บทที่ 3: กำปั้นฉันมันกระหายเลือด

บทที่ 3: กำปั้นฉันมันกระหายเลือด

สมรภูมิในยามค่ำคืน

ไม่ไกลออกไป ฝีเท้าของเหล่านักรบที่พุ่งเข้ามาสั่นสะเทือนพื้นดินจนโคลนตมสาดกระเซ็น โชคดีที่ในสายตาของโจชัวที่มองไปราวกับเห็นคนพวกนั้นเป็นพวกปัญญาอ่อน พวกเขาก็ยังชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้เข้ามา ไม่ได้พุ่งเข้ามาชนนักรบที่บาดเจ็บสาหัสอย่างเต็มแรง

“ท่านรองผู้บัญชาการ!”

นักรบคนที่นำหน้ามาร้องเรียกอย่างเป็นห่วง จากนั้นก็ขมวดคิ้วและสบตากับสหายร่วมรบ “บาดแผลขนาดนี้... ท่านไม่เป็นอะไรนะครับ?!”

จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง...

ตอนแรกเขารู้สึกแปลกหน้าเล็กน้อย แต่ไม่นานโจชัวก็จำคนตรงหน้าได้ คนเหล่านี้ที่สวมเกราะอีกาดำล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาในกองทัพหน้าอีกาดำ ตอนนี้เขาขี้เกียจจะเกรงใจแล้ว จึงถอนหายใจเหมือนอย่างเคย “มัวยืนบื้อทำอะไรอยู่ รีบมาพยุงฉันหน่อย ระวังแผลด้วย”

สิ้นเสียง เหล่านักรบก็ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ในฐานะทหารของจักรวรรดิ พวกเขาล้วนได้เรียนรู้วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เห็นได้ชัดว่าบาดแผลบนตัวของโจชัวนั้นเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้แล้ว พูดอีกอย่างคือ นี่เป็นอาการบาดเจ็บสาหัสระดับใกล้ตาย คนธรรมดาไม่มีทางลุกขึ้นยืนได้ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการเดิน

แต่ก่อนที่จะมาเจอพวกเขา ทุกคนต่างคิดว่าโจชัวคงตายไปแล้ว เพราะการบุกเดี่ยวเข้าไปในค่ายศัตรูออร์ค โดยทั่วไปแล้วคงไม่มีความเป็นไปอื่น แต่ผลลัพธ์กลับคาดไม่ถึง เขายังมีชีวิตอยู่ แม้ตอนนี้จะบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย แต่ดูเหมือนจะยังใช้หอกค้ำยันเดินต่อไปได้ สมกับเป็นท่านรองผู้บัญชาการจริงๆ!

ด้วยการพยุงของนักรบสองคน โจชัวก็กลับเข้าสู่ค่ายทหารอย่างรวดเร็ว นักบวชสองคนและเนโครแมนเซอร์คนหนึ่งเข้ามาช่วยกันหามเขาเข้าไปในเต็นท์พยาบาลที่สร้างขึ้นชั่วคราวเพื่อทำการรักษา

แม้ว่าเนโครแครแมนเซอร์จะมีชื่อที่ฟังดูชั่วร้าย แต่ในทวีปไมครอฟท์ พวกเขาไม่ได้อยู่ในฝ่ายตัวร้าย เนโครแมนเซอร์ที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจะรับร่างของผู้ที่อาสาเพื่อศึกษาวิจัยโครงสร้างร่างกายของมนุษย์และเผ่าพันธุ์อื่นๆ คนกลุ่มนี้เชี่ยวชาญด้านกายวิภาคของมนุษย์ เป็นแพทย์รักษาอาการบาดเจ็บภายในที่ดีที่สุด และเนื่องจากสามารถสื่อสารกับวิญญาณได้ จึงรับงานเสริมช่วยทหารองครักษ์สืบคดีด้วย

แน่นอนว่า มีเนโครแมนเซอร์ที่ทำการวิจัยอย่างถูกกฎหมาย ก็ย่อมมีนักบวชวิญญาณมรณะที่มุ่งเน้นศาสตร์แห่งการฆ่า พวกเขาหลงใหลในการดัดแปลงร่างกายและการแปรสภาพวิญญาณ สัตว์ประหลาดที่คุ้นหูกันดีอย่างซอมบี้, คิเมร่า, วิญญาณแค้นรวมร่าง และโกเลมเลือดเนื้อ ล้วนเป็นผลงานของนักบวชวิญญาณมรณะผู้ทรงพลังในอดีต

ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ของนักบวชสามารถรักษาบาดแผลภายนอกได้ทุกชนิด ส่วนเวทมนตร์อันเชี่ยวชาญของเนโครแมนเซอร์สามารถฟื้นฟูอวัยวะภายในได้ เพียงแค่สามสิบนาทีของการรักษาและอาหารเย็นที่ไม่หรูหราแต่นับว่าสำคัญยิ่ง โจชัวก็รู้สึกว่าพลังงานพื้นฐานของเขาฟื้นฟูแล้ว บาดแผลที่ช่องท้องก็สมานกันสนิท ในหน้าต่างสถานะ พลังชีวิตของเขาเปลี่ยนจาก 【วิกฤตอย่างรุนแรง】 เป็น 【บาดเจ็บปานกลาง】 และสถานะผิดปกติก็เหลือเพียง 【เหนื่อยล้าอย่างรุนแรง】

“พวกนายมาทำอะไรที่นี่?” โจชัวกลืนเสบียงทหารคำสุดท้ายลงคอแล้วถาม “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

“กองร้อยของเรามาเพื่อเคลียร์พื้นที่ในสนามรบ เตรียมการปิดล้อมป้อมปราการเดริสของพวกออร์คครับ”

ผู้กองของกองร้อยนี้ ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของโจชัว นามว่าไรอัน ได้อธิบายสถานการณ์ปัจจุบันให้เขาฟัง “ในแนวรบหลัก พวกออร์คพ่ายแพ้ยับเยิน ตอนนี้ทำได้เพียงถอยกลับไปตั้งหลักในป้อมปราการ ส่วนภารกิจของเราคือเฝ้าเส้นทางเล็กๆ ทุกสาย เพื่อปิดตายพวกมันให้หมด”

กองทัพอีกาดำเป็นหนึ่งในสี่กองทัพใหญ่ที่ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิ แบ่งออกเป็น กองทัพหน้า, กองทัพหลัก, กองทหารม้าหนัก, หน่วยเวทมนตร์ (รวมนักบวช, นักเวทย์ และผู้ใช้เวทมนตร์อื่นๆ) และหน่วยส่งกำลังบำรุง ในเกมจะมีอาชีพพิเศษของนักรบคือ ‘นักจู่โจมอีกาดำ’, อาชีพของอัศวินคือ ‘ผู้พิชิตอีกาดำ’ และอาชีพขั้นสูงของโจรคือ ‘ผู้กวาดล้างอีกาแห่งความตาย’

โจชัวอายุยังน้อย แต่กลับเป็นหนึ่งในสองรองผู้บัญชาการของกองทัพหน้า ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะวงศ์ตระกูล อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะความสามารถ เหล่าทหารต่างนับถือในพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของเขา ความสัมพันธ์ก็ถือว่าไม่เลว แต่ตอนนี้ พวกเขากลับดูเคารพนับถือเขามากกว่าเดิม

อันที่จริงเหตุผลง่ายมาก—ไรอันและคนอื่นๆ ได้เห็นสภาพของสมรภูมินั้นมาแล้ว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดและเหล็ก พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยเลือดที่เหนียวเหนอะหนะ ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยซากศพที่ไม่สมประกอบ ชิ้นเนื้อเน่าเหม็นและอวัยวะภายในเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกตารางนิ้ว

ยากจะจินตนาการได้ว่าการต่อสู้นั้นมันโหดร้ายเพียงใด และยิ่งยากจะจินตนาการได้ว่าโจชัวที่ทำเรื่องนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ไรอันก็อดไม่ได้ที่จะพูด “เนื่องจากตะวันตกดินแล้ว เลยยังไม่สามารถนับจำนวนพวกออร์คเหล่านั้นได้ครับ” เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี นักรบหนุ่มจึงได้แต่ลูบหมวกเกราะของตัวเอง แล้วพูดออกมาตรงๆ “เมื่อก่อนผมยังเคยสงสัยในอายุและความแข็งแกร่งของท่านรองผู้บัญชาการอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้ว สายตาของผมมันช่างสั้นยิ่งนัก”

“ผลงานครั้งใหญ่นี้ เกรงว่าแม้แต่ท่านนายพลก็ต้องจับตามอง และอาจจะมอบ ‘ดาบแห่งเกียรติภูมิ’ ให้กับท่านก็ได้ครับ”

