บทที่ 15 คุณผู้ชาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม

โดนัทที่อยู่บนพื้นราวกับลืมความเจ็บปวดไปแล้ว เขามองตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเหม่อลอย

เชี่ยเอ๊ย พวกแกเป็นตำรวจนะโว้ย ฉันเลือดออกเป็นทางแล้ว พวกแกไม่เห็นหรือไง

หยางเจี๋ยเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย หลี่ซือเหยาเดินเข้าไปแล้วยิ้มพูด

“พวกคุณเข้ามาได้ยังไงคะ”

ทั้งสองคนรีบเล่าเรื่องราวให้ฟัง โดยบอกว่าเพื่อนบ้านข้างๆ เป็นคนแจ้ง

หลี่ซือเหยาหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ”

ตำรวจคนหนึ่งชี้ไปที่โดนัทบนพื้น “เขาคือ”

หลี่ซือเหยาแค่นหัวเราะ “ก็แค่ขยะไร้สัญชาติที่มาจากข้างนอกน่ะค่ะ”

ตำรวจคนหนึ่งแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาทันที ที่นี่คือเท็กซัส ก็เพราะมีผู้อพยพผิดกฎหมายเข้ามามากเกินไป ทำให้ที่นี่วุ่นวายไปหมด ไม่ใช่แค่ประชาชนที่ไม่พอใจ แต่ตำรวจเองก็ไม่พอใจเช่นกัน

ก็แหงล่ะ ใครจะชอบทำงานหนักขึ้นหลายเท่าด้วยเงินเดือนเท่าเดิม

“พวกคุณสองคนใกล้จะได้เลื่อนเป็นสารวัตรแล้ว เตรียมตัวให้ดีๆ ล่ะ”

“ครับ ผู้กอง”

พูดจบ ทั้งสองคนก็รีบเผ่นแน่บไปทันที ตลอดเวลานั้นไม่ได้มองโดนัทเลยแม้แต่แวบเดียว

โดนัทงงเป็นไก่ตาแตก

เชี่ยเอ๊ย นี่ไม่ใช่ประเทศที่ปกครองด้วยกฎหมายหรือไง

พระเจ้าช่วย นี่ฉันมาผิดประเทศหรือเปล่า นี่มันอเมริกาของปลอมชัดๆ

ใช่ ใช่ ใช่ ฉันต้องมาผิดทางแน่ๆ ฉันอยากจะไปอเมริกา แต่ดันมาโผล่ที่ที่ไม่ใช่เมกา ใช่ ใช่ ใช่!

ในตอนนี้ จิตใจของโดนัทได้พังทลายลงอย่างไม่ต้องสงสัย

แน่นอน ไม่ใช่แค่โดนัท แต่ทุกคนรอบข้างต่างก็ตกตะลึง โดนัทเลือดไหลไม่หยุด แต่ตำรวจกลับไม่ชายตามองเลย นี่มันจะเจ๋งเกินไปแล้ว

ต้องรู้ไว้ว่าตำรวจของอเมริกานั้นมีอำนาจล้นฟ้า บนคุมฟ้า ล่างคุมดิน ตรงกลางคุมอากาศ

บางครั้ง ตำรวจรัฐกับตำรวจเมืองก็ยังเปิดศึกกันเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นตำรวจเมืองขี้ขลาดขนาดนี้

ต้าโถวหัวเราะแล้วแนะนำว่า “คุณหลี่คนสวยเป็นถึงรองผู้กองของกรมตำรวจเมืองฮิวสตันเชียวนะ”

ทุกคนถึงได้เข้าใจในทันที

หยางเจี๋ยอธิบายว่า “จริงๆ แล้วถ้ามีเงินเหลือ ก็สามารถบริจาคให้กรมตำรวจท้องที่สักสองสามพันดอลลาร์ กรมตำรวจจะให้สติกเกอร์มา เอาไปติดไว้ในกระเป๋าสตางค์ก็พอ”

“เวลาโดนตำรวจเรียกตรวจ แค่เห็นสติกเกอร์นี้ ปกติก็ไม่มาหาเรื่องต่อแล้ว”

