บทที่ 65 การทำความสะอาด

สามวันผ่านไปหลังจากสงครามอันเลวร้ายที่เบย์มาร์ด

ตอนนี้เหล่าทหารต่างก็ตั้งใจเรียนบทเรียนทางการทหารของตนอย่างจริงจังมากขึ้น

พวกเขาต้องการทำความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลข้างเคียงและอาการบาดเจ็บทุกอย่างที่อาจได้รับจากปืนใหญ่ เผื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาจะถูกโจมตีด้วยอาวุธประเภทนี้

พวกเขายังเริ่มเข้าชั้นเรียนปฐมพยาบาลอย่างจริงจังมากขึ้นด้วย

เมื่อพวกเขานึกถึงภาพอันน่าสยดสยองของศัตรู พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

เตรียมพร้อมไว้ดีกว่าต้องมาเสียใจทีหลัง

หลังจากการสู้รบครั้งนั้น เหล่าทหารได้รวบรวมดาบและชุดเกราะทั้งหมดส่งไปยังบริษัทก่อสร้าง

อาวุธเหล่านั้นจะถูกหลอมและนำไปใช้ในทางที่เห็นสมควร

แลนดอนคิดว่า เป็นการดีกว่าที่จะทำลายหลักฐานทั้งหมดของสงครามให้สิ้นซากในคราวเดียว

ในยุคนี้ โล่และอาวุธอื่น ๆ จะมีเครื่องหมายระบุตามอาณาเขตของตน

หากวันหนึ่งคนของเขาจากไปพร้อมกับอาวุธเหล่านี้ ผู้คนจะเริ่มสงสัยว่าพวกเขาได้อาวุธของริเวอร์เดลมาได้อย่างไร

ในช่วง 3 วันนี้ แลนดอนและเหล่าทหารได้ออกไปยังทุ่งโล่งเพื่อเก็บกวาดชิ้นส่วนศพทั้งหมดที่ตกอยู่เกลื่อนกลาด

พวกเขาเก็บทั้งหู ตา และชิ้นส่วนร่างกายอื่น ๆ... แม้กระทั่งขาทั้งข้างก็ยังพบตกอยู่ในทุ่งโล่งนั้น

แลนดอนให้คนของเขานำชิ้นส่วนร่างกายทั้งหมดมากองรวมกันแล้วเผาในกองไฟขนาดใหญ่

เนื่องจากพวกเขาเป็นอัศวินศัตรู จึงเป็นข้อห้ามที่จะฝังพวกเขาไว้ที่นี่

ในยุคนี้ ผู้คนเชื่อว่าการฝังศัตรูไว้บนแผ่นดินของตนจะเป็นการสาปแช่งและนำโชคร้ายมาสู่ดินแดน

เนื่องจากพวกเขาเชื่อในความจริงที่ว่าบรรพบุรุษของพวกเขาคือเทพเจ้า พวกเขายังเชื่ออีกว่าคนตายเหล่านั้นจะกลายเป็นบรรพบุรุษผู้ทรงพลังที่จะขัดขวางการเติบโตของเบย์มาร์ดในวันหนึ่ง

นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่าหากพวกเขาถูกฝังไว้ที่นี่ คนเหล่านี้จะมีพลังอำนาจถึงขั้นขัดขวางไม่ให้ภรรยาของพวกเขามีบุตร ทำให้ครอบครัวเจ็บป่วยด้วยโรคร้าย และอื่น ๆ อีกมากมาย

อย่างไรเสีย คนเหล่านี้ก็คือศัตรูของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจะไม่มีวันละเว้นลูกหลานและครอบครัวของพวกเขาไปอีกหลายชั่วอายุคน

แน่นอนว่าแลนดอนไม่เชื่อในเรื่องงมงายเหล่านั้น แต่เนื่องจากคนของเขาเชื่อมั่นในสิ่งนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเผาอัศวินศัตรูทั้งหมด

เมื่อเผาแล้ว เถ้ากระดูกของพวกเขาก็ถูกรวบรวมและนำขึ้นรถม้าไปไกลจากเบย์มาร์ด แล้วนำไปทิ้งใกล้กับเมืองริเวอร์เดล

คนของเขาได้แอบขุดหลุมขนาดใหญ่ในป่าที่ใกล้กับริเวอร์เดลที่สุด และฝังเถ้ากระดูกลงในดิน