ดาบแห่งเกียรติภูมิไม่ใช่อาวุธจริงๆ แต่เป็นเครื่องประดับแห่งเกียรติยศคล้ายกับเหรียญตรา คนที่ได้รับมัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นนักรบที่ห้าวหาญที่สุดในสนามรบ ในเกม เหรียญดาบแห่งเกียรติภูมิหนึ่งอันเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับถ้วยรางวัลระดับแพลทินัม เคยถูกปั่นราคาขึ้นไปสูงสุดถึงหนึ่งแสนเหรียญทอง ปกติก็มีมูลค่าสองหมื่นเหรียญทอง ในขณะที่ชุดเกราะเวทมนตร์ครบชุดก็ราคาเพียงเจ็ดถึงแปดหมื่นเท่านั้น

นอกจากนี้ ในช่วงกลางเกม เหรียญดาบแห่งเกียรติภูมิหนึ่งอันสามารถนำไปแลกเป็น 【สารแต่งตั้งอัศวินผู้บุกเบิก】 ที่เมืองหลวงได้โดยตรง หลังจากทำภารกิจสำเร็จ ผู้เล่นจะสามารถเปิดดันเจี้ยนชั่วคราวในดินแดนรกร้างหรือป่าดำได้ เมื่อเคลียร์ดันเจี้ยนได้ ก็จะสามารถสร้างอาณาเขตอัศวินผู้บุกเบิกและกลายเป็นเจ้าครองนครได้

“อาจจะนะ”

โจชัวโบกมือ ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย สมัยที่ยังอยู่ใน ‘ทวีปแห่งความขัดแย้ง’ เพื่อที่จะหาที่ตั้งฐานทัพที่ดีที่สุด ของอย่างดาบแห่งเกียรติภูมินี่เขาฟาร์มเป็นกิโลกรัม ดันเจี้ยนเจ้าครองนครก็ฟาร์มจนเอียนแทบอ้วก เนื่องจากกระบวนการมันน่าตื่นเต้นและน่าจดจำเกินไป จนตอนนี้พอนึกถึงทีไรก็รู้สึกคลื่นไส้ทุกที แค่ดาบแห่งเกียรติภูมิอันเดียว ไม่ใช่ 【สารแต่งตั้งเจ้าครองนครอิสระ】 ที่ล้ำค่ามหาศาลซะหน่อย ไม่นับเป็นอะไรได้เลย

ส่วนพวกออร์คยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดันเจี้ยนที่ราบตะวันตกเฉียงเหนือเขาลงไปไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง จำนวนออร์คที่ฆ่าไปนับเป็นหมื่นๆ จนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองใกล้จะหายดีแล้ว ที่เหลือก็แค่พักฟื้น โจชัวจึงพยักหน้า “เอาล่ะ นายก็เหนื่อยมามากแล้ว ไปนำทีมทำภารกิจต่อเถอะ ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาเพราะฉัน”

“แล้วท่านรองผู้บัญชาการล่ะครับ?”

“ฉันกลับไปพบผู้บังคับบัญชาคนเดียวก็ได้”

ผู้บังคับบัญชาที่ว่านี้ไม่ใช่ผู้บัญชาการกองทัพ แต่เป็นผู้บัญชาการใหญ่ของกองทัพหน้า ตามกฎของกองทัพ นายทหารทุกคนต้องเข้าร่วมประชุมรายงานผลหลังการรบ โจชัวก็เช่นกัน แม้ว่าก่อนหน้านี้จะพลาดไปเพราะหมดสติ แต่หลังจากนี้ไปรายงานกับผู้บังคับบัญชาโดยตรงก็ยังได้

หลังจากปฏิเสธคำแนะนำของไรอันที่จะส่งคนไปคุ้มกัน โจชัวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ที่มุ่งสู่ค่ายบัญชาการกลางของกองทัพอีกาดำเพียงลำพัง

ในตอนนี้ นอกจากรอยแผลเป็นที่หางตาซึ่งยังไม่หายดีสนิทแล้ว บาดแผลน้อยใหญ่ของโจชัวก็หายดีเกือบหมด แม้ในดวงตาจะยังมีความเหนื่อยล้า แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังคงเฉียบขาดและว่องไว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เนื่องจากตำแหน่งรองผู้บัญชาการของเขาก็พอจะเป็นที่รู้จักอยู่บ้าง โจชัวจึงเดินมาถึงเต็นท์บัญชาการที่ผู้บัญชาการใหญ่อยู่ได้อย่างไม่มีอุปสรรค

และผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขา ผู้บัญคับบัญชาใหญ่แห่งกองทัพหน้าอีกาดำ อัศวินเกราะหนักระดับทอง โอโด กำลังจิบกาแฟและอ่านรายงานจากสายลับที่โต๊ะทำงาน

เขามีผมสั้นสีทอง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ กล้ามเนื้อที่ทรงพลังดูเหมือนจะสามารถทำให้เกราะระเบิดออกมาได้ เมื่อกวาดสายตาอ่าน แววตานั้นราวกับจะสามารถทะลุผ่านกระดาษได้

“พรวด—”

เมื่อหยิบรายงานขึ้นมาอ่านได้เพียงครึ่งเดียว โอโดก็เผลอพ่นกาแฟออกมา แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ “หน่วยหมาป่าอ้างว้างของเผ่าเอโตโอถูกกวาดล้างจนหมด? ถอนชื่อหน่วยออกจากสารบบ?”

เขาหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก ขมวดคิ้ว “เอโตโอเป็นหนึ่งในเผ่าที่ใหญ่ที่สุดของออร์ค แล้วหน่วยหมาป่าอ้างว้างก็เป็นกองกำลังชั้นยอดของพวกมัน ให้ตายสิ นั่นมันออร์คระดับเงินกว่าร้อยตัว ความสามารถโดยเฉลี่ยก็อยู่ระดับกลางๆ ไม่ใช่ฝูงนกกระจอกซะหน่อย มันถูกทำลายได้ยังไง?”

“หรือว่าสายลับโดนพวกออร์คโจมตีจนสมองไหล? ก็ไม่น่าใช่ ต่อให้กล้าเป็นหมื่นเป็นแสน คนพวกนี้ก็ไม่กล้าเขียนรายงานมั่วซั่วในสถานการณ์แบบนี้ ฉันควรจะเชื่อในความเป็นมืออาชีพของพวกเขา...”

โอโดพลิกไปอ่านต่อ เพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ครู่ต่อมา เสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจก็ดังขึ้นจากนอกเต็นท์

“รายงาน! รองผู้บัญชาการกองทัพหน้า โจชัว ขอเข้าพบ!”

“……เข้ามา”

หลังจากโจชัวเปิดม่านเต็นท์เข้าไป ก็พบว่าผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขากำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาด

“ยอมรับมาซะดีๆ นายโดนปีศาจจากอเวจีสิงร่างมารึไง?”

โจชัว: “……?”

“นายสามารถกวาดล้างหน่วยหมาป่าอ้างว้างของเอโตโอได้ด้วยตัวคนเดียวจริงๆ เหรอเนี่ย ดูไม่ออกเลยนะ!”

อัศวินระดับทองกอดอกและมองโจชัวขึ้นๆ ลงๆ ราวกับเพิ่งเคยรู้จักกันเป็นครั้งแรก ขณะที่พูดก็อุทานอย่างทึ่งๆ “ถึงแม้ว่าจะอาศัยชัยภูมิที่ได้เปรียบในหุบเขาถึงทำได้ แต่ไม่ว่าจะยังไง ความสามารถของแกก็ก้าวหน้าขึ้นมาก อนาคตระดับทองคงไม่ไกลเกินเอื้อม!”

โจชัวพอจะเข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าโอโดจะรู้เรื่องที่เขาฆ่าออร์คไปมากมายแล้ว

แต่หน่วยหมาป่าอ้างว้างคืออะไร?

“ดูสีหน้านายสิ... ช่างเถอะ ว่าแต่ ตอนนั้นนายกล้าบุกเข้าไปคนเดียวได้ยังไง? คิดถึงผลที่จะตามมารึเปล่า?!”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ยี่หระของโจชัว โอโดก็ถอนหายใจ รู้สึกว่าตัวเองแก่แล้ว ไม่เข้าใจโลกของคนหนุ่มสาวแล้ว จากนั้นเขาก็ตบโต๊ะสอน “ยังอยากจะมีชีวิตรอดกลับไปสืบทอดบรรดาศักดิ์อยู่รึเปล่า ท่านเคานต์น้อยของฉัน?”

เขามีความสัมพันธ์อันดีกับเคานต์แห่งแดนเหนือ ซึ่งก็คือพ่อของโจชัว ถือว่าเป็นผู้ใหญ่คนสนิทครึ่งหนึ่ง จึงพูดจาอย่างเป็นกันเอง

“……ท่านพูดถูกครับ”

“ช่างมันเถอะ เห็นแกเหนื่อยขนาดนี้ ก็ไม่ต้องรายงานอะไรแล้ว รีบไปพักผ่อนซะ”

ผู้บัญชาการใหญ่ส่ายหัว โบกมือไล่ให้โจชัวรีบไป “ยังไงซะ รอดชีวิตกลับมาก็ดีแล้ว”

วันรุ่งขึ้น การสู้รบเข้าสู่ช่วงเผชิญหน้ากัน กองทัพอีกาดำที่เคยเป็นกองหน้าถูกสับเปลี่ยนกลับมาพักฟื้นที่แนวหลัง

ในเต็นท์ที่มีกลิ่นอายของทหารอย่างเข้มข้น ข้างเตียงมีเครื่องมือและน้ำมันสำหรับบำรุงรักษาอาวุธวางอยู่ ภายในเต็มไปด้วยร่องรอยควันไฟ การตกแต่งเรียบง่ายอย่างยิ่ง

“ท่านรองผู้บัญชาการ!”

โจชัวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่และนอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ตอนนี้กำลังนั่งเขียนใบคำร้องขอปลดประจำการอยู่ในเต็นท์ ก็พลันได้ยินเสียงนายทหารสื่อสารเรียกเขาจากข้างนอก จึงทำได้เพียงวางปากกาลงข้างๆ “ว่ามา”

“ผู้บัญชาการใหญ่บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับท่านครับ!”

“……พอดีเลย ฉันก็มีเรื่องจะพบเขาเหมือนกัน”

ช่วงเวลาต่อมา

“ปลดประจำการ? ฉันรู้ว่าที่บ้านนายมีเรื่อง แต่ตอนนี้เป็นช่วงสงคราม ฉันไม่มีอำนาจปล่อยนายกลับไป”

โอโดนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ลูบคาง ดูเหมือนจะจนใจเล็กน้อย “แต่ก็ใกล้จะจบแล้วล่ะ ก่อนฤดูหนาวจะมาถึง พวกออร์คต้องยอมแพ้แน่ พวกมันไม่มีเสบียงเหลือมากแล้ว ตอนนั้นแกก็สามารถทำเรื่องปลดประจำการตามขั้นตอนปกติได้”

“ถึงตอนนั้นก็สายเกินไปแล้วครับ!” โจชัวยืนอยู่ในเต็นท์หลักขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยสีดำและทอง ขมวดคิ้วมองผู้บังคับบัญชาโดยตรงที่อยู่หน้าโต๊ะ “ในจดหมายบอกว่าสถานการณ์ตึงเครียดมาก รอให้ถึงฤดูหนาวค่อยกลับไป ไม่รู้ว่าที่บ้านจะวุ่นวายไปถึงไหนแล้ว”

“นายมาพูดกับฉันก็ไม่มีประโยชน์... ส่วนที่เรียกนายมา ไม่ใช่ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย แต่เมื่อกี้มีคนจากเบื้องบนส่งมาเจาะจงหานาย ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้”

ผู้บัญชาการใหญ่โอโดวางมือบนที่เท้าแขน เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ เขามองผู้ใต้บังคับบัญชาที่สีหน้าเคร่งเครียดตรงหน้า รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

“ใครครับ?”

“ตอนเจอหน้าก็ระวังตัวหน่อย... นั่นมันพวกตราชูทองคำ

--------------------------------------------

“โจชัว แวน แรดคลิฟฟ์ เกิดวันที่สิบห้า เดือนตุลาคม ปีดาราดับสูญที่ 810 ทายาทอันดับหนึ่งแห่งดินแดนโมลดาเวีย เข้าร่วมกองทัพในปี 826 ได้รับการแนะนำจากผู้บังคับบัญชาให้เข้าโรงเรียนนายร้อยจักรวรรดิในปี 828 และสำเร็จการศึกษาจากศูนย์ฝึกอบรมนายทหารมิสคาทอนิกของจักรวรรดิด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยมในเดือนมิถุนายน ปี 830 หลังจากนั้นก็ต่อสู้ในแนวหน้าของสงครามที่ราบตะวันตกเฉียงเหนือและหุบเขาโทมัสมาโดยตลอด”

เสียงบรรยายที่ไร้อารมณ์ดังขึ้น ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อโค้ทสีดำขลิบแดงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะประชุม สีหน้าเรียบเฉย เขาอ่านข้อมูลในมือออกมาเป็นชุดโดยที่น้ำเสียงไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย แหบแห้งราวกับเครื่องจักร

“และตอนนี้คือวันที่สิบหก เดือนตุลาคม ปี 831 เวลาสิบเอ็ดนาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองโจชัวที่นั่งอยู่ตรงข้ามตรงๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “เหลือเวลาอีกสิบสามนาทีก่อนจะถึงเที่ยง คุณรองผู้บัญชาการแห่งกองทัพหน้าอีกาดำ คุณมีเวลาสิบสามนาทีในการอธิบายข้อกล่าวหาของคุณ”

มีตราสัญลักษณ์ที่โดดเด่นอย่างยิ่งอยู่ที่อกซ้ายของเขา นั่นคือตราชูทองคำที่ข้างหนึ่งเป็นดาบ และอีกข้างหนึ่งเป็นรวงข้าว

นี่คือสัญลักษณ์ของศาลขุนนาง

“ครับ ท่านผู้ตรวจสอบมอนสเตอร์ แต่ก่อนอื่น...”

