บทที่ 9 โชคชะตาสีม่วง, ปรมาจารย์กระบี่โดยกำเนิด, กระบี่ตัดบรรพกาล!
บทที่ 9 โชคชะตาสีม่วง, ปรมาจารย์กระบี่โดยกำเนิด, กระบี่ตัดบรรพกาล!
"เจ้าหนู เบี้ยหวัดของเดือนนี้ รีบส่งมาซะ"
"อย่าให้พวกเราต้องลงมือ"
ณ มุมอับตาแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดยาวสองสามคน กำลังล้อมชายหนุ่มที่ค่อนข้างผอมแห้งคนหนึ่งไว้ตรงกลาง
ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้า รูปร่างกำยำ ปล่อยแรงกดดันของขอบเขตก่อชีพจรขั้นหนึ่งออกมา ส่วนลูกสมุนสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เขาก็มีพลังบำเพ็ญเพียรถึงขอบเขตรวบรวมปราณขั้นสมบูรณ์แล้ว
ส่วนชายหนุ่มที่ถูกล้อม ชุดของฝ่ายในบนตัวเขาดูค่อนข้างหลวม จะเห็นได้ว่าร่างกายของเขาผอมแห้งเพียงใด แขนเสื้อข้างขวาปลิวไสวไปตามลม นี่คือชายหนุ่มแขนขาดคนหนึ่ง พลังบำเพ็ญเพียรมีเพียงขอบเขตรวบรวมปราณขั้นแปด เพิ่งจะถึงเกณฑ์เข้าฝ่ายในเท่านั้น
ชายหนุ่มแขนขาดอุ้มดาบเหล็กไว้ข้างเดียว
สายตาของซูหานแหลมคมเพียงใด มองปราดเดียวก็รู้ว่าดาบเหล็กที่ดูเหมือนธรรมดานี้ไม่ธรรมดา ปล่อยไอแห่งกระบี่ออกมาเป็นสายๆ
และรอบตัวชายหนุ่มแขนขาดคนนี้ก็มีปราณกระบี่ที่มองเห็นบ้างไม่เห็นบ้างล้อมรอบอยู่ จะเห็นได้ว่าเขาเป็นผู้ฝึกกระบี่
"ส่งมาซะ เบี้ยหวัดเพิ่งจะจ่ายเมื่อวาน อย่าบอกนะว่าเจ้าใช้หมดแล้ว" ชายหนุ่มหัวหน้าเยาะเย้ย
..
ชายหนุ่มแขนขาดมีสีหน้าสงบนิ่ง
วินาทีต่อมา
เขาไม่ได้ขัดขืน แต่กลับหยิบหินวิญญาณในอกเสื้อออกมาอย่างสงบ โยนให้กับชายหนุ่มหัวหน้า
"ข้างในมีหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน หลังจากนี้อย่ามายุ่งกับข้าอีก" ชายหนุ่มแขนขาดพูดอย่างเย็นชา
หลังจากรับถุงเก็บของเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยหินวิญญาณมาแล้ว ก็มองดูคร่าวๆ พบว่ามีหินวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อนจริงๆ ดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที
ต้องรู้ว่า เบี้ยหวัดหินวิญญาณของศิษย์ฝ่ายในหนึ่งเดือน มีเพียงสองร้อยก้อนเท่านั้น
หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อนนี้ ต้องเก็บถึงห้าสิบเดือนเลยทีเดียว
เจ้าหนุ่มนี่ ที่แท้ก็มีฐานะดีขนาดนี้
ส่งมาง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ?
ความใจกว้างนี้ทำให้ชายหนุ่มหัวหน้ารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เดือนที่แล้ว เขาต้องทุบตีอย่างหนัก ถึงจะได้หินวิญญาณมาหนึ่งพันก้อน
เจ้าหนุ่มนี่ หรือว่าจะโชคดีอะไรมา?
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็กวาดมองไปทั่วตัวชายหนุ่มแขนขาด พบดาบเหล็กที่เขาอุ้มอยู่ในอกเสื้อ
เมื่อเดือนที่แล้ว เขายังถือดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมอยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นดาบเหล็กขึ้นสนิมเขรอะ ต้องมีอะไรแน่ๆ!
