บทที่ 10 กายาครรภ์กระบี่, ห้าสิบปีแห่งวิถีกระบี่, ก้าวเดียวถึงที่หมาย!

วินาทีต่อมา

ร่างหนึ่งค่อยๆ เดินออกจากป่าทึบตรงมายังกลุ่มของชายหนุ่มร่างกำยำ

ทุกครั้งที่ร่างนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลุ่มของอันหลี่ก็รู้สึกว่าทั้งตัวสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ เลือดลมปั่นป่วน

นี่มัน... กลิ่นอายของยอดฝีมือระดับหลอมแก่น!

และยังเป็นแรงกดดันของระดับหลอมแก่นขั้นสูงอีกด้วย!

ทันใดนั้น อันหลี่ก็ค่อยๆ หันกลับมา ก็เห็นชายหนุ่มในชุดยาวสีเขียวเข้มคนหนึ่งไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนมองตนเองอยู่ไม่ไกล

เมื่อมองดูชุดผู้อาวุโสบนตัวเขา มองดูใบหน้าของชายหนุ่ม ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ในขณะนั้น ลูกสมุนคนหนึ่งข้างกายอันหลี่ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ "ท่าน... ท่านคือผู้อาวุโสซู?"

สิ้นเสียง

อันหลี่ถึงได้นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมาได้ ผู้อาวุโสซูแห่งหอคัมภีร์ฝ่ายนอก!

เขาเป็นศิษย์ฝ่ายในที่เพิ่งจะเข้ามาในช่วงร้อยปีนี้ เคยไปยืมตำราวรยุทธ์ที่หอคัมภีร์ฝ่ายนอกมาก่อน ก็มีความทรงจำเกี่ยวกับผู้อาวุโสซูแห่งหอคัมภีร์คนนี้อยู่บ้าง

แต่ในความทรงจำของเขา ผู้อาวุโสซูไม่ใช่ว่าเพิ่งจะอยู่ระดับก่อชีพจรหรอกหรือ?

เพราะหากเข้าสู่ขอบเขตหลอมแก่นแล้ว ก็คงไม่ใช่ผู้อาวุโสของฝ่ายนอกแล้ว แต่เป็นผู้อาวุโสของฝ่ายในแล้ว!

แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องที่อันหลี่รังแกศิษย์ก็ถูกพบเห็นแล้ว เขาก็ได้แต่ต้องทำให้ผู้อาวุโสซูที่น่าสะพรึงกลัวคนนี้สงบลง อย่าได้เอาเรื่องกับตนเอง

"ผู้อาวุโสซู ท่านยังจำข้าได้หรือไม่ขอรับ?"

"ข้าไงขอรับ อันหลี่!"

"เคยเป็นศิษย์ฝ่ายนอกเหมือนกัน ไปหอคัมภีร์มาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง ก็ได้รับความช่วยเหลือจากท่านไม่น้อย!"

อันหลี่ประจบประแจง

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหานก็ตอบว่า "จำไม่ได้"

เขาอยู่ที่หอคัมภีร์มาเป็นร้อยปี ศิษย์ที่เคยเห็นมา มากกว่าข้าวที่เคยกินเสียอีก จะจำได้ทุกคนได้อย่างไร

"รังแกสหายร่วมสำนัก ปล้นชิงเบี้ยหวัดของนิกาย เจ้าคิดว่ามีความผิดอย่างไร?"

ซูหานพูดอย่างเย็นชา "ข้ารู้จักกับผู้อาวุโสหวังเทียนแห่งฝ่ายในของพวกเจ้า ข้าจะส่งพวกเจ้าให้เขาจัดการ"

เมื่อได้ยินคำว่า "ผู้อาวุโสหวังเทียน" อันหลี่ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว ผู้อาวุโสหวังเทียนในฝ่ายในนั้น มีชื่อเสียงเรื่องความเข้มงวดเป็นอย่างมาก เขาสั่งสอนศิษย์นั้น เรียกได้ว่า "โหดร้ายทารุณ"

"ผู้อาวุโสซู พวกเรารู้ผิดแล้ว ขอท่านโปรดเมตตาด้วยเถิด!"

พลางพูด กลุ่มของอันหลี่ก็กลัวจนขาสั่น

แรงกดดันของขอบเขตหลอมแก่น ทำให้พวกเขาทนไม่ไหวจริงๆ

"เอาของคืนให้เขา"

ซูหานมองอันหลี่ พลางพูด

สิ้นเสียง

อันหลี่รีบล้วงเอาถุงเก็บของที่เพิ่งจะได้มาจากชายหนุ่มแขนขาดออกมา วางไว้ข้างกายชายหนุ่มแขนขาดอย่างระมัดระวัง

แล้วหันกลับมา มองซูหานอย่างเขินอาย

"ยังมีอีกไหม?"

