บทที่ 21 คุณสมบัติเพิ่มขึ้น

รุ่งเช้าของวันถัดมา ท้องฟ้าโปรยปรายสายฝนบางเบา ชโลมผืนดินและสรรพสิ่ง

“สหายหลี่ เรื่องเมื่อคืนต้องขออภัยจริงๆ”

ถังถังสวมชุดเบาสบาย ริมฝีปากแดงฟันขาว ผมดำยาวถูกมัดเป็นมวยสูง ท่วงทีดุจคุณชายผู้สง่างาม ก้มศีรษะเดินมาเบื้องหน้าหลี่เสวียนเย่แล้วกล่าว

บนหน้าผากของหลี่เสวียนเย่ยังคงประคบถุงน้ำแข็งขนาดใหญ่อยู่ รอยบวมแดงรอบดวงตายังไม่จางหาย เขายิ้มขื่นอย่างจนปัญญา:

“ข้าจะบอกอะไรให้ น้องชายเสี่ยวชวน เจ้าช่างรุนแรงเกินไปแล้ว พูดจากันไม่เข้าหูก็ลงไม้ลงมือ พวกเราล้วนเป็นลูกผู้ชายชาตรี อย่าว่าแต่เห็นเจ้าอาบน้ำเลย ต่อให้อาบน้ำด้วยกันก็ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อย”

“ด้วยกัน...”

ใบหูของถังถังพลันแดงก่ำขึ้นมา รีบกล่าวว่า:

“ไม่... ไม่ได้เด็ดขาด”

เมื่อเห็นท่าทีที่ตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกของถังถัง หลี่เสวียนเย่ก็กลั้นหัวเราะแล้วกล่าวว่า:

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่เคยเห็นบุรุษที่ตุ้งติ้งเช่นเจ้ามาก่อน ต่อไปให้เจ้าอาบก่อนก็ได้ แต่เจ้าก็ต้องปิดประตูให้ดี มิเช่นนั้นข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้างในมีคนอยู่หรือไม่”

“แค่กๆ...”

ในใจของถังถังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ก็มิใช่เพราะนางอยู่คนเดียวมานาน จึงไม่ทันได้ตระหนักว่าในห้องพักยังมีคนอื่นอยู่อีกหรือไร

การที่สตรีปลอมเป็นบุรุษช่างลำบากเสียจริง ถูกเอาเปรียบแล้วก็ยังโกรธไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อคืนหลี่เสวียนเย่เห็นตนเองชัดหรือไม่ แต่เขาเมาถึงเพียงนั้น คาดว่าคงจะลืมไปหมดแล้วกระมัง

“เจ้าไปฝึกเถิด ช่วยข้าลาป่วยด้วย ศีรษะของข้ายังมึนอยู่เลย ข้าต้องนอนชดเชยสักหน่อย”

หลี่เสวียนเย่กล่าวปัด

ถังถังราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบจากห้องพักไปโดยไม่หันกลับมามอง

รอจนถังถังจากไป หลี่เสวียนเย่ก็โยนถุงน้ำแข็งทิ้งในทันที กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เปิดเรดาร์หีบสมบัติโดยตรง เริ่มภารกิจเก็บหีบสมบัติประจำวัน

“ติ๊ง พบหีบสมบัติทองแดง x5”

ฮ่าๆ หีบสมบัติขนาดใหญ่ห้าใบ โชคดีนัก

การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ไม่เลว หีบสมบัติเปิดได้โอสถสามขวด โอสถฟื้นคืนสองขวด และโอสถชนิดใหม่ ‘โอสถพลังปราณ’ อีกหนึ่งขวด โอสถพลังปราณนี้เป็นโอสถประเภทบำเพ็ญเพียร อุดมไปด้วยพลังปราณที่บริสุทธิ์ สามารถเสริมสร้างกายา เสริมสร้างเส้นเอ็นและกระดูกให้แข็งแรง มีผลดีอย่างยิ่งต่อผู้บำเพ็ญเพียรระดับฝึกกายา

บนทวีปหมื่นพิภพก็มีนักปรุงโอสถอยู่เช่นกัน แต่หาได้ยากยิ่ง ทั้งเมืองไห่โหลวมีนักปรุงโอสถเพียงคนเดียว โอสถที่ปรุงออกมานั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการ โอสถพลังปราณคือโอสถระดับต่ำที่ขายดีที่สุดชนิดหนึ่งบนทวีปหมื่นพิภพ แม้ว่าจะเป็นระดับต่ำ แต่ก็มีมูลค่าไม่น้อย หนึ่งเม็ดมีมูลค่ากว่าหมื่นศิลาผลึก