“ถ้ายอมทุ่มหน่อย บริจาคปีละหลายหมื่นดอลลาร์ แม้แต่เสื้อของผู้กำกับการตำรวจก็ให้มาได้ แค่เอาไปแขวนไว้บนเบาะรถ ตราบใดที่ไม่ฆ่าคนกลางถนน จะขับรถเร็วแค่ไหนก็ไม่มีใครจับหรอก”

หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม หัวเราะแล้วพูดว่า “แล้วมหาเศรษฐีพันล้านอย่างคุณบริจาคไปเท่าไหร่ล่ะ”

หยางเจี๋ยหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “บริจาคให้กรมตำรวจเมืองฮิวสตันปีละห้าแสนดอลลาร์ สหภาพตำรวจฮิวสตันอีกห้าแสนดอลลาร์ ตอนนี้ยังเป็นตำรวจอาสาของฮิวสตันด้วย พูดแบบไม่เกรงใจนะ ต่อให้ฆ่าคนกลางถนนตอนนี้ ตราบใดที่ไม่มีใครถ่ายคลิปไว้ ใครจะกล้ามาจับ”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเยียบ แม้แต่บางคนที่เคยอยู่ในอเมริกามาสิบกว่าปี ก็ราวกับว่าได้รู้จักอเมริกาใหม่อีกครั้ง

ต้าโถวถามด้วยความเป็นห่วง “ตำรวจสองคนนั้นไม่มีปัญหาใช่ไหม อย่าให้พวกเขามาหักหลังทีหลังนะ คนที่นี่ไม่มีคำว่าสัจจะกันหรอก”

หลี่ซือเหยาหัวเราะ “ถ้าเป็นเพราะตำรวจตัวเล็กๆ สองคนนี้ ทำให้ปีหน้าหยางเจี๋ยไม่บริจาคเงิน เชื่อฉันสิ พรุ่งนี้ศพของพวกเขาสองคนก็จะไปโผล่อยู่ในคูน้ำเน่านอกเมืองแล้ว”

ทุกคนอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

“พระเจ้าช่วย นี่มันตัวพ่อของจริงนี่นา”

“ให้ตายสิ ฆ่าคนกลางถนนยังไม่มีใครสนใจ มันจะเกินไปหน่อยไหม”

“เชอะ ในอเมริกา จะล่วงเกินใครก็ได้ แม้แต่ข้าราชการก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ห้ามล่วงเกินคนรวยเด็ดขาด”

หยางเจี๋ยถ่มน้ำลายใส่โดนัทที่อยู่บนพื้น

“ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ออกไปจากฮิวสตันซะ ไม่อย่างนั้นเจอหน้าแกเมื่อไหร่ ฉันจะอัดแกตอนนั้น ถ้าอยากจะลองดี ก็ได้ เดี๋ยวทุกวันฉันจะส่งพวกเม็กซ์ไปทะลวงท่อระบายน้ำให้แก ดูสิว่าแกจะทนได้นานแค่ไหน”

โดนัทไม่กล้าแม้แต่จะแสดงสีหน้าเคียดแค้น เขาคลานออกไปข้างนอก ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว ตอนนี้เขาไม่กล้าคิดเรื่องอื่นอีกแล้ว

ไอ้หมอนี่มันกล้ายิงจริงๆ

ขนาดตำรวจยังต้องประจบประแจงเขา ใช่แล้ว เราต้องอดทนต่อไป ต้องอดทนเท่านั้น ถึงจะเจออเมริกาในฝันได้

หยางเจี๋ยยิ้มเย็นชามองแผ่นหลังของเขา เฒ่าเติ้งนี่เป็นพ่อพระจริงๆ ขยะอะไรก็รับเอาไว้หมด แต่สำหรับในประเทศแล้วถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ต้าโถวชะงักไป คงไม่ใช่ตำรวจอีกแล้วใช่ไหม

เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นพวกนิโกรสามคนยืนอยู่ที่หน้าประตู ทุกคนทำหน้างุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

พวกนิโกรสามตัวพอเห็นว่าข้างในมีแต่คนผิวเหลือง ก็เดินเข้ามาอย่างอหังการ พวกเขาสวมผ้าโพกหัวกับสร้อยทองเส้นใหญ่ ท่าทางเหมือนพวกแก๊งอันธพาล

ในปากก็พ่นคำหยาบคายไม่หยุด

ต้าโถวพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรทันที “ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามา”