ก่อนจากไป พวกเขายังได้เผาเกวียนและฝังเถ้าของเกวียนลงในดินด้วย

ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะพวกเขากลัวว่าอาจมีใครบางคนใช้เกวียนคันนี้เพื่อเข้ามาในเบย์มาร์ดในวันหนึ่ง

นอกจากนี้ เนื่องจากยังมีร่องรอยเถ้ากระดูกของอัศวินที่ตายแล้วติดอยู่บนเกวียน ทางเลือกเดียวก็คือเผาไอ้เกวียนบ้านั่นทิ้งซะ

พวกเขาฝังเถ้ากระดูกเพราะกลัวว่าลมอาจพัดพาเถ้าเหล่านี้กลับมายังเบย์มาร์ดที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์ได้สำเร็จ

คนของเขาบอกว่าให้พวกอัศวินที่ตายไปแล้วหลอกหลอนริเวอร์เดลยังดีกว่าเบย์มาร์ด

แลนดอนถึงกับพูดไม่ออก

ทหารของเขาทำภารกิจลับอย่างกับเจมส์ บอนด์ เพียงเพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ?... พวกเขาเอาทักษะไปใช้กับเรื่องที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง?

เรื่องตลกก็คือตอนที่พวกเขากลับมา พวกเขาดูภูมิใจในตัวเองมาก และถึงกับพูดว่าภารกิจสำเร็จลุล่วง

ใครกันที่ให้ภารกิจแบบนั้นกับพวกแกวะ?

ข้าบอกให้พวกแกแอบเข้าไปในเขตป่าของศัตรูตั้งแต่เมื่อไหร่?... แล้วลมบ้าอะไรจะพัดเถ้ากระดูกจากที่ที่ต้องใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมงครึ่งกลับมาถึงเบย์มาร์ดได้?... พวกแกไม่ระแวงเกินไปหน่อยเหรอ?

ขณะที่เขามองดูสีหน้าที่ภาคภูมิใจบนใบหน้าของพวกเขา เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเรื่องบรรพบุรุษเนี่ยนะ? จริงดิ?

ทหารของเขาไม่อยากแม้แต่จะโยนเถ้ากระดูกลงทะเล เพราะพวกเขากลัวว่าคลื่นจะพัดเถ้าถ่านกลับเข้าฝั่ง

และยังมีเรื่องไร้สาระอีกเรื่องเกี่ยวกับเถ้ากระดูกของศัตรูที่สัมผัสกับทะเล ซึ่งแลนดอนเอือมระอาเต็มที

ณ จุดนี้ แลนดอนไม่สามารถจะใส่ใจกับพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อจัดการเก็บศพเรียบร้อยแล้ว พื้นที่บนทุ่งโล่งที่มีหลุมบ่อก็ถูกถมด้วยดิน หินบด และหญ้า

ส่วนคราบเลือด แลนดอนได้ผสมสารเคมีลูมินอลจำนวนมากกับน้ำแล้วฉีดพ่นส่วนผสมให้ทั่วทุ่ง

ลูมินอลมักถูกใช้บนโลกในการสืบสวนอาชญากรรม

มันเป็นสารเคมีที่สมบูรณ์แบบในการขจัดคราบเลือดทั้งหมดได้อย่างหมดจด

ทุ่งสีแดงเข้มที่เคยดูเหมือนมีคนเอาน้ำซอสมะเขือเทศขวดใหญ่มาสาดใส่ บัดนี้กลับมาเขียวขจีอีกครั้ง

หลักฐานทั้งหมดของสงครามถูกกำจัดออกไปเรียบร้อยแล้ว

โชคดีที่ไม่มีใครมาเยือนเบย์มาร์ด พวกเขาจึงทำงานทั้งหมดเสร็จสิ้นได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้

ในระหว่างขั้นตอนการเก็บกวาด คนของเขาได้เก็บเหรียญจำนวนมากจากกระเป๋าของอัศวินและจากพื้นดิน

เหรียญเหล่านั้นมีมูลค่าเทียบเท่ากับ 21,000 เหรียญทอง

แลนดอนได้แจกจ่ายเหรียญให้กับทหารชั้นประทวนที่เข้าร่วมในสงครามและผู้ที่ช่วยในหน้าที่เก็บกวาด