"เอาอย่างนี้แล้วกัน เจ้าเอาดาบเหล็กในอกเสื้อของเจ้ามาให้ข้าด้วย"
"ต่อไปข้ารับรอง จะไม่มายุ่งกับเจ้าอีก"
"อีกทั้ง ข้ายังสามารถรับเจ้าเป็นน้องชายได้ มีข้าอันหลี่ ใครก็ไม่กล้ารังแกเจ้าในฝ่ายใน"
ชายหนุ่มหัวหน้าชี้ไปที่ดาบเหล็กในอกเสื้อของชายหนุ่มแขนขาด พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินว่าอันหลี่จะเอาดาบเหล็กของเขา สีหน้าของชายหนุ่มแขนขาดก็พลันดำคล้ำลงทันที ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อย
เมื่อเห็นความผิดปกติของเขา ชายหนุ่มหัวหน้าก็เยาะเย้ยขึ้นมา
เขาเดาไม่ผิด ดาบเหล็กนี้มีความลับจริงๆ!
แต่ตอนนี้ข้าเจอแล้ว มันก็เป็นของข้าอันหลี่แล้ว!
"เจ้าหนู เจ้าจะส่งมาเอง หรือจะให้ข้าหักแขนเจ้า แล้วเอามาเอง เจ้าเลือกเอง"
แรงกดดันที่อันหลี่ปล่อยออกมา ล้อมรอบชายหนุ่มแขนขาดอยู่ ลูกสมุนสองสามคนข้างหลังก็โคจรพลัง ปล่อยแรงกดดันออกมาพร้อมกันเพื่อกดดันชายหนุ่มแขนขาด
ชายหนุ่มแขนขาด คิ้วขมวดเข้าหากัน
เขาสามารถมอบหินวิญญาณทั้งหมดในตัวเขาได้ แต่มีเพียงดาบเหล็กเล่มนี้เท่านั้น ต่อให้เขาตาย เขาก็ไม่มีทางมอบให้ใคร
ทันใดนั้น มือซ้ายของเขาก็กำดาบเหล็กแน่น พลังของขอบเขตรวบรวมปราณขั้นเจ็ดก็ระเบิดออกมา ปะทะเข้ากับกลุ่มของชายหนุ่มหัวหน้า
"ดูท่าแล้ว เจ้าคงจะไม่ยอมกินเหล้ามงคล แต่จะกินเหล้าลงทัณฑ์สินะ!"
พูดจบ ชายหนุ่มหัวหน้าก็พูดกับคนข้างหลังว่า "ข้าคนเดียวก็บีบเขาตายได้แล้ว"
"พวกเจ้าไปดูต้นทางรอบๆ มีผู้อาวุโสมา ให้รีบบอกข้าทันที"
"ขอรับพี่ใหญ่!"
......
ในขณะนี้ ซูหานที่ยืนอยู่ในป่าไผ่ไม่ไกลนัก กอดอกมองดูฉากนี้ด้วยความสนใจ
ดูท่าแล้ว ในฝ่ายในของนิกายเมฆามายานี้ ก็มีการรังแกศิษย์ที่อ่อนแออยู่ไม่น้อยเลยนะ
จริงๆ แล้ว ซูหานไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่ง เพราะสถานการณ์แบบนี้ดูเหมือนจะโหดร้าย แต่จริงๆ แล้วก็เป็นกฎแห่งการอยู่รอดของนิกายอย่างหนึ่ง สมัยที่เขาเคยอ่อนแอ ก็เคยถูกศิษย์พี่ที่แข็งแกร่งกว่าปล้นมาแล้วเหมือนกัน
เหตุผลที่ทำให้ซูหานหยุดดูนานขนาดนี้ก็คือ ชายหนุ่มแขนขาดคนนั้น ให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดากับซูหาน โดยเฉพาะดาบเหล็กในอกเสื้อของเขา
ทันใดนั้น เขาก็ใช้ "เนตรสวรรค์" กับชายหนุ่มแขนขาด
ทันใดนั้น ข้อมูลตัวอักษรเกี่ยวกับชายหนุ่มแขนขาดก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา
【ชื่อ: เย่หวูซิว】
【อายุ: 26 ปี】
【พลังฝีมือ: ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นแปด】
【ระดับโชคชะตา: สีม่วง (ปรมาจารย์กระบี่โดยกำเนิด)】
【คำประเมินชีวิต: บุคคลนี้มีครรภ์กระบี่โดยกำเนิด ปัจจุบันอยู่ในสภาพหลับใหล จะตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ในเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง ปลุก "กายาครรภ์กระบี่" ให้ตื่นขึ้น ใช้ร่างกายเป็นครรภ์ ใช้ครรภ์เลี้ยงกระบี่ จุดเปลี่ยนของชีวิต เริ่มต้นจากการเก็บดาบเหล็กเล่มหนึ่งได้ (กระบี่ตัดบรรพกาล)... มีลักษณ์แห่งปรมาจารย์กระบี่โดยกำเนิด อนาคตสามารถเป็นปรมาจารย์กระบี่ได้!】
【อุปสรรคที่เผชิญล่าสุด: ในการต่อสู้กับอันหลี่ ศิษย์ฝ่ายในนิกายเมฆามายา ถูกลูกสมุนข้างหลังลอบทำร้าย พ่ายแพ้อย่างน่าเสียดาย "กระบี่ตัดบรรพกาล" ในอกเสื้อถูกแย่งชิงไป (การลงทุนแบบพิเศษ)】
หลังจากอ่านจบ ดวงตาของซูหานก็สว่างวาบขึ้นมาทั้งดวง
โชคชะตาสีม่วง!