ในขวดที่หลี่เสวียนเย่ได้รับมานี้ มีโอสถพลังปราณสิบเม็ด มูลค่าก็เกินกว่าแสนผลึกแล้ว

สิ่งที่สำคัญคือจำนวนของโอสถพลังปราณในตลาดนั้นมีน้อย หาได้ยากยิ่ง ต้องอาศัยเส้นสายหาช่องทางพิเศษจึงจะมีโอกาสซื้อได้ ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปไม่มีโอกาศแม้แต่จะเห็น แม้ว่าศิษย์ของหอประลองยุทธ์จะได้รับการจัดสรร แต่แต่ละคนในหนึ่งเดือนก็ได้เพียงหนึ่งเม็ด ไม่พอใช้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อมีโอสถพลังปราณขวดนี้ พลังของหลี่เสวียนเย่ก็น่าจะก้าวหน้าขึ้นได้อีก

หากได้มาสักหลายสิบขวดในคราวเดียว การทะลวงถึงขั้นเก้าก็ไม่ใช่ปัญหา

นอกจากโอสถสามขวดแล้ว หลี่เสวียนเย่ยังเปิดได้ไอเทมอีกสองชิ้น

“ชิ้นส่วนแผนที่สมบัติ x1: บนแผนที่สมบัติได้บันทึกพิกัดของหีบสมบัติทองคำไว้แห่งหนึ่ง รวบรวมชิ้นส่วนแผนที่สมบัติครบสามชิ้น จะสามารถปลุกกุญแจทองคำขึ้นมาได้หนึ่งดอก”

“จันทร์กระจ่างกลางเขาป่า: คันธนูโค้งที่ทำจากเขี้ยวแรด คุณภาพเหนียวแน่น ติดสถานะลูกศรไร้ขีดจำกัด สามารถดูดซับพลังปราณฟ้าดิน รวบรวมลูกศรพลังปราณได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดแล้วยิงออกไป”

ต้องกล่าวว่า ไอเทมทั้งสองชิ้นนี้ล้วนเป็นของดี แม้ว่าแผนที่สมบัติจะยังไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ในขณะนี้ แต่หากสามารถรวบรวมได้ครบสามชิ้น ก็จะสามารถตามหาหีบสมบัติทองคำได้ ตอนนี้หลี่เสวียนเย่ยังไม่เคยพบแม้แต่หีบสมบัติเงินเลย ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงหีบสมบัติทองคำ

แม้ว่าจันทร์กระจ่างกลางเขาป่าจะเป็นเพียงคันธนูยาวธรรมดา แต่เมื่อประกอบกับสถานะอย่างลูกศรไร้ขีดจำกัดก็ไม่ธรรมดาแล้ว เทียบได้กับปืนพกที่กระสุนไม่มีวันหมด

ตอนนี้วิธีการโจมตีระยะไกลของหลี่เสวียนเย่มีเพียง<กระบี่หกชีพจร>อย่างเดียว แต่<กระบี่หกชีพจร>จำเป็นต้องใช้พลังภายใน เมื่อมีจันทร์กระจ่างกลางเขาป่า ความสามารถในการโจมตีระยะไกลของหลี่เสวียนเย่ก็จะเพิ่มขึ้นไม่น้อย

หยิบจันทร์กระจ่างกลางเขาป่าออกมา นี่คือคันธนูขนาดใหญ่ที่มีความยาวประมาณห้าฉื่อ คันธนูทำจากเขี้ยวแรด หนาและเหนียวแน่นอย่างยิ่ง ถืออยู่ในมืออย่างน้อยก็หนักกว่าห้าสิบชั่ง คนธรรมดายากที่จะยกขึ้นได้ สายธนูไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ตึงเปรี๊ยะ หลี่เสวียนเย่ลองดึงดู ก็พบว่าอาศัยพละกำลังของตนเองยังยากที่จะดึงได้ การที่จะน้าวคันธนูจนสุดนั้นยิ่งยากกว่า

ในชั่วขณะที่น้าวคันธนู ลูกศรที่รวบรวมจากพลังปราณก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ หลี่เสวียนเย่รวมเอวและม้าเป็นหนึ่งเดียว ยิงลูกศรหนึ่งดอกขึ้นสู่ท้องฟ้า ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว ลูกศรพุ่งตรงเข้าไปในท้องฟ้า แล้วหายลับไป