สิ้นเสียง

อันหลี่ก็หยิบหินวิญญาณระดับต่ำห้าพันก้อนของตนเองออกมา ชดเชยให้กับชายหนุ่มแขนขาด

สุดท้ายก็กัดฟัน หยิบยาเม็ดรักษาบาดแผลระดับสามเม็ดหนึ่งออกมา วางไว้ในมือของชายหนุ่มแขนขาด

แล้วมองซูหานอย่างอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เสียเลือดครั้งใหญ่ เสียเลือดครั้งใหญ่จริงๆ

"คนอื่น ข้าไม่ยุ่ง"

"แต่ต่อไป เจ้าห้ามรังแกเขาอีก"

"เอาล่ะ รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวคนของหอลงทัณฑ์จะมา"

เมื่อได้ยินคำว่า "หอลงทัณฑ์" สามคำ กลุ่มของอันหลี่ก็วิ่งหนีไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน

หลังจากถูกทำให้ตกใจขนาดนี้ ต่อไปพวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรกับชายหนุ่มแขนขาดอีกแล้ว

จริงๆ แล้ว ต่อให้ซูหานไม่ทำแบบนี้ ด้วยโชคชะตาสีม่วงของชายหนุ่มแขนขาดคนนี้ ครั้งต่อไปใครจะรังแกใครก็ยังไม่แน่

ดังนั้น ซูหานทำแบบนี้ ก็ถือเป็นการทำคุณคนไปในตัว

.....

ชายหนุ่มแขนขาดมองซูหาน เสียงแหบพร่า ขาดๆ หายๆ "ขะ... ขอบคุณ"

"เย่หวูซิว?"

ซูหานสิ้นเสียง

ชายหนุ่มแขนขาด มองซูหานด้วยความตกใจ "ท่าน... ท่านรู้ชื่อข้าได้อย่างไร?"

เพราะชื่อของเขาในนิกายเมฆามายาคือหลินหวูซิว เย่หวูซิวเป็นชื่อในอดีตของเขา ชื่อนี้ก็เป็นอดีตที่เขาไม่อยากจะเอ่ยถึง

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องรู้หรอก"

ซูหานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เขาก็คงไม่สามารถบอกเขาได้ว่า เป็นระบบบอกตนเอง

ดูท่าแล้ว เย่หวูซิวคงจะแบกรับอดีตที่น่าเศร้าไว้สินะ

【ยินดีด้วยท่านผู้เป็นเจ้านาย การลงทุนแบบพิเศษสำเร็จ!】

【ผลตอบแทนสำเร็จ!】

【ได้รับรางวัลพิเศษ ต้องการรับตอนนี้หรือไม่?】

ในขณะนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในใจของซูหาน

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหานก็พึมพำในใจว่า "เดี๋ยวค่อยรับ"

.....

เย่หวูซิวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หยิบหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นห้าพันก้อนที่อันหลี่ให้เขามา ประคองสองมือ ส่งให้กับซูหาน พลางพูดอย่างจริงจังว่า:

"ผู้อาวุโสซู ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทนท่านได้ นี่คือของมีค่าเพียงอย่างเดียวที่ข้ามีในตัว"

เมื่อเห็นดังนั้น

ซูหานก็ผลักถุงเก็บของกลับไปให้เขา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่ต้องหรอก"

"เจ้าเก็บไว้เองเถอะ"

......

หลังจากพูดจบ ซูหานก็หันหลังเตรียมจะจากไป

"เอาล่ะ ข้ายังมีธุระต้องไปทำ"

"ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว คนพวกนั้นจะไม่มาหาเรื่องเจ้าอีกแล้ว เจ้าก็บำเพ็ญเพียรอย่างสบายใจได้เลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่หวูซิวก็รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน เมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าเงาหลังของซูหานได้ค่อยๆ หายลับไปที่ปลายทางเดินแล้ว

เขามองดูเงาหลังที่ห่างไกลออกไปของซูหาน โดยไม่รู้ตัว มือที่กำดาบเหล็กก็ยิ่งแน่นขึ้น

.......

"ระบบ ข้าได้รับรางวัลอะไรบ้าง?"

หลังจากจากมาแล้ว ซูหานก็เอ่ยถามระบบ

【ยินดีด้วยท่านผู้เป็นเจ้านาย ได้รับรางวัลดังนี้:】

【1, การหยั่งรู้ในวิถีกระบี่ห้าสิบปี】

【2, กายาครรภ์กระบี่】

【3, ตำรากระบี่ไคหยาง (ระดับเทวะ)】

......

หลังจากอ่านจบ ซูหานก็ตกใจ

การหยั่งรู้ในวิถีกระบี่ห้าสิบปี??