โจชัวที่ได้รับคำเตือนจากโอโดและเตรียมใจมาอย่างดีแล้วกลับไม่รู้สึกตึงเครียดเลย เขาวางมือบนที่เท้าแขน แล้วพูดอย่างใจเย็น “ผมขอน้ำชาสักแก้วก่อนได้ไหมครับ?”

“ได้สิ”

น้ำเสียงของผู้ตรวจสอบเหมือนกับหุ่นยนต์ แต่กลับพูดจาดีอย่างน่าประหลาด “ชาดำ?”

“ขอน้ำแข็งด้วยครับ ขอบคุณ”

“ไม่มีปัญหา”

หลังจากทหารยามที่หน้าประตูนำชามาให้ เขาก็เสริมขึ้นอีกประโยค “ตอนนี้เหลือสิบสองนาที”

โจชัวจิบชาไปหนึ่งอึก แล้วยิ้ม “ไม่มีปัญหาครับ”

เป็นการสนทนาที่ดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

แต่ในใจของโจชัวกำลังครุ่นคิด

(ไม่คิดว่าเรื่องฝ่าฝืนกฎของกองทัพจะถึงหูเบื้องบนเร็วขนาดนี้ ไม่ถึงสองวันดี ศาลขุนนางนี่ทำงานมีประสิทธิภาพจริงๆ)

โจชัวเองก็รู้ดีว่า การไม่ปฏิบัติตามคำสั่งในยามสงคราม, การบุกโจมตีโดยพลการ, และการทำให้แนวรบของฝ่ายตัวเองปั่นป่วนล้วนเป็นข้อห้ามร้ายแรง ตอนที่เขาย้ายร่างและหลอมรวมกัน เพราะคลุ้มคลั่งเลยทำผิดไปทั้งสามข้อ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงถูกจับเข้าคุกทหารไปแล้ว รอการตัดสินจากศาลทหาร ต่อให้เป็นทายาทขุนนาง ก็จะมีศาลขุนนางโดยเฉพาะมาทำการสอบสวน

ผู้ตรวจสอบที่ชื่อมอนสเตอร์คนนี้ก็มาด้วยเหตุนี้เอง

ศาลขุนนางไม่ใช่องค์กรที่เป็นมิตร มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจของจักรพรรดิ ขอบเขตอำนาจของพวกเขารวมถึงการตัดสินการสืบทอดบรรดาศักดิ์, การพิพากษาขุนนางที่กระทำความผิด และการตัดสินความชอบธรรมของสงครามระหว่างดินแดนต่างๆ ซึ่งล้วนเป็นหน้าที่ที่สำคัญ ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังทำงานร่วมกับ ‘เงาทมิฬ’ องค์กรข่าวกรองที่ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิ รับผิดชอบในการจับตาดูความเคลื่อนไหวของขุนนางทุกคน และจัดการเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับขุนนาง

ตามทฤษฎีแล้ว ต่อให้เป็นลูกชายคนรองที่แย่งชิงบรรดาศักดิ์ ฆ่าพี่ชายแล้วเลยเถิดไปฆ่าพ่อเพื่อสืบทอดบรรดาศักดิ์และกลายเป็นเจ้าบ้าน ก็ยังต้องทำรายงานเพื่อพิสูจน์ความชอบธรรมของตัวเอง—แม้ว่าศาลขุนนางจะไม่เคยสนใจเรื่องเล็กน้อยแบบนั้นก็เถอะ

แต่โจชัวกลับไม่มีสีหน้าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

“ครับ ผมทราบข้อกล่าวหาของผมดี—ฝ่าฝืนคำสั่งทหาร, ไม่ฟังคำบัญชา, บุกโจมตีโดยพลการออกจากแนวรบ, ละเมิดกฎของกองทัพข้อที่สาม, หก, และสิบเจ็ด”

“ผมยินดีรับการลงโทษทุกอย่าง และจะไม่ขอแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น”

เขาจิบชาดำ ดูไม่ตึงเครียดเลยสักนิด และยอมรับข้อกล่าวหาของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา

“ดีมาก”