แลนดอนรู้สึกว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว เงินนั้นเป็นของพวกเขาตั้งแต่แรก เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็เป็นคนทำงานทั้งหมด

สำหรับม้า ตัวที่ตายไปแล้วถูกส่งไปยังโรงงานอุตสาหกรรมอาหารเพื่อชำระล้างและขายเป็นเนื้อสัตว์ให้กับประชาชน

แน่นอนว่า เขาส่งเนื้อสัตว์บางส่วนไปยังกองทัพและโรงเรียนฟรี เพื่อเป็นการตอบแทนการต่อสู้ที่เหล่าทหารเพิ่งผ่านมา... และให้ตายสิ... ทำไมเด็ก ๆ ต้องจ่ายเงินเพื่ออะไรด้วยล่ะ?

พวกเขายังได้ม้ามาอีก 4,319 ตัว ซึ่งพวกเขารีบส่งไปยังคอกม้าในเขตตอนบน

แลนดอนได้จดจำไว้ในใจแล้วว่าจะต้องเพิ่มคนเลี้ยงม้าหรือผู้ดูแลสัตว์ในอนาคต

ผู้ดูแลเหล่านี้จะดูแลสัตว์อื่น ๆ นอกเหนือจากม้าด้วย ดังนั้นการเพิ่มจำนวนพวกเขาจึงเป็นความคิดที่ดี

ตอนนี้ เนื่องจากมีคนเลี้ยงม้าเพียง 12 คน พวกเขาจึงขาดแคลนคนอย่างมาก

ด้วยม้าที่เพิ่มเข้ามา 4,319 ตัว ตอนนี้เบย์มาร์ดจึงมีม้าทั้งหมด 6,890 ตัว

แลนดอนบอกให้คนเลี้ยงม้าอดทนไปก่อนจนถึงเดือนหน้า แล้วเขาจะเพิ่มคนมาช่วยพวกเขา

‘อีกแค่ 1 สัปดาห์เท่านั้น’ เหล่าคนเลี้ยงม้าคิด

เนื่องจากเขาเสร็จสิ้นจากการเก็บกวาดแล้ว แลนดอนจึงตัดสินใจไปเตรียมตัวสำหรับเดตของเขา

เขามีกำหนดจะเดตกับลูซี่เมื่อ 3 วันก่อน แต่สงครามบ้า ๆ นี่กลับทำลายแผนของเขา

เมื่อลูซี่รู้เรื่องสงครามในวันนั้น เธอก็ตกใจมากจนลืมเรื่องเดตไปเลย

สงครามเกิดขึ้นเมื่อไหร่? ทำไมเธอถึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย?

โดยปกติแล้ว ประชาชนในเขตตอนกลางจะได้ยินเสียงปืนใหญ่เป็นประจำ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่านั่นเป็นเพียงการฝึกซ้อม

ส่วนผู้ที่อยู่ในเขตตอนล่างไม่ได้ยินอะไรเลย พวกเขาจึงไม่เป็นอะไร

สำหรับลูซี่ซึ่งอยู่ในเขตตอนบน โดยปกติแล้วอัศวินจะฝึกซ้อมในเขตตอนบน แต่เนื่องจากสงครามเกิดขึ้นที่ประตูในเขตตอนกลาง เธอจึงแทบไม่ได้ยินอะไรเลย

เธอใช้เวลาทั้งวันสอนหนังสืออย่างสงบสุข แล้วเธอจะรู้เรื่องสงครามได้อย่างไร

ลูซี่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ศัตรูจะกลับมาเพื่อแก้แค้นหรือไม่? พวกเขาจะต้องการทำลายความสุขของเธอแบบนี้หรือ?... เธอควรทำอย่างไร? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนเหล่านั้นที่แลนดอนปล่อยไปกลับมาพร้อมกับกำลังเสริม?