ยังสามารถได้รับรางวัลแบบนี้โดยตรงได้ด้วย นี่มันคือการก้าวเดียวถึงที่หมายเลยนะ

รางวัลที่สอง กายาครรภ์กระบี่ นี่มันกายาครรภ์กระบี่ของเย่หวูซิวไม่ใช่หรือ?

ได้รับเป็นผลตอบแทนโดยตรงเลย?!

นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!

ไม่เพียงเท่านั้น ยังได้รับวรยุทธ์ระดับเทวะ แถมยังเป็นตำรากระบี่ที่หายากมากอีกด้วย

ตำรากระบี่นั้นหายากอยู่แล้ว ตำรากระบี่ระดับเทวะหนึ่งเล่ม มีค่าเท่ากับวรยุทธ์ระดับเทวะอื่นๆ หลายเล่มรวมกัน

ซูหานไปที่ป่าไผ่สีม่วงบนภูเขาด้านหลังของฝ่ายใน เดินเข้าไปลึกๆ แล้วนั่งขัดสมาธิลง

แล้วพูดกับระบบว่า "ระบบ รับรางวัล"

สิ้นเสียง

ทั้งร่างของซูหานก็ถูกห่อหุ้มด้วยกลุ่มหมอกปราณทิพย์

ไม่นาน พลังปราณก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป กลายเป็นความแหลมคม กลายเป็นปราณกระบี่เล็กละเอียดราวกับเข็มนับไม่ถ้วน ล้อมรอบตัวเขาอยู่

ในขณะนี้ ซูหานราวกับเป็นกระบี่เทพเล่มหนึ่งที่อยู่ใต้ห้วงเหวลึก แหลมคมจนผู้คนไม่กล้าสบตา

ปราณกระบี่สั่นไหวราวกับสายไหม ทำให้ใบไผ่สั่นสะเทือนส่งเสียงกรอบแกรบ

ซูหานลืมตาขึ้น ในส่วนลึกของดวงตา ราวกับกำลังก่อกำเนิดแสงเซียนและปราณกระบี่

"ข้าจำได้ว่า วิถีกระบี่ของผู้ฝึกกระบี่ ดูเหมือนจะมีหลายระดับนะ"

"ข้าคงจะถึงระดับก้าวสู่ห้องโถงแล้ว"

ซูหานพึมพำ

ระดับของวิถีกระบี่จากต่ำไปสูงคือ: พอมีฝีมือ, ก้าวสู่ห้องโถง, บรรลุสู่ยอด, คนกับกระบี่เป็นหนึ่ง, ใจกระบี่กระจ่างแจ้ง, ขอบเขตไร้เทียมทาน..

วิถีกระบี่ ในบรรดาสามพันมรรคาก็ถือเป็น "มรรคา" ที่มีชื่อเสียงติดอันดับ

ดังนั้น การบำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่จึงยากลำบากอย่างยิ่ง ผู้ฝึกกระบี่บางคน ต่อให้พลังบำเพ็ญเพียรเข้าสู่ขอบเขตกำเนิดฟ้าแล้ว ก็อาจจะมีความเข้าใจในวิถีกระบี่เพียงแค่ระดับ "พอมีฝีมือ" เท่านั้น

ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ระดับ "ก้าวสู่ห้องโถง" สามารถถูกเรียกว่าเป็นปรมาจารย์ด้านกระบี่ได้แล้ว

ในนิกายเมฆามายา ผู้อาวุโสที่เป็นผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง มีความเข้าใจในวิถีกระบี่เพียงแค่ระดับก้าวสู่ห้องโถงเท่านั้น และว่ากันว่าติดอยู่ระดับนี้มาเป็นร้อยปีแล้ว

ส่วนซูหาน เพียงแค่ลงทุนไปครั้งเดียว ก็ได้รับการหยั่งรู้ในวิถีกระบี่โดยตรง ก้าวเข้าสู่ระดับก้าวสู่ห้องโถงได้เลย

แถมยังได้รับกายาครรภ์กระบี่ ตำรากระบี่ระดับเทวะอีกด้วย

นี่มันคือชุดของขวัญสุดยอดแห่งวิถีกระบี่เลยนะ!

.....

"หืม?"

"ปราณกระบี่แข็งแกร่งมาก มีคนมา!"

ซูหานหันไปมองทางทิศหนึ่งของป่าไผ่สีม่วง

(จบตอน)

...........

ตำรากระบี่ไคหยาง ไคหยาง คือชื่อของ ดาวดวงที่ 6 ในกลุ่มดาว "เจ็ดดาวเหนือ" (北斗七星 - Běidǒu Qīxīng) หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ กลุ่มดาวกระบวยใหญ่ (Big Dipper) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่