ผู้ตรวจสอบมอนสเตอร์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงคงที่ ดูเหมือนจะไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าเล็กน้อย “คุณให้ความร่วมมือดี”

โจชัวยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่กลัวการลงโทษเลย

ไม่ใช่เพราะหยิ่งผยอง ไม่ใช่เพราะคิดว่าการเป็นขุนนางจะมีอภิสิทธิ์ แต่เป็นเพราะกฎเหล็กข้อหนึ่ง

กฎศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เหนือกฎหมาย

“ผู้ชนะไม่เคยผิด”

สมัยที่อยู่แดนใต้ โจชัวเคยต่อกรกับสภาสูงที่คล้ายกับศาลขุนนางมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขารู้ดีถึงหลักการข้อนี้

ใช่ เขาไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง บุกโจมตีโดยพลการ ทำลายความมั่นคงของแนวรบเพื่อนร่วมทีม—แต่เขาก็ทำลายปีกซ้ายของกองทัพออร์คได้สำเร็จ สกัดกั้นกองทัพที่แตกพ่ายทั้งหมดที่กำลังถอยหนี และสังหารพวกมันทีละตัว

เขากวาดล้างสนามรบ สังหารศัตรูไปสามร้อยกว่าศพ นี่คือผลงานที่การปฏิบัติตามกฎของกองทัพไม่มีทางทำได้ หากเขาล้มเหลว แน่นอนว่าจะต้องถูกขังคุกรอวันพิพากษา (ความเป็นไปได้ที่มากกว่าคือตายไปเลย) ผู้ตรวจสอบคงจะดีใจที่ได้เขียนลงในสมุดบันทึกของตัวเองว่า ‘ทายาทอันดับหนึ่งแห่งดินแดนโมลดาเวียแดนเหนือ โจชัว เนื่องจากฝ่าฝืนกฎของกองทัพ กำหนดวันส่งตัวเข้าคุกขุนนางที่สี่’ แต่โจชัวทำสำเร็จ ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมา—

แล้วก็รอสิ่งที่เรียกว่า ‘การลงโทษ’

“โจชัว แวน แรดคลิฟฟ์ ความผิดพลาดและผลงานของคุณ คณะกรรมการตรวจสอบของเราได้ทำการสอบสวนอย่างละเอียดแล้ว คุณไม่ต้องกังวลว่าเราจะตัดสินอย่างไม่เป็นธรรม”

เพียงแค่ประโยคเบาๆ โจชัวก็เข้าใจแล้วว่าผู้ตรวจสอบวัยกลางคนที่ชื่อมอนสเตอร์คนนี้ไม่ได้คิดจะหาเรื่องเขาจริงๆ เป็นเพียงแค่ทำตามขั้นตอนเท่านั้น—ฟังคำพูดนี่สิ การไม่ปฏิบัติตามกฎของกองทัพกลายเป็นแค่ความผิดพลาดเบาๆ ไปซะแล้ว!

และมอนสเตอร์ก็ไม่ได้หยุด เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาอย่างยิ่ง “อันที่จริง หลังจากการหารือแล้ว คณะกรรมการเห็นว่า เนื่องจากเรื่องนี้ไม่ได้ก่อให้เกิดผลเสียใดๆ กลับกันยังนำมาซึ่งความได้เปรียบอย่างมาก และความกล้าหาญของคุณก็ได้พิสูจน์แล้วว่าการบุกโจมตีนั้นไม่ใช่การกระทำที่บุ่มบ่าม ดังนั้นโดยสรุปแล้ว เราจะทำการลงโทษคุณดังต่อไปนี้”

“นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ให้ระงับตำแหน่งรองผู้บัญชาการกองทัพหน้าอีกาดำของ โจชัว แวน แรดคลิฟฟ์ และให้ส่งตัวกลับไปยังดินแดนของตน แต่เนื่องจากผลงานไม่สามารถลบล้างได้ และความผิดกับรางวัลก็ไม่สามารถหักล้างกันได้ ดังนั้นคณะกรรมการจึงตัดสินใจ มอบเหรียญดาบแห่งเกียรติภูมิให้ เพื่อประกาศเกียรติคุณความกล้าหาญของเขา”

หลังจากมอนสเตอร์พูดจบ ใบหน้าที่เรียบเฉยมาตลอดก็พลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขามองโจชัวแล้วพูดว่า “ทั้งหมดนี้ คือเนื้อหาทั้งหมดของการพิจารณาคดีรองผู้บัญชาการกองทัพหน้าอีกาดำฝ่าฝืนกฎของกองทัพ”

เขายังขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาๆ ว่า “ตอนแรกตัดสินใจว่าจะให้พักงานชั่วคราวสามเดือน แล้วเลื่อนยศให้หนึ่งขั้น แต่ได้ยินว่าที่บ้านคุณมีเรื่อง แล้วสงครามกับพวกออร์คอย่างน้อยก็ต้องลากยาวไปจนถึงใบไม้ผลิปีหน้า เลยให้พักงานแล้วส่งกลับไปเลย คุณว่ายังไง?”