หัวหน้าแก๊งนิโกรปากเจ่อ พ่นลมหายใจเหม็นๆ ออกมาแล้วพูดว่า “ให้ตายสิ ไอ้พวกลิงผิวเหลือง จัดปาร์ตี้แล้วยังยิงปืน แถมยังปล่อยให้กลิ่นอาหารลอยมาอีก พวกแกทำผิดกฎหมายนะ กลิ่นอาหารมีไก่ทอดด้วย พวกแกมันเหยียดผิว”

ทุกคนพากันชี้หน้าด่าพวกมัน

“ข้ออ้างแบบนี้มันไร้สาระสิ้นดี”

“ดูท่าทางแล้วเหมือนจะมาไถเงินมากกว่า”

หยางเจี๋ยหันไปถามต้าโถว “เกิดอะไรขึ้น”

ต้าโถวพูดอย่างจนปัญญา “เหมือนว่าเจ้าของบ้านเดิมออกไปเที่ยวแล้วประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต บ้านของพวกเขาก็เลยโดนไอ้สามตัวนี้ยึดไป ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบสิ้น ทุกคืนก็เปิดเพลงหนวกหู กลางวันก็เสพ[1]ใบไม้ ฉันกำลังคิดจะย้ายบ้านอยู่พอดี”

“มีกันแค่สามคนหรือ”

ต้าโถวพูดว่า “ใช่”

หยางเจี๋ยส่งสายตาให้หลี่ซือเหยา เธอก็พยักหน้าทันที เขาอดทนกับกลิ่นตัวที่ฉุนกึก ก้มลงไปกระซิบข้างหูของหัวหน้าแก๊งนิโกร

“ฉันเกลียดของสองอย่างที่สุด อย่างแรกคือพวกเหยียดผิว........”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าแก๊งนิโกรก็ยิ้มอย่างได้ใจ แค่แกล้งทำตัวโหดๆ หน่อย ไอ้พวกลิงผิวเหลืองพวกนี้ก็จะยอมจ่ายเงินให้เขาเพื่อตัดปัญหา

“อีกอย่างคือของสีดำ”

เมื่อหยางเจี๋ยพูดจบ สีหน้าของพวกนิโกรทั้งสามตัวก็เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นโกรธเกรี้ยว แล้วพากันล้วงกระเป๋า

แต่หยางเจี๋ยกับหลี่ซือเหยากลับเคลื่อนไหวพร้อมกัน ทั้งสองคนรีบหยิบตราตำรวจออกมาจากกระเป๋าแล้วติดไว้บนตัว

หลี่ซือเหยาพูดด้วยสีหน้าจริงจังและรวดเร็ว

“คุณผู้ชาย เร็วเข้า วางอาวุธแล้วยอมจำนนซะ อย่าขัดขืนโดยไม่จำเป็น”

“ปังๆๆ~~~~!”

เสียงแม็กกาซีนตกกระทบพื้นดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงปังๆๆ อีกระลอก

พูดไปพลาง ยิงไปพลาง

ทั้งสองคนยิงกระสุนหมดไปหกแม็กกาซีนในเวลาอันสั้น ทำให้น้ำหนักตัวของพวกนิโกรสามตัวเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลี่ซือเหยารีบเข้าไปกดชีพจรของพวกเขา พลางร้องเรียกไม่หยุด

“คุณผู้ชาย คุณผู้ชาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ทุกคนถึงกับชาไปทั้งตัว

เชี่ยเอ๊ย

โดนยิงจนพรุนไปทั้งตัว หัวยังโดนเป่ากระจุย แล้วยังจะไปถามคนอื่นอีกว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม เหอะๆ ชาตินี้ก็ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ

สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ นี่เป็นขั้นตอนปกติของตำรวจอเมริกา ตราบใดที่ทำตามขั้นตอนอย่างถูกกฎหมาย ฆ่าไปก็ไม่ผิด

ไม่นานนัก ตำรวจก็มาถึง พร้อมกับหมอ

[จบแล้ว]

เฒ่าเติ้ง,(สแลงหมายถึงประธานาธิบดีไบเดน)

[1]ใบไม้ เป็นคำสแลงหมายถึง ยาเสพติด ข่าวใบไม้จากบทแรกก็เหมือนกัน แต่ลืมใส่ไปตอนนั้น