บทที่ 555 ทรราชท้องถิ่น

‘วรูมมมมมมมมม!’

รถยนต์เร่งความเร็วตรงไปยังหมู่บ้านหรือเมืองที่โชคร้ายเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

ทุกคนมองไปที่กลุ่มควันที่ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย

หวังว่าพวกเขาจะไม่สายเกินไป!

ในขณะเดียวกัน ณ หมู่บ้านเล็กๆ... ชายหลายคนบนหลังม้ากำลังยืนค้ำหัวกลุ่มชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บ

ผู้ชายคือคนที่ได้รับบาดเจ็บ ในขณะที่ผู้หญิงตัวสั่นและกอดกันด้วยความหวาดกลัวอยู่ข้างๆ

พวกผู้หญิงไม่สามารถหลบหนีได้แม้ว่าพวกเธอจะต้องการ เพราะนักขี่ม้าบางคนได้ล้อมพวกเธอไว้ด้วยธนูและลูกธนูเช่นกัน

“บะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

ผู้ใหญ่บ้าน!

คิดว่าการยอมจำนนต่อพวกเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้งั้นรึ?

ชิ!

หากพวกแกอยากจะโทษใคร ก็ต้องโทษตัวเองเท่านั้น

ถ้าพวกแกจัดหาธัญพืชและเหรียญเต็มจำนวนตามที่พวกข้าร้องขอ... พวกเราก็คงไม่มาอยู่ที่นี่ จริงไหมล่ะ” ชายร่างท้วมใหญ่ซึ่งมีผ้าปิดตาสีดำที่ตาขวาพูดขึ้น

‘เพี๊ยะ!’

‘เพี๊ยะ!’

‘เพี๊ยะ!’

ขณะที่เขาพูด ลูกน้องของเขาก็เฆี่ยนตีชายชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งนอนอยู่บนพื้นอย่างน่าสังเวชอย่างต่อเนื่อง

เมื่อได้ฟังชายร่างท้วม ผู้ใหญ่บ้านก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความเกลียดชังในทันที

ความโศกเศร้าของเขาพวยพุ่งขึ้นทุกครั้งที่หายใจออก ขณะที่เขามองไปที่เหล่าสตรีที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญและชายที่บาดเจ็บอยู่รอบตัวเขา

หัวใจของเขารู้สึกว่างเปล่า ราวกับความรู้สึกของความไม่มีอะไรเหลืออยู่ได้กลืนกินเขาไปอย่างสมบูรณ์

มันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

นี่คือชะตากรรมของพวกเขาที่ต้องตายด้วยน้ำมือของเหล่าผู้ร้ายเหล่านี้จริงๆ หรือ?

และทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถจัดหาธัญพืชและเหรียญให้เพียงพอสำหรับเหล่าร้ายพวกนี้ได้

แน่นอนว่าไอ้สารเลวพวกนี้ต้องการจะรีดไถพวกเขาจนหมดตัวตลอดทั้งปี... และเพื่อความปลอดภัยของคนของเขา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปฏิบัติตามทุกความต้องการของพวกมัน

หมู่บ้านของเขาได้มอบอาหารเกือบทั้งหมดที่มีให้กับโจรป่าเถื่อนเหล่านี้ แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่เพียงพอที่จะรับประกันชีวิตของพวกเขาในครั้งนี้

โจรที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นที่รู้จักกันในนามโจรวูล์ฟฮาวด์

พวกมันเป็นหัวหน้าใหญ่ในดินแดนนี้ เนื่องจากพวกมันเก็บ ‘ค่าคุ้มครอง’ ธัญพืช และผู้หญิงจากหมู่บ้านใกล้เคียงและเมืองเล็กๆ รอบๆ บริเวณนั้น

ในตอนท้ายของทุกฤดูกาล พวกมันจะมาเก็บค่าคุ้มครองจากชาวบ้านอย่างไม่เคยพลาด

และถ้าหากโควต้าไม่ครบตามที่กำหนด พวกมันก็จะลงโทษอย่างรุนแรงหรือกำจัดชาวบ้านทั้งหมดทิ้ง