จะว่ายังไงได้? เยี่ยมไปเลยสิ! โจชัวยิ้มและพยักหน้า อันที่จริงในใจเขาหัวเราะออกมาดังๆ แล้ว

เป็นการลงโทษบังหน้าแต่ให้รางวัลลับหลังจริงๆ พูดว่าพักงานแล้วส่งกลับ จริงๆ ก็คือปล่อยเขากลับบ้านเกิดนั่นเอง แล้วการพักงานก็ไม่ได้หมายความว่าจะกลับมาไม่ได้ นี่หมายความว่าเขายังคงเป็นคนในระบบกองทัพ ไม่ได้จากไปไหน สำหรับเขาที่ตอนแรกอยากจะขอปลดประจำการอยู่แล้ว นี่มันคือรางวัลชัดๆ

“ถ้าอย่างนั้น ต่อไป ตามธรรมเนียมของกองทัพอีกาดำ ผมจะมอบพรแก่นักรบผู้กล้า”

ในตอนนี้ แววตาและน้ำเสียงของมอนสเตอร์ก็เปลี่ยนจากความเย็นชาเมื่อครู่เป็นความเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยอำนาจ “มนุษย์จักม้วยเพราะความขลาดเขลา”

ไม่รู้ว่าทำไม โจชัวก็พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ความรู้สึกของนักรบผู้กรำศึกเอ่อล้นขึ้นในใจของเขา เขายืนขึ้น และตอบกลับไปอย่างชัดเจนทีละคำ

“และจักอยู่เพราะความเชื่อมั่น”

“เกียรติยศแห่งอีกาแห่งความตายจงสถิตอยู่กับคุณ ผู้หาญกล้า”

ทั้งสองทำความเคารพซึ่งกันและกัน การพิจารณาคดีในยามสงครามที่เรียบง่ายครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง

“ถ้าอย่างนั้น ครั้งนี้ก็……เดี๋ยวก่อน” ทันใดนั้น มอนสเตอร์ก็ขมวดคิ้ว มีบางอย่างที่เอวของเขากำลังสั่น “ข้อความเวทมนตร์ด่วน?”

เขามองโจชัวอย่างขอโทษ แล้วหยิบแท่งโลหะยาวรูปร่างเหมือนส้อมเสียงสีเงินออกมาจากจี้ที่ห้อยอยู่ข้างเอว บนนั้นมีอักขระรูนสลักอยู่เต็มไปหมด เขารวบรวมพลังเวทที่มือขวาและเปิดใช้งานมัน “ข้อความด่วนระดับความสำคัญที่สาม เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ผมต้องหลบออกไปก่อนไหมครับ?”

โจชัวถามขึ้น เขาไม่อยากได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน

“ไม่เป็นไร ข้อความนี้ระดับความลับแค่สอง คุณรู้ได้แน่นอน”

เมื่ออักขระรูนถูกเปิดใช้งาน ส้อมเสียงก็สั่นสะเทือน และเสียงที่เหมือนเครื่องจักรก็ปรากฏขึ้น:

“ดินแดนโมลดาเวียแดนเหนือ, เคานต์แห่งเหมันต์ เบลูโอ เดอ แรดคลิฟฟ์ ได้รับการยืนยันว่าเสียชีวิตแล้ว น้องชายของเขา แดนเลีย แรดคลิฟฟ์ ได้ยื่นคำร้อง ขอสืบทอดบรรดาศักดิ์แล้ว”

เมื่อได้ยินข้อความนั้น มอนสเตอร์ก็เบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากข้างหลัง ในชั่วพริบตานั้น ความเย็นยะเยือกก็แผ่กระจายไปทั่ว แรงกดดันที่เทียบเท่ากับของมังกรเต็มไปทั่วเต็นท์ ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวได้บังเกิดขึ้น

ครู่ใหญ่ต่อมา จิตสังหารที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งก็ถูกเก็บกลับไป โจชัวกลับสู่สภาพปกติ “ก็ดีเลยไม่ใช่เหรอครับ”

เสียงของเขาเบามาก “ผมเองก็...รอที่จะกลับไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”