นี่คือโชคชะตาที่แข็งแกร่งที่สุดที่ซูหานเคยเจอมา!
ปรมาจารย์กระบี่โดยกำเนิด ระบบให้การประเมินที่สูงถึงเพียงนี้!
แม้ว่าตอนนี้จะอายุใกล้สามสิบแล้วแต่เพิ่งจะรวบรวมปราณขั้นแปด มองไม่เห็นความแข็งแกร่งของพรสวรรค์ แต่จากคำแนะนำของระบบคือยังอยู่ในสภาพหลับใหล เป็นอัจฉริยะด้านกระบี่ที่ประสบความสำเร็จช้า!
หลังจากอ่านจบ ชายหนุ่มแขนขาดคนนี้ ก็กลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งในรายชื่อการลงทุนของซูหานแล้ว!
อีกทั้ง จากการแสดงของอุปสรรคที่เผชิญล่าสุด ยังเป็นการลงทุนแบบพิเศษอีกด้วย!
พรสวรรค์โชคชะตาสีม่วง บวกกับการลงทุนแบบพิเศษ ซูหานกำลังตั้งตารอคอยว่าจะได้รับรางวัลตอบแทนแบบไหน
......
ในขณะนั้น การต่อสู้ทางนั้นก็เข้าสู่ช่วงที่ดุเดือดแล้ว
ขอบเขตรวบรวมปราณกับขอบเขตก่อชีพจรยังคงมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ในระหว่างการต่อสู้ อันหลี่กลับถูกกดดันจนสู้ไม่ได้!
สุดท้าย เขาก็ส่งสัญญาณให้ลูกสมุนของเขา ลอบโจมตีจากด้านหลัง ถึงจะทำร้ายชายหนุ่มแขนขาดได้ ทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้
ชายหนุ่มหัวหน้ากุมแผลดาบบนหน้าอกอย่างเจ็บปวด สีหน้าตกใจและดุร้าย มองดูชายหนุ่มแขนขาดที่นอนอยู่บนพื้น หอบหายใจอย่างหนักแล้วพูดว่า "เจ้า... เจ้ามีโชคดีอะไรมาจริงๆ ดาบเหล็กในมือเจ้านี่ มันแปลกเกินไปแล้ว"
อันหลี่เป็นถึงขอบเขตก่อชีพจรเชียวนะ!
กลับถูกเขาระดับรวบรวมปราณขั้นแปดกดดันฝ่ายเดียว ความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับที่น่ากลัวขนาดนี้ หากปล่อยให้เขาเติบโตขึ้นไป คงจะน่ากลัวจนจินตนาการไม่ออก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของอันหลี่ก็ฉายแววร้ายกาจขึ้นมา
เขาเดินไปทางชายหนุ่มแขนขาดทีละก้าว เตรียมจะแย่งดาบเหล็กมา และถือโอกาสทำลายเขาซะ!
ตนเองปกติรังแกเขาขนาดนี้ รอให้เขามีอำนาจขึ้นมา จะต้องมาแก้แค้นตนเองเป็นคนแรกแน่นอน เขาไม่มีทางปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
......
ตึก ตึก ตึก—
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากป่าทึบด้านหลัง
วินาทีต่อมา แรงกดดันที่แข็งแกร่งถึงขีดสุดก็ลงมาที่กลุ่มของอันหลี่
ทันใดนั้น ม่านตาของพวกเขาก็หดเล็กลง ทั้งตัวราวกับถูกสาปเป็นหิน ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับได้
(จบตอน)