเปิดใช้งาน ใบมีดชั้นนอกต้องคมพอที่จะทะลุผ่านเนื้อเข้าไปได้ เพื่อให้ใบมีดด้านในสร้างความเสียหายสูงสุด” ขณะที่ยังคงสร้างพิมพ์เขียวต่อไป วัลเลียร์ก็พิจารณาถึงข้อดีและข้อเสียของอาวุธชิ้นนี้ โดยใช้ประสบการณ์จากชีวิตก่อนให้เกิดประโยชน์สูงสุด “เนื่องจากใบมีดด้านในต้องตัดผ่านกล้ามเนื้อ มันคงดีกว่าถ้าข้าใช้โลหะที่แข็งแรงกว่าสำหรับมัน”

“บางที ชั้นนอกใช้เหล็กธรรมดา ส่วนใบมีดด้านในใช้เหล็กอาซูร์... ก็น่าจะโอเคอยู่นะ”

“ว่าไปแล้วข้าอาจจะทำให้ใบมีดด้านในถูกยิงลึกเข้าไปในร่างของศัตรู แทนการยื่นออกมาแล้วหดกลับก็ได้” ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่วัลเลียร์จะจดจ่ออยู่กับกระบวนการสร้างอาวุธสำหรับรอบที่สามนี้ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ซ้ำรอยกับครั้งแรกที่เขาได้ตีเหล็กต่อหน้าทริสตัน

โชคดีที่คราวนี้เขาใช้เวลาหมกมุ่นกับมันไม่นานนัก ไม่นานความคิดของเขาก็มาถึงบทสรุป

“ข้าอยากได้มีดสั้นที่สามารถสร้างความเสียหายรุนแรงได้ในครั้งเดียว หรือมีดสั้นที่สามารถโจมตีหนักๆ ได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกกันแน่?”

“อืม... ข้าคิดว่าข้ารู้แล้วว่าควรทำอะไร”

เมื่อจิตใจแน่วแน่ วัลเลียร์ก็เร่งมือปรับแต่งอาวุธในหน้าสร้างพิมพ์เขียวต่อไป โดยดึงข้อมูลบางส่วนจากประสบการณ์ในชีวิตก่อนมาใช้ จนในที่สุด ภาพของมีดสั้นที่ดูประณีตงดงามก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เมื่อเขาเหลือบมองระดับขั้นต่ำที่ระบบประเมินให้กับอาวุธชิ้นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเกาศีรษะพร้อมกับยิ้มแห้งๆ

“มีดสั้นระดับธรรมดา+... พอคิดดูอีกที มันก็สมเหตุสมผลดี”

เมื่อมั่นใจว่าพิมพ์เขียวของตนสมบูรณ์แล้ว เขาก็ส่งคำสั่งยืนยันไปยังระบบ จากนั้นก็ขอให้กรรมการช่วยจัดหาวัสดุที่จำเป็นสำหรับการหลอมอาวุธของเขา ไม่นานหลังจากที่กรรมการออกไปหาวัสดุ หน้าต่างแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ติ๊ง!

[กรุณาตั้งชื่อพิมพ์เขียวของท่าน]

เมื่อคิดถึงวัตถุประสงค์ของอาวุธ รวมถึงผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นหลังจากใช้งาน ไม่นานนักเขาก็คิดชื่อที่เหมาะสมออกมาได้

“เรดบลอสซัม(บุปผาสีชาด)”