ในทางหนึ่ง พวกมันทำเช่นนี้เพื่อเป็นการเตือนหมู่บ้านอื่นๆ ถึงผลที่จะตามมาของการไม่ทำตามคำขอของพวกมันให้สำเร็จ

ผู้ใหญ่บ้านเงยหน้าขึ้นและกัดฟันด้วยความเจ็บปวดขณะมองดูยักษ์ใหญ่ที่สูงตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา

“ได้โปรด... ให้เวลาพวกเราอีกหน่อย

ข้าสัญญาว่าเราจะสามารถให้ทุกอย่างที่ท่านร้องขอได้ภายใน 2 สัปดาห์”

‘เผียะ!’

ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งตบหน้าเขาอย่างแรงจนเขาล้มลงกับพื้นในทันที

“ท่านผู้ใหญ่บ้าน!”

คนอื่นๆ ต่างร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า ขณะที่พวกเขาเห็นผู้ใหญ่บ้านวัย 56 ปีของพวกเขาถูกตบหน้าอย่างแรง

ผู้ใหญ่บ้านคนดังกล่าวจิกพื้นข้างใต้เขาแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าชายร่างท้วมสูงใหญ่อีกครั้ง

“ได้โปรด!... ขอเวลาพวกเราอีกหน่อยเถอะ!” เขาพูดพร้อมกับโขกศีรษะคำนับชายคนนั้นอย่างสุดแรง

และอีกครั้ง เขาก็ถูกชายคนเดิมที่ตบหน้าเขาไปก่อนหน้านี้เตะเข้าที่ศีรษะอย่างแรงหลายครั้ง

‘ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!’

“ไอ้แก่น่าเกลียดไร้ค่า!!

แกกล้าดียังไงมาเปิดปากสกปรกของแกเถียงหัวหน้าของเรา?

ใครให้ความกล้าแกมาร้องขออะไร ห๊ะ?!!”

‘ผลัวะ!’

‘เผียะ!’

‘ปัง!’

ชายคนนั้นยังคงโจมตีผู้ใหญ่บ้านอย่างดุเดือดจนกระทั่งทั่วทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสีแดงอมม่วง

และในไม่ช้า ผู้ใหญ่บ้านก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

‘แค่ก!’

“ไอ้หยา... เบาๆ กับคนแก่หน่อยสิเจ้าเจ็ด

เรายังไม่อยากฆ่าเขานะ เข้าใจไหม?

ยังไงซะ... เขาว่ากันว่าการกตัญญูต่อผู้สูงอายุเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่รึ”

“อืม... พี่ใหญ่พูดถูก

ข้าจะเบามือกับเขาโดยใช้แค่หมัดชกต่อยเขาแรงๆ เท่านั้น

ไม่ต้องห่วง ข้าสัญญาว่าจะไม่เตะหรือใช้ดาบกับเขาอีก”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ต้องอย่างนี้สิน้องชาย!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ผลัวะ!’

‘เผียะ!’

‘ปัง!’

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

ในขณะที่พวกโจรหัวเราะอย่างสนุกสนาน ชาวบ้านที่เหลือกลับหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ริมฝีปากของพวกเขาสั่นระริกและร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เมื่อพวกเขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าขาของพวกเขาอ่อนแรงลงในพริบตา

บ้าเอ๊ย!

ภาพทั้งหมดมันน่าสยดสยองเกินกว่าจะมองดูได้!

ผู้ใหญ่บ้านพยายามลืมตาที่หนักอึ้งของเขาไว้ แต่ในไม่ช้า... เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดสติไปอย่างช้าๆ

และในขณะที่เขากำลังจะหมดสติ เขาก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งตัวเองเล็กน้อยที่ไม่แข็งแกร่งพอ

‘บ้าเอ๊ย!

หากเพียงแต่ข้ามีพละกำลังมากพอ...’

“ท่านปู่!”

ทันทีที่เขากำลังจะหมดสติ เขาก็ได้ยินเสียงหลานสาวของเขาเรียก

ไม่!