แลนดอนต้องอธิบายสถานการณ์ให้เธอฟังอย่างพากเพียร โดยย้ำแล้วย้ำเล่าว่าเบย์มาร์ดจะไม่เป็นอะไร

หลังจากที่ได้รับการยืนยันซ้ำ ๆ อย่างน้อย 10 ครั้ง ลูซี่จึงสงบลง

โดยปกติแล้ว แลนดอนจะเจอลูซี่ตอนอาหารเช้าหรือตอนที่เขากลับมาตอนกลางคืน

พวกเขาจะใช้เวลา 2-3 ชั่วโมงทุกวัน พูดคุยและหัวเราะกันอย่างร่าเริง

นอกจากนี้ยังมีบางครั้งที่เขาจะเจอเธอตามที่ต่าง ๆ ในเบย์มาร์ดด้วย

แลนดอนเข้าใจดีว่าเธอเองก็มีงานที่ต้องทำ

บางครั้ง เมื่อเขาว่าง เธอก็จะยุ่งอยู่กับการบรรยาย

เขารู้สึกเหมือนกำลังจะแต่งงานกับอาจารย์มหาวิทยาลัย

เธอจะมาโรงเรียนแต่เช้า สอนหนังสือ ทำวิจัย อ่านหนังสือ และบางครั้งก็อยู่โรงเรียนจนถึงสองหรือสามทุ่ม

แม้แต่ตอนที่แลนดอนถามว่าลูซี่ต้องการลดชั่วโมงสอนลงหรือไม่ เธอก็ปฏิเสธอย่างแข็งขัน... โดยบอกว่าเธอจะรู้สึกว่างเปล่าหากไม่มีมัน

ตอนนี้มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอไปแล้ว

นักเรียนของเธอนับถือเธอ และเมื่อพวกเขาเจอเธอตามที่ต่าง ๆ ในเบย์มาร์ด พวกเขาก็จะทักทายและบอกเธอว่าพวกเขาชื่นชมชั้นเรียนของเธอมากเพียงใด

ไม่มีทางที่เธอจะยอมทิ้งความรู้สึกของความสำเร็จนี้ไป

ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่ใช่ว่าครูจะสอนตลอดทั้งปี ช่วงปิดเทอมของโรงเรียนกำลังจะมาถึง ดังนั้นลูซี่รู้ว่าเธอจะมีเวลาว่างบ้างในช่วงนั้น

.

.

เนื่องจากเป็นเวลา 20:30 น. แล้ว แลนดอนจึงมั่นใจว่าลูซี่สอนเสร็จแล้ว

เขารออยู่นอกห้องเรียนของเธอพร้อมกับช่อดอกทิวลิป ซึ่งเขาขโมยมาจากสวนในปราสาทของเขาเอง

แลนดอนหมายถึง ‘ขโมย’ เพราะทุกครั้งที่เขาต้องการจะเด็ดดอกไม้จากสวน สามทหารเสือ คือคุณปู่วิลโลว์และผองเพื่อนของเขา จะคอยก่อกวนเขาอยู่เรื่อย

พวกเขาเอาแต่พูดว่าเขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องดอกไม้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพวกเขา

แลนดอนจนปัญญาจริง ๆ กับคุณปู่ทั้งสามคนนั้น

เขาจะไม่มีสิทธิ์แตะต้องดอกไม้ในสวนของตัวเองได้อย่างไร? มันสมเหตุสมผลหรือไม่?

น่าขำที่พวกเขาเลิกเรียกเขาว่าเจ้าเด็กเหลือขอ และเริ่มเรียกเขาว่า ‘ไอ้หนู’ แทน

ขณะที่แลนดอนรอให้ชั้นเรียนของเธอเลิก เขาก็แอบมองเธอแล้วยิ้ม

ในที่สุด ชั้นเรียนก็เลิก

เมื่อแลนดอนแน่ใจว่าไม่มีนักเรียนอยู่ในห้องเรียนของเธอแล้ว เขาก็เดินเข้าไปพร้อมกับช่อดอกทิวลิป ทำให้เธอประหลาดใจในทันที

"อ๊ะ! พี่แลนดอน ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

"มันสำคัญด้วยเหรอ?" เขาตอบ พร้อมกับยื่นดอกไม้ให้เธอ

"สวยจังเลยค่ะ... ท่านรู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นดอกไม้โปรดของฉัน?"

"มันเป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องรู้สิ เมียจ๋า" แลนดอนพูดพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างรักใคร่

เช่นเคย ใบหน้าของเธอแดงก่ำเป็นลูกมะเขือเทศอีกแล้ว

เฮ้อ... รักแรกแย้ม

"ไปกันเถอะ... พี่มีเซอร์ไพรส์ให้เธอด้วยนะ..."