อานุภาพไม่เลว เกือบจะเทียบเท่ากับอานุภาพของกระสุนปืนแล้ว คาดว่าระดับฝึกกายาขั้นสิบหากถูกยิงเข้ากลางลำตัวก็คงจะได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลี่เสวียนเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เก็บจันทร์กระจ่างกลางเขาป่า หยิบโอสถพลังปราณออกมาหนึ่งเม็ดกลืนลงไป แล้วเริ่มปรับลมหายใจบำเพ็ญเพียร

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจังหลังจากที่ข้ามมิติมา แต่กระบวนการก็ยังนับว่าราบรื่น เขาจับเคล็ดได้ในไม่ช้า สัมผัสถึงการมีอยู่ของพลังปราณฟ้าดินได้ วัตถุประสงค์หลักของการบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกยุทธ์ คือการนำพลังปราณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย เพื่อเสริมสร้างกายา พูดง่ายๆ ก็คือมีลักษณะคล้ายกับการหายใจ กินข้าว ดื่มน้ำ หากจับเคล็ดได้ก็เป็นเรื่องง่ายมาก

แน่นอนว่า การบำเพ็ญเพียรจะราบรื่นหรือไม่ ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ส่วนบุคคล หากพรสวรรค์ไม่ถึง แม้แต่การมีอยู่ของพลังปราณฟ้าดินก็ยังสัมผัสไม่ได้ การที่จะดูดซับพลังปราณก็ยิ่งยากลำบากอย่างยิ่ง

คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่สามารถก้าวสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ ก็เพราะขาดการสัมผัสถึงพลังปราณ และพรสวรรค์ของผู้บำเพ็ญเพียรก็มีสูงต่ำแตกต่างกัน ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีพรสวรรค์ยิ่งมาก การสัมผัสถึงพลังปราณก็จะยิ่งรุนแรง ความเร็วในการดูดซับพลังปราณก็จะยิ่งเร็วขึ้น

ในการประลองที่ลานประลอง การที่ผู้อื่นจะเข้าใจผิดว่าพลังภายในของหลี่เสวียนเย่คือพลังปราณก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วแก่นแท้ของพลังปราณและพลังภายในล้วนเป็นพลังงาน ตอนนี้หลี่เสวียนเย่ดูดซับพลังปราณฟ้าดิน ในขณะเดียวกันก็สามารถเสริมสร้างพลังภายในได้ ไม่มีความแตกต่างอันใด

บำเพ็ญเพียรมาทั้งวัน หลี่เสวียนเย่ใช้โอสถพลังปราณไปจนหมดขวด ในทางกลับกัน พลังก็ก้าวหน้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ปรากฏเป็นข้อมูลที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

หลี่เสวียนเย่: ฝึกกายาขั้นแปด

พละกำลัง 92

ความอดทน 85

ความว่องไว 103

พลังจิต 105

ค่าความโชคดี: ?

ค่าเสน่ห์: ? +2

ทักษะ: เรดาร์หีบสมบัติ ไขกุญแจขั้นต้น ฝ่ามือเมฆาโรยตัว วิชาเสี่ยวอู๋เซี่ยงกง เพลงเตะบดเนื้อ วิชาหยั่งรู้ กระบี่หกชีพจร หมัดทลายแปดทิศ

ยุทธภัณฑ์: แหวนแห่งเสน่ห์ แหวนอัมพาต รองเท้าจักรพรรดินี ดาบดำราตรี จันทร์กระจ่างกลางเขาป่า

เพียงแค่ผลของการบำเพ็ญเพียรหนึ่งวัน คุณสมบัติทั้งสี่ของหลี่เสวียนเย่ก็เพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ยสองสามหน่วย ในตอนนี้คุณสมบัติสูงสุดของเขาบรรลุถึงมาตรฐานขั้นสิบได้อย่างยากลำบากแล้ว มีเพียงความอดทนที่ยังขาดอยู่ แต่ก็บรรลุถึงมาตรฐานขั้นแปดช่วงกลางแล้ว

ทว่านี่คือคุณสมบัติที่สวมใส่แหวนอัมพาตและรองเท้าจักรพรรดินีแล้ว หากไม่นับรวมยุทธภัณฑ์ คุณสมบัติของหลี่เสวียนเย่ก็เป็นเพียงมาตรฐานขั้นเก้าเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็ถึงวันรุ่งขึ้นอีกครั้ง

ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ นอกหอประลองยุทธ์ก็พลันมีเสียงแตรเข้มข้นดังขึ้น น้ำเสียงที่หนาหนักของสงเจี้ยนดังขึ้นมาจากนอกห้องพัก

: “พบอสูรทะเลบุกรุก เตรียมพร้อมรบในทันที สามสิบอึดใจต่อมาศิษย์ทุกคนต้องขึ้นเรือ ออกทะเลรับศึก!”