ทำไมนางถึงเปิดเผยตัวเองว่าเป็นญาติของเขากัน?

ทีนี้พวกมันก็ยิ่งจะเพ่งเล็งนางมากขึ้นไม่ใช่รึ?

ในขณะนี้ ความเจ็บปวดในหัวใจของเขามีมากกว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขาเสียอีก

นางเป็นครอบครัวเดียวที่เขามี เขายอมตายดีกว่าปล่อยให้นางได้รับอันตราย

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะลืมตาขึ้นมาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดและฟื้นคืนสติอีกครั้ง

แต่แน่นอนว่าร่างกายของเขาอ่อนแอเกินกว่าจะฟังเขา

น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อเขานึกถึงหลานสาวที่น่ารักของเขา

‘บรรพบุรุษ... หากท่านมีอยู่จริง ได้โปรดช่วยหลานสาวของข้าด้วย!’ เขาอธิษฐานในใจ ก่อนจะหมดสติไปเพราะอาการบาดเจ็บในที่สุด

เด็กสาวที่ดูอายุไม่เกิน 13 ปีรีบวิ่งออกจากกลุ่มผู้หญิงราวกับเพียงพอนที่ปราดเปรียวและรีบตรงไปยังปู่ของเธอในพริบตา

และแม้ว่าพวกโจรจะหยุดเธอได้ พวกมันก็ปล่อยให้เธอไปถึงข้างกายผู้ใหญ่บ้าน... เพื่อที่พวกมันจะได้แน่ใจในความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง

“ท่านปู่... ท่านปู่... ได้โปรดตื่นขึ้นเถอะ” เด็กสาวพูดอย่างน่าสงสารขณะประคองใบหน้าที่เปื้อนเลือดของปู่ไว้บนตัก

เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ของเธอกับผู้ใหญ่บ้าน หัวหน้าร่างท้วมก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย

แน่นอนว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้า พวกโจรก็รู้ได้ทันทีว่ามันหมายความว่าอะไร

เด็กสาวคนนี้กลายเป็นสมบัติของหัวหน้าของพวกมันแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... พวกเรา ครั้งนี้... เราได้สมบัติล้ำค่ามาจริงๆ

ตอนนี้ฆ่าพวกผู้ชายซะ และจับผู้ใหญ่บ้านกับพวกผู้หญิงเป็นตัวประกันทันที!”

“ขอรับ ท่านหัวหน้า!” พวกโจรกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างโหดเหี้ยมให้กับชาวบ้านที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญและขอความเมตตาให้กับคนที่พวกเขารัก

“ได้โปรด... อย่าฆ่าลูกชายของข้าเลย!”

“ได้โปรดไว้ชีวิตสามีของข้าด้วย!”

“ได้โปรดไว้ชีวิตครอบครัวของข้าด้วย!”

พวกผู้หญิงขอร้องสุดชีวิตก่อนที่หัวหน้าร่างท้วมจะทำให้พวกเธอเงียบลงอย่างรวดเร็ว

“พอได้แล้ว!

ข้าเกลียดเสียงดังหนวกหูมากกว่าสิ่งอื่นใด!”

พวกมันต้องตาย สถานเดียวเท่านั้น!

พวกเรา จัดการมันซะ!

"ขอรับ ท่านหัวหน้า!" เหล่าโจรขานรับขณะกระชับวงล้อมเข้าหาเป้าหมาย

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันลงมือ พลันก็ได้ยินเสียงประหลาดหลายอย่างดังใกล้เข้ามาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

และเพราะความโกลาหลที่เกิดขึ้นกะทันหัน.... ม้าของพวกเขาทุกตัวก็ตื่นตระหนกจนสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ทำให้นักธนูยิงพลาดเป้าหมาย

เอ๊ะ?

เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ?

'บรื๊นนนนนนนนนน!!!!'

'เอี๊ยดดดดดดดดดดด!'

'โครม!!!'

"หยุด!

ยกมือขึ้นเหนือหัว ถ้าไม่อยากตาย!